Αγαπώ αληθινά;

Αγαπώ αληθινά;

«Ἡ Χριστιανική Αγάπη»

Ἀπό τό βιβλίο «ΘΕΜΑΤΑ ΖΩΗΣ»

Ὀμιλίες τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Ὁ Κύριος εἶπε: «Ὅπου εἶναι συναγμένοι δύο ἤ τρεῖς στό ὄνομά μου, ἐκεῖ εἶμαι κι ἐγώ ἀνάμεσά τους» (Ματθ. 18, 20).

Ὥστε, λοιπόν, δέν βρίσκονται δύο-τρεῖς ἑνωμένοι στό ὄνομά Του; Βρίσκονται, ἀλλά σπάνια. Ἄλλωστε δέν μιλάει γιά μιάν ἁπλή τοπική σύναξη καί ἕνωση ἀνθρώπων. Δέν ζητάει μόνο αὐτό. Θέλει, μαζί μέ τήν ἕνωση, νά ὑπάρχουν στούς συναγμένους καί οἱ ἄλλες ἀρετές. Μ’ αὐτά τά λόγια, δηλαδή, θέλει νά πεῖ: «Ἄν κάποιος θά ἔχει Ἐμένα σάν βάση καί προϋπόθεση τῆς ἀγάπης του στόν πλησίον, καί μαζί μ’ αὐτήν τήν ἀγάπη ἔχει καί τίς ἄλλες ἀρετές, τότε θά εἶμαι μαζί του».

Ένας ύμνος στόν Κύρ - Φώτη Κόντογλου

Σὲ βεβαιώνω πὼς αἰσθάνομαι στεναχώρια καὶ θλίψη ὅποτε δημοσιευθεῖ τίποτα γιὰ μένα. Ἀνέκαθεν ἀπέφευγα τὰ δοξάρια. Πολὺ φτηνὸ πράγμα. Ἀφοῦ εἶπα πολλὲς φορὲς νὰ μὴ γράψω πιὰ νὰ μὲ ξεχάσουν. Τί ὄμορφο πράγμα νὰ ζεῖς ξεχασμένος..

...τὸ κάθε τι εἶνε τυλιγμένο μέσα σὲ μυστήριο. Αὐτὸ τὸ μυστήριο θέλουνε νὰ βγάλουνε οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι. Μὰ ξεγυμνώνουνε τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ κάθε βαθὺ αἴσθημα. Ἀφοῦ καὶ οἱ Χριστιανοὶ τῆς σήμερον θέλουνε νὰ κάνουνε τὸν Χριστιανισμὸ χωρὶς μυστήρια, δηλαδὴ χωρὶς Χριστό. Ἂν δὲν νοιώθεις μυστήριο σὲ ὅ,τι βλέπεις, σὲ ὅ,τι ἀκοῦς, σὲ ὅ,τι πιάνεις, εἶσαι στ᾿ ἀλήθεια πεθαμένος ἄνθρωπος...

Έλα τώρα, Κώστα, να τα πούμε, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός".

«Έλα τώρα, Κώστα, να τα πούμε, αν υπάρχει ή δεν υπάρχει Θεός»

Από το βιβλίο «Ο Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης»

«Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή»

Όταν ο Αρσένιος ήταν δεκαπέντε ετών, ο μεγάλος αδελφός του ανησυχούσε γι'αυτόν μήπως αρρωστήσει από την υπερβολική νηστεία. Τότε ένας γείτονας ονόματι Κώστας του είπε: "Μην στενοχωριέσαι, θα τον κάνω εγώ να αλλάξη μυαλό, να πετάξη μόνος του τα βιβλία που διαβάζει και να αφήση τις προσευχές και τις νηστείες". Μια μέρα λοιπόν που συνάντησε τον Αρσένιο, άρχισε να του μιλάει για την θεωρία του Δαρβίνου. Του είπε ωστόσο ότι ο Χριστός ήταν σίγουρα ένας καλός άνθρωπος. Του είπε και πολλά άλλα, ώσπου τον ζάλισε. Και ζαλισμένος όπως ήταν ο Αρσένιος, έτρεξε στο καταφύγιό του, το Εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας.

Μεταπατερική και συναφειακή «θεολογία» ~ Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεος

Μεταπατερική και συναφειακή «θεολογία» 
Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεου Βλάχου

Μελετώντας κανείς τα κείμενα της Αγίας Γραφής και των Πατέρων, διαπιστώνει ότι η βάση της ορθόδοξης θεολογίας είναι η αποκάλυψη του Θεού που δόθηκε στους Προφήτες, τους Αποστόλους και τους Πατέρες δια μέσου των αιώνων.

Είναι χαρακτηριστική η αρχή της προς Εβραίους Επιστολής: «Πολυμερώς και πολυτρόπως πάλαι ο Θεός λαλήσας τοις πατράσιν εν τοις προφήταις, επ ἐ­σχά­του των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν υιώ» (Εβρ. α , 1). 

Έτσι, οι Άγιοι είναι οι θεόπνευστοι θεολόγοι, οι οποίοι διατυπώνουν την εμπειρία τους σε όρους για να την διαφυλάξουν από την αίρεση και την διαστρέβλωση. 

Οπότε, οι όροι-δόγματα είναι σημαντικό στοιχείο της παραδόσεώς μας και δεν μπορεί κανείς να τα κλονίση χωρίς να χάση τον δρόμο προς την σωτηρία του. 

Είναι σημαντική η φράση της ησυχαστικής Συνόδου του 14ου αιώνος, όπως εκφράζεται στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, ότι πορευόμαστε «κατά τας των αγίων θεοπνεύστους θεολογίας και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα»....

Οι Άγιοι δεν εκφράζουν δική τους θεολογία, αλλά διατυπώνουν, με τα ιδιαίτερα χαρίσματά τους, την αποκάλυψη την οποία βίωσαν εν Αγίω Πνεύματι.

Έξω από αυτήν την προοπτική όχι μόνον δεν υπάρχει ορθόδοξη θεολογία, αλλά κλονίζεται σοβαρώς το θεμέλιο της σωτηρίας. 

Επιστολή του Πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου

Επιστολή του Πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου 
σχετικά με τον παλαιοημερολογίτικο Ζηλωτισμό 

Αθήνα, 22 Ιουλίου 1971

Προσφιλέστατε π. Νικόδημε

χαίρε εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Πέρασε πάνω από ένας μήνας από τότε που έλαβα την επιστολή σου. Άργησα να απαντήσω, λόγω φόρτου απασχολήσεων. Παρακαλώ να με συγχωρέσεις. Απαντώ κάπως περιληπτικά, με την επιφύλαξη να επανέλθω, αν η Οσιότητά σου θελήσει νέες διευκρινήσεις.

Αρχικά, φίλτατε π. Νικόδημε, οφείλω να σου πω μια πικρή αλήθεια, που θα σου φανεί πολύ παράδοξη και θα σε εκπλήξει. Μέχρι σήμερα απέφευγα - κατ' οικονομία - να διατυπώσω αυτή τη θέση ή την διατύπωνα με έμμεσο τρόπο, αλλά από τη στιγμή που τα πράγματα έφτασαν στο μη περαιτέρω και εκλεκτά πρόσωπα- που έχουν όμως συνείδηση γεμάτη φόβο - προσχωρούν στους Παλαιοημερολογίτες, πέφτοντας θύματα μιας αδίστακτης προπαγάνδας κατά της Εκκλησίας, είναι καιρός να λεχθεί η αλήθεια δίχως περιστροφές κι επιφυλάξεις.

Εἰλικρινεῖς Απαντήσεις σε Ἐσχατολογικές Ερωτήσεις (B')

Πρωτοπρεσβυτέρου Π. Ιωάννη Φωτόπουλου

Εφημέριου του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής

Ερώτηση 2η: 
Ἡ ἐνασχόληση μέ τόν Ἀντίχριστο, τίς μεγάλες δυσκολίες καί τό πιθανό μαρτύριο που θά ὑποστοῦν οἱ Χριστιανοί, δημιουργοῦν φόβο, ἄγχος καί ἀνασφάλεια σέ ὅσους τά ἀκοῦνε. Μερικοί δέν μποροῦν νά κοιμηθοῦν καί ἄλλοι θεωροῦν μάταιο νά ἀσχοληθοῦν μέ τή δουλειά τους, τή μόρφωση καί ἀποκατάσταση τῶν παιδιῶν τους. Μήπως, λοιπόν θά ἦταν σκόπιμο νά μή γίνονται αὐτές οἱ συζητήσεις ἀλλά νά δοθεῖ ἔμφαση στήν πνευματική ζωή;

Ἀπάντηση: 
Ὡς ἕνα βαθμό τά προαναφερθέντα εἶναι ἀληθινά. Κάτι τέτοιες στιγμές σκέπτομαι ἕνα λαϊκό ἀνέκδοτο πού ἐκφράζει τήν ἰσορροπία τοῦ ἑλληνορθοδόξου λαοῦ μας. Ρώτησαν, λέει, μιά φορτωμένη γκαμήλα: "Τί προτιμᾶς; Ἀνηφόρα ἤ κατηφόρα; " Καί ἐκείνη : "Γιατί ; Χάθηκε τό ἴσωμα ; " 

Θέλω νά πῶ μ' αὐτό ὅτι χρειαζόμαστε τή μεσαία καί εὐαγγελική ὁδό : Οὔτε ἀδιαφορία καί περιφρόνηση γιά τά αὐξανόμενα σημεῖα τῶν καιρῶν, οὔτε ἄγχος καί φόβο γιά τά ἐπερχόμενα δεινά.

Ὑπάρχουν καί πολλοί εὐαίσθητοι ἄνθρωποι πού τρομοκρατοῦνται καί γι'αὐτό χρειάζεται διάκριση καί προσοχή ὅταν μιλοῦμε γιά τά ζητήματα αὐτά. Αὐτή ἡ διάκριση προϋποθέτει νήψη, ἐγρήγορση καί καθαρό νοῦ πού ἐπιτυγχάνονται μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή καί ὅλη τήν πνευματική ζωή. 

Ο Γέροντας Παϊσιος - τήν εὐχή του νἄχουμε- αὐτή τήν ὀρθή στάση τήν ἐξέφραζε μέ ἕναν ἀποφατικό ὅρο : "Καλή ἀνησυχία". Γράφει λοιπόν στό κείμενό του "Σημεῖα τῶν καιρῶν" ὅτι:οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι...ἔπρεπε νά ἀνησυχοῦν πνευματικά καί νά βοηθήσουν τούς χριστιανούς μέ τήν καλή ἀνησυχία καί νά τούς τονώνουν στήν πίστη, νά νιώθουν θεϊκή παρηγοριά".

Ἑπομένως καί ἀ ν η σ υ χ ί α καί κ α λ ή, πρέπει νά ἔχουμε. 

Αὐτό σημαίνει ἐνημέρωση γιά τά σημερινά σημεῖα μέ τρόπο ὅμως ἤρεμο καί διαυγῆ, ὥστε νά μποροῦμε νά ἀφομοιώσουμε ὅσα συμβαίνουν καί νά τοποθετηθοῦμε ἀπέναντί τους μέ σταθερότητα καί νηφαλιότητα, μέ πίστη καί σταθερή προσήλωση στόν Χριστό. Πρέπει μέ τή βοήθεια τῆς προσευχῆς νά αὐξήσουμε τήν πίστη μας ὥστε ἡ θεία χάρις νά μᾶς ἐνισχύσει καί νά μᾶς δώσει "θεϊκή παρηγοριά".

Ὅμως δέν εἶναι δυνατόν νά κρυβόμαστε ἀπό τόν ἑαυτό μας, σάν τή στρουθοκάμηλο. Εἶναι ἀδύνατο νά μή μιλήσουμε γιά τίς μεθοδεῖες τοῦ Σατανᾶ καί τήν ἀντίχριστη προετοιμασία. 

"Τί θά μᾶς πῇ ὁ Χριστός; " ρωτάει ὁ π. Παϊσιος. "ὑποκριταί, τό μέν πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ γινώσκετε διακρίνειν, τά δέ σημεῖα τῶν καιρῶν οὐ δύνασθε γνῶναι;"

Ἐπειτα μέ τή λογική αὐτή δέν θά πρέπει νά μιλᾶμε καί γιά ἄλλα "δυσάρεστα" πού περιέχει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δηλ. γιά τίς θλίψεις και τούς πειρασμούς τῶν ἀγωνιζομένων χριστιανῶν γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί τά μαρτύρια τῶν Ἁγίων καί γιά τήν φοβερά Κρίση καί τήν Κόλαση. Ὅμως ὁ Κύριος μᾶς Ἰησοῦς Χριστός ἐπανειλημμένα ὁμιλεῖ ἀπό ἀγάπη σέ μᾶς γιά ὅλα αὐτά. 

Ἀς ἀφήσουμε λοιπόν τά ...ἀγαπολογικά κηρύγματα πού εἶναι ἄδεια καί ψυχοφθόρα κι ἄς μελετήσουμε μέ προσοχή τήν Ἀγία Γραφή καί τή διδασκαλία τῶν Ἀγίων μας γιά βρισκόμαστε σέ ἀσφαλῆ δρόμο.

Τέλος μή λησμονοῦμε ὅτι ὁ νικητής εἶναι ὁ Χριστός ὅτι ἠ ἀνάστασή Του εἶναι ἠ ἐγγύηση καί τῆς δικῆς μας Ἀναστάσεως. Καί ὁ Γέρων Παϊσιος τό κείμενό του τό ἀρχίζει μέ ἕνα ἐλπιδοφόρο δίστιχο : 'Μετά ἀπό τήν μπόρα τήν δαιμονική, θά ἔλθῃ ἡ λιακάδα ἡ θεϊκή" . 

Πρωτοπρεσβυτέρου Π. Ιωάννη Φωτόπουλου

Εφημέριου του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής 

Πηγή: Ορθόδοξο Παρατηρητήριο

Ειλικρινείς Απαντήσεις σε Ἐσχατολογικές Ερωτήσεις (Α')

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ιωάννη Φωτόπουλου

Εφημέριου του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής

Ἀπό τίς πρῶτες, πρώϊμες προσπάθειες τῆς Νέας Τάξεως νά ἐπιβάλει στήν πατρίδα μας τήν ἠλεκτρονική διακυβέρνηση-σκλαβιά τό 1986 καί τό 1997 καί μέχρι σήμερα πολλά ἐρωτήματα, ὄχι πάντοτε εἰλικρινῆ προέκυψαν κι ἔγιναν πολλές "ἰδεολογικές" μάχες, μεταξύ ἐπισκόπων λοιπῶν κληρικῶν μοναχῶν καί λαϊκῶν.

Τό ὅλο ζήτημα ἐμφανίζεται πολύπλοκο. Κατά τίς συζητήσεις καί τίς ἀνταλλαγές "πυρῶν" ἐμπλέκονται ἐπί μέρους ἐρωτήματα ἀπό τά στοιχειώδη πνευματικά - ἐσχατολογικά, ἕως τεχνολογικά, νομικά καί οἰκονομικά ,συγκερασμένα μέ τίς τρέχουσες πολιτικές εὐρωπαϊκές καί διεθνεῖς ἐξελίξεις. 

Άραγε είμαστε Τελώνες ή Φαρισαίοι;

"Ο Όσιος τελώνης και ο Άγιος Άσωτος"

Από το βιβλίο του Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Η ειλικρινής αυτοκατηγορία του Τελώνη τον δικαίωσε ενώποιον του Θεού. Γύρισε στο σπιτικό του όχι όπως είχε φύγει. Είχε πάει στον ναό στεναχωρημένος, θλιμμένος, πικραμένος, γεμάτος τύψεις, ενοχές, ταλαίπωρες μνήμες. Τώρα επιστρέφει άλλος άνθρωπος, ανανεωμένος, μεταμορφωμένος, ξανακαινουργιωμένος.

Η θαυματουργή μετάνοια έχει επιτελέσει ξανά το σωτήριο έργο της. Οτι τον δικαίωσε ο Θεός σημαίνει οτι τον συγχώρεσε. Αυτή η συγχώρηση είναι πηγή μεγάλης και αληθινής χαράς.

Άγιος Νήφων Συνομιλία με αγγέλους

Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής 

Συνομιλία με Αγγέλους

από το βιβλίο "Ένας ασκητής Επίσκοπος"

Στην εκκλησία λοιπόν ο μακάριος είχε συνομιλία μ'εναν άγγελο!

Ήταν ο άγγελος που φρουρούσε το άγιο θυσιαστήριο.

-Από καιρό ήθελα πολύ να συναντήσω την ενδοξότητά σου!

-Καλά που με ξέρεις θειότατε; Ο όσιος απόρησε.

-Και γιατί είχες τόσο πόθο να συναντήσεις εμένα, ένα γερο σαπισμένο από την αμαρτία?

-Να γι’αυτό ακριβώς είχα ένα τέτοιο πόθο. Για να γνωρίσω αυτή σου την ταπείνωση. 

Γιατί είχα ακούσει στον ουρανό, πως σου την χάρισε ο Κύριος με το ίδιο Του το χέρι.

-Άκουσες τέτοιο πραγμα; Μα είναι δυνατό να γίνεται λόγος στον ουρανό για ένα σίχαμα σαν κι εμένα;

-Άλήθεια σου λέω, αγαπημένε του Θεού, αποκρίθηκε με ένα ιλαρό χαμόγελο ο άγγελος. Δόλος σε μένα δεν υπάρχει. Άκουσε λοιπόν:

Όποτε πηγαίνω στο επουράνιο θυσιαστήριο, για να μεταφέρω στο Θεό από τούτο, το επίγειο, τις ικεσίες και τις προσφορές των χριστιανών, φτάνουν στα αυτιά μου όσα λένε οι άλλοι άγγελοι για σενα- ότι ο Νήφων είναι ευάρεστος στον Ύψιστο, 

γιατί με τη βαθειά του ταπείνωση κάνει στάχτη τους δαίμονες, ότι θυμάται στις προσευχές του τις ουράνιες δυνάμεις, και γι’αυτό ο Κύριος πρόσταξε κάθε άγγελο να τον μνημονεύει αδιάκοπα...

Να γιατί επιθυμούσα τόσο να σε γνωρίσω. Και τώρα ευχαριστώ το Θεό, που πραγματοποίησε την επιθυμία μου…

-Μα δεν είναι δυνατόν, υπέρλαμπρε φωστήρα του ουρανού!

Κάποιο λάθος πρέπει να έχει γίνει!...Αυτά που λες πως άκουσες, οπωσδήποτε για κάποιον άλλο Νήφωνα θα τα είπαν οι Αγγέλοι.

Για μένα τούτη μόνο είναι η αλήθεια: Ότι κανένα καλό δεν έχω κάνει.

Κατάπληκτος πια και θαμπωμένος ο άγγελος από την απέραντη ταπείνωσή του, έγινε άφαντος χωρίς να πει άλλο λόγο…

από το βιβλίο "Ένας ασκητής Επίσκοπος" Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής

Πηγή: Διακόνημα

Έχεις όσα λένε οι μακαρισμοί του Χριστού; ~ Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

«Παλάτι τὸ σπίτι ἐργάσου τῆς ψυχῆς σου, νὰ ζήσει ἐκεῖ ὁ Χριστὸς παντοῦ βασιλεύοντας…»

(Ύμνοι Θείων Ερώτων - Ύμνος ΚΖ' στ. 1-2)

Έχεις όσα λένε οι μακαρισμοί του Χριστού;

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός Λόγος Β΄

Ο Χριστός και Θεός μας φωνάζει καθημερινά ολοκάθαρα δια του ευαγγελίου του, «μακάριοι είναι οι πτωχοί στο φρόνημα, διότι δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών». 

Ακούγοντας λοιπόν εμείς αυτό οφείλουμε να προσέχουμε και να εξετάζουμε με ακρίβεια τους εαυτούς μας, αν είμαστε πραγματικά τέτοιοι πτωχοί, ώστε να είναι και δική μας η βασιλεία των ουρανών τόσο, ώστε να έχουμε με συναίσθηση της ψυχής σίγουρη την κτήση αυτής και τόσο να κατέχουμε τον πλούτο της, ώστε να αι­σθανόμαστε αδίστακτα ότι υπάρχουμε μέσα σ’ αυτήν και να ευφραινόμαστε εντρυφώντας με τα εκεί καλά. 

Διότι ο Κύριος είπε ότι αυτή βρίσκεται μέσα μας... 

Σημεία και απόδειξη ότι αυτή βρίσκεται μέσα σε κάποιον, είναι ότι αυτός δεν επιθυμεί κανένα από τα ορώμενα και φθειρόμενα, εννοώ δηλαδή τα πράγματα και τα τερπνά του κόσμου αυτού, ούτε πλούτο, ούτε δόξα, ούτε τρυφή, ούτε άλλη βιωτική ή σωματική απόλαυση, αλλά τόσο απέχει από όλα αυτά και με τόση αηδία διάκειται προς αυτά κατά τη ψυχή και προαίρεση, 

με όση διάκεινται εκείνοι που διαπρέπουν στην εξουσία και τη βασιλική τιμή προς εκείνους που ζουν επάνω σε πορνική σκηνή, και όσο αποστρέφονται τη δυσωδία και το βόρβορο όσοι φορούν καθαρά ρούχα και είναι αλειμμένοι με ευωδιαστό μύρο. Διότι εκείνος που περιστρέφεται γύρω από ένα πράγμα αυτών των ορωμένων ούτε είδε τη βασιλεία εκείνη των ουρανών ούτε οσφράνθηκε ούτε γεύθηκε την ευφροσύνη και γλυκύτητά της. 

Και πάλι λέγει· «μακάριοι είναι εκείνοι που πενθούν, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν». 

Ας δούμε λοιπόν πάλι και ας εξετάσουμε τους εαυτούς μας, αν έχουμε μέσα μας το πένθος, και τι εννοεί με την παρηγορία που ακολουθεί το πένθος. Πρώτα είπε ότι οι πτωχοί στο πνεύμα είναι μακάριοι, διότι δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών. Οι πτωχοί όμως στο πνεύμα, όπως είπαμε, δεν έχουν καμιά συμπάθεια προς τα παρόντα ούτε προσκολλούν προς αυτά με εμπάθεια τον λογισμό, έστω και γι’ απλή ευχαρίστηση. 

Πώς λοιπόν θα πενθήσει και γιατί αυτός που σιχάθηκε όλον τον κόσμο κι’ απομακρύνθηκε από αυτόν ως προς τη διάθεση του λογισμού περισσότερο, από όσο τον προσεγγίζει κατά το σώμα; Αυτός που δεν έχει την επιθυμία σε κάτι από τα ορώμενα για ποιο πράγμα άραγε θα λυπηθεί ή θα χαρεί, και πώς θα πενθήσει εκείνος που έχει την βασιλεία των ουρανών και ευφραίνεται μέσα σ’ αυτήν καθημερινά;... 

Διότι είπε ότι εκείνοι που πενθούν δέχονται την παράκληση. Αλλά προσέχετε, παρακαλώ, τα λεγόμενα και θα αντιληφθείτε το νόημα και τον σκοπό του λε­γομένου. Ο πιστός άνθρωπος, που προσέχει πάντοτε με ακρίβεια τις εντολές του Θεού, όταν εκτελέσει όλα τα οριζόμενα από τις θείες εντολές και ανεβάσει τη διάνοιά του προς το ύψος αυτών, δηλαδή προς την άψογη διαγωγή και καθαρότητα, τότε εξετάζοντας τα μέτρα του, θα βρει ότι είναι ασθενής και ανίκανος να φθάσει στο ύψος εκείνο των εντολών, θα βρει ότι είναι πολύ πτωχός, δηλαδή ανάξιος να υποδεχθεί τον Θεό, να του αποδώσει ευχαριστία και να τον δοξολογήσει, διότι δεν απέκτησε ακόμη κανένα δικό του αγαθό.

Αυτός που με συναίσθηση ψυχής σκέ­πτεται αυτά για τον εαυτό του θα πενθήσει οπωσδήποτε με το μακαριότατο πραγματικά πένθος, το οποίο και την παρηγορία δέχεται και πραεία καθιστά τη ψυχή.

Η προκαλούμενη δηλαδή από το πένθος παρηγοριά είναι αρραβώνας της βασιλείας των ουρανών... 

Διότι η πίστη, κατά τον απόστολο, είναι υπόσταση ελπιζομένων πραγμάτων...

Παρηγο­ρία είναι η γινομένη από την έλλαμψη του Πνεύματος επιδημία του Θεού στις ψυχές που πενθούν, που τις βραβεύει για την ταπεινοφροσύνη τους, η οποία ονομάζεται και σπόρος και τά­λαντο. Αυτή, αυξανόμενη και πολλαπλασιαζόμενη στις ψυχές των αγωνιστών καρποφορεί για τον Θεό κατά τριάντα και εξήντα και εκατό, καρπό άγιο των χαρισμάτων του Πνεύματος. 

Διό­τι, όπου υπάρχει αληθινή ταπείνωση, εκεί υπάρχει και βυθός ταπεινοφροσύνης· και όπου υπάρχει ταπεινοφροσύνη, εκεί υπάρχουν και ελλάμψεις του Πνεύματος. 

Και όπου υπάρχουν οι ελλάμψεις του Πνεύματος, εκεί υπάρχει φωτοχυσία Θεού και Θεός με σοφία και γνώση των μυστηρίων του. Όπου πάλι υπάρχουν αυτά, εκεί υπάρχει βασιλεία ουρανών και επίγνωση βασιλείας και οι κρυμμένοι θησαυροί της γνώσεως του Θεού, μεταξύ των οποίων είναι η φανέρωση της πνευματικής πτωχείας. 

Όπου τέ­λος υπάρχει αίσθηση πνευματικής πτωχείας, εκεί υπάρχει και το χαρμόσυνο πένθος, εκεί και τα αδιάκοπα χυνόμενα δάκρυα, που καθαρίζουν τη ψυχή που τ’ αγαπά και την καθιστούν τελείως φωτεινότατη. 

Μ’ αυτά λοιπόν ανυψούμενη η ψυχή και αναγνωρίζοντας τον Δεσπότη της, αρχίζει να καρποφορεί με ζήλο τις άλλες αρετές για τον εαυτό της και τον Χριστό. Και εύλογα. 

Διότι, ποτιζόμενη πάντοτε και λιπαινόμενη με τα δάκρυα και σβήνοντας τε­λείως το θυμοειδές της γίνεται ολόκληρη πραεία και ακίνητη εντελώς προς την οργή, και επιθυμεί και ορέγεται, καθώς πεινά και διψά συγχρόνως, να μάθει τα δικαιώματα του Θεού. 

Έτσι γίνεται και ελεήμων και συμπαθής, ώστε με όλα αυτά να καθί­σταται καθαρή η καρδιά της, και αυτή να φθάνει σε οπτασία του Θεού και να βλέπει καθαρά τη δόξα του σύμφωνα με την υπό­σχεση. 

Αυτοί λοιπόν που έχουν τέτοιες τις ψυχές τους είναι πραγματικά ειρηνοποιοί και ονομάζονται υιοί του Υψίστου, οι οποίοι και γνωρίζουν καθαρά τον Πατέρα και Δεσπότη τους, και τον αγαπούν με όλη τη ψυχή τους, υπομένοντας γι’ αυτόν κάθε πόνο και κάθε θλίψη, υβριζόμενοι, περιπαιζόμενοι, στενοχωρούμενοι για χάρη της δικαίας εντολής του, την οποία μας πα­ρήγγειλε να φυλάσσουμε, και ονειδιζόμενοι και διωκόμενοι, υπομένουν με χαρά κάθε πονηρό λόγο εκφερόμενο εναντίον τους ψευδώς χάριν του ονόματός του, νοιώθοντας αγαλλίαση διότι γενικά αξιώθηκαν ν’ ατιμασθούν από ανθρώπους για την αγάπη του. 

Μάθετε καλά, αδελφοί, το αληθινό εκτύπωμα της σφραγίδας του Χριστού. Αναγνωρίστε, οι πιστοί, τις ιδιότητες του χαρα­κτήρα της... 

Μια πραγματική σφραγίδα υπάρχει, η έλλαμψη του Πνεύματος, αν και πολλές είναι οι όψεις των ενεργειών της και πολλά τα γνωρίσματα των αρετών της, των οποίων πρώτο και αναγκαιότερο είναι η ταπείνωση ως αρχή και θεμέλιο, 

διότι, λέ­γει, «προς ποίον θα ρίψω τα μάτια μου, παρά προς εκείνον που είναι πράος και ήσυχος και τρέμει τους λόγους μου;»· δεύτερο είναι το πένθος και η πηγή των δακρύων, για τα οποία θέλω να πω πολλά, αλλά στερούμαι τα λόγια με τα οποία επιθυμώ να εκφράσω τα σχετικά με αυτά. 

Πράγματι είναι θαύμα ανεκλάλητο, διότι τα δάκρυα που τρέχουν δια μέσου των αισθητών οφθαλμών εκπλύνουν νοερά την ψυχή από το βόρβορο των αμαρτημάτων και πέφτοντας στη γη φλέγουν και συντρίβουν τους δαίμο­νες και ελευθερώνουν τη ψυχή από τα αόρατα δεσμά της αμαρτίας. 

Ω δάκρυα, τα οποία αναβλύζετε από την θεία έλλαμψη και διανοίγετε τον ίδιο τον ουρανό και μου προξενείτε θεία παρηγοριά. Διότι πάλι και πάλι, κυριευμένος από ηδονή και πόθο, λέγω τα ίδια.

Όπου υπάρχει πλήθος δακρύων, αδελφοί, συνοδευόμενο από γνώση αληθινή, εκεί υπάρχει και απαύγασμα θείου φωτός. 

Και όπου υπάρχει απαύγασμα φωτός, εκεί υπάρχει χορη­γία όλων των καλών και η σφραγίδα του αγίου Πνεύματος φυτευμένη στην καρδιά, από το οποίο προέρχονται όλοι οι καρποί της ζωής·

από εδώ καρποφορείτε για τον Χριστό πραότητα, ει­ρήνη, ελεημοσύνη, συμπάθεια, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, εγκράτεια, από εδώ προέρχεται το ν’ αγαπά κανείς τους εχθρούς, και να εύχεται γι’ αυτούς, να χαίρεται κατά τους πειρασμούς και να υπερηφανεύεται στις θλίψεις, να θεωρεί δικά του τα ξένα πταίσματα και να κλαίει γι’ αυτά, το να προσφέρει τη ζωή του πρόθυμα σε θάνατο για τους αδελφούς του.

Ας προσέξουμε λοιπόν, αδελφοί, και ας εξετάσουμε με ακρίβεια τους εαυτούς μας και ας γνωρίσουμε τις ψυχές μας, αν υπάρ­χει μέσα μας αυτή η σφραγίδα... 

Ας γνωρίσουμε από τα αναφερθέντα σημεία, αν είναι μέσα μας ο Χριστός.

Ακούσατε, παρακαλώ, Χριστιανοί αδελφοί, και ανανήψατε και εξετάσατε αν έλαμψε στις καρδιές σας το φως, αν θεωρήσατε το μεγάλο φως της επιγνώσεως, αν σας επισκέφθηκε η ανατολή από ψηλά φωτίζο­ντας εκείνους που κάθονται στο σκότος και στη σκιά θανάτου 

και ας απευθύνουμε διαρκώς δοξολογία και ευχαριστία στον αγαθό Δεσπότη που μας τη δώρισε και ας αγωνισθούμε να θρέψου­με αφθονότερα το διά της εργασίας των εντολών μέσα μας θείο πυρ, διά του οποίου συνήθως το θείο φως φέγγει περισσότερο και λαμπρότερα. 

Αν όμως δεν λάβαμε ακόμη τον Χριστό ή τη σφραγίδα του και δεν διακρίνουμε τα προαναφερθέντα σημεία μέσα μας, αλλά αντίθετα μάλλον ζει μέσα μας ο δόλιος κόσμος και εμείς ζούμε δυστυχώς σ’ αυτόν, νομίζοντας ότι τα πρόσκαιρα είναι κάτι σπουδαίο, και υποκύπτουμε στις θλίψεις και στενοχωρούμαστε για τις ζημίες και ευφραινόμαστε, αλίμονο πόση ζημία, αλίμονο ποια άγνοια και σκότιση, αλίμονο πόση ταλαιπωρία και αναισθησία, από τα οποία κυριαρχούμαστε και από τα οποία αποσπόμαστε προς τα γήινα. 

Είμαστε πραγματικά ελεεινοί και πανάθλιοι και ξένοι προς την αιώνια ζωή και τη βασιλεία των ουρανών, μη έχοντας αποκτήσει μέσα μας τον Χριστό, αλλ’ έχοντας μέσα μας τον κόσμο ζωντανό, αφού μέσα σ’ αυτόν ζούμε και τα γήινα σκεπτόμαστε....

Έχεις όσα λένε οι μακαρισμοί του Χριστού;

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, 

Κατηχητικός Λόγος Β΄

(Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Κατηχητικός Λόγος Β΄, 

Ε.Π.Ε Φιλοκαλία των νηπτικών και Ασκητικών 19Γ΄, σ. 323-333)

Πηγή: Αναβάσεις