Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Ψυχή μου, μη λυγίζεις... ~ Σταμάτης Σπανουδάκης


Είναι σαν να είναι στο αυτί μου κάπου κοντά ο Θεός, μου μιλάει και μου λέει: 

"Μη λυγίζεις ψυχή μου, εγώ είμαι εδώ...""Μη λυγίζεις. Θυμήσου όλα αυτά που υπήρξαν... 

Θυμήσου τους ήρωες, θυμήσου τους αγίους, θυμήσου τους ανθρώπους που πολέμησαν γι' αυτό που λέγεται Ελλάδα..."

Κι αυτό είναι το μήνυμα που θα ήθελα να δώσω στους ανθρώπους... 

Δηλαδή, ας μη λυγίσει η ψυχή μας. Ας λυγίσει λίγο το σώμα μας, ας λυγίσει γύρω μας οτιδήποτε άλλο, αλλά μέσα μας να παραμένουμε δυνατοί...

Ενωμένοι με αυτά που υπήρξαν και αγαπήσαμε, ενωμένοι πέραν του παρελθόντος και με το σήμερα, αλλά και ενωμένοι με το αιώνιο παρόν το οποίο περιμένουμε...

Από τότε που έβγαλα τραγούδια, από τη δεκαετία του '80, πάλι για τον Χριστό μιλούσα, αλλά το έκανα πιο κεκαλυμμένα, γιατί είχα να κάνω και με ανθρώπους που δεν πίστευαν αυτό το οποίο πιστεύω και 'γω...

Τώρα που είμαι μόνος μου και κάνω συναυλίες εντελώς μόνος μου, μπορώ πλέον να λέω αυτό που θέλω με το όνομά του...

Και αν έπρεπε με λίγα λόγια να πω τι είναι η Ελλάδα, για μένα τουλάχιστον θα έλεγα ότι είναι ένα τρελοκομείο... Δηλαδή, στο μυαλό μου είναι ένα τρελοκομείο...

Είναι ανάκατοι εκεί μέσα οι ήρωες, οι άγιοι, οι πολεμιστές, αλλά όλοι αυτοί όχι σαν να υπήρξαν τότε, αλλά σαν να υπάρχουν τώρα...

Δηλαδή, δεν είμαι βέβαιος αν είναι πιο αληθινή η πραγματικότητα όπως την εννοούμε τώρα, δηλαδή οι ειδήσεις των εφημερίδων, η σημερινή πραγματικότητα ή εκείνη η πραγματικότητα... 

Ζω ανάμεσα στις δύο μέσα στο μυαλό μου...

Και βεβαίως επειδή εκείνη η πραγματικότητα με τιμάει πιο πολύ σαν Έλληνα και με σηκώνει πιο ψηλά, επιμένω όσο μπορώ μες το μυαλό μου, στα πράγματα που υπήρξαν και μάς έκαναν υπερήφανους...

Ευχόμενος αυτά που θα υπάρξουν να μας κάνουν επίσης...

Αυτό είναι για μένα η Ελλάδα. Είναι η χώρα στην οποία γεννήθηκα, στην οποία ελπίζω να πεθάνω...

Κι ελπίζω να πεθάνω με τον σωστό τρόπο και να πάω εκεί που πρέπει να πάμε, εκεί που είναι η .. "μεγάλη Ελλάδα" πια...αλλά με την έννοια του Θεού...

όπου εκεί θα είμαστε όλοι οι Έλληνες και όλοι οι άνθρωποι της γης... 

Νέα χώρα, νέα γη και ουρανός...

Στίχοι τραγουδιού:

"Μη λυγίζεις...αχ ψυχή μου, μη λυγίζεις. 
Νέα χώρα κι ουρανός σε περιμένουν...
Είναι η ώρα που όσα αξίζουνε, σωπαίνουν...

Αχ ψυχή μου μη λυγίζεις... 
Είναι πλάι σου ήλιος, φως, φωτιά κι αέρας...
Φοβερή είναι η προστασία της μητέρας...

Όμηρος, Σόλων, Σωκράτης, Πλάτων, Αχιλλέας, Ευριπίδης, Διογένης...

Λεωνίδας, Θεμιστοκλής, Αριστοτέλης, Περικλής, 
Αισχύλος, Προμηθέας, Ηρακλής, Φίλιππος, Αλέξανδρος...

Παπαδιαμάντης, Παλαιολόγος, Χρυσόστομος, 
Μελάς, Κόντογλου, Πορφύριος, Παΐσιος...

Μη λυγίζεις, αχ ψυχή μου, μη λυγίζεις... 
Σε μια χώρα που ο,τι υψώθηκε, γκρεμίζουν...

Σε μια χώρα που κι οι ήρωες δακρύζουν...
και το δάκρυ τους φωνάζει ένα όνομα: "Ελλάδα"....

Αχ ψυχή μου είμαι πλάι σου κι όσα έχω είναι δικά σου, 
φώναξέ με, άνοιξέ μου την καρδιά σου...

Αχ ψυχή μου μη λυγίζεις..."

Ψυχή μου, μη λυγίζεις...
Απομαγνητοφώνηση συνέντευξης Λαμπρινή Παπαποστόλου



Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Τό «φταίξιμο» καί τό «δίκαιο» τῶν συζύγων ~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τὸ «φταίξιμο» καὶ τὸ «δίκαιο» τῶν συζύγων 
~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης


Ἔχω παρατηρήσει ὅτι μερικοὶ Πνευματικοὶ λένε στοὺς ἄνδρες ποὺ ἔχουν προβλήματα μὲ τὶς γυναῖκες τους: «Κάνε ὑπομονή, αὐτὸς εἶναι ὁ σταυρός σου. Τί νὰ κάνουμε; Θὰ ἔχης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό». Πᾶνε μετὰ οἱ γυναῖκες καὶ λένε καὶ σ᾿ αὐτές: «Κάνε ὑπομονή, γιὰ νὰ ἔχης μισθὸ ἀπὸ τὸν Θεό». 

Δηλαδή μπορεῖ νά φταῖνε καί οἱ δύο καί νά λέη καί στούς δύο ὁ Πνευματικός: «Κάνε ὑπομονή». Ἢ μπορεῖ νά φταίη ὁ ἕνας καί νά τοῦ λέη ὁ Πνευματικός: «Κάνε ὑπομονή». Ὁπότε αὐτός πού φταίει, ἀναπαύει τόν λογισμό του ὅτι ἀνέχεται τόν ἄλλον, ἐνῶ κάθε μέρα τόν σκάζει... 

Μιὰ φορὰ ἦρθε στὸ Καλύβι κάποιος καὶ μοῦ εἶπε ὅτι εἶχε προβλήματα μὲ τὴν γυναίκα του. Πήγαιναν γιὰ χωρισμό. Δὲν ἤθελε νὰ δῆ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ἦταν καὶ οἱ δύο δάσκαλοι, εἶχαν καὶ δύο παιδάκια. Δὲν ἔτρωγαν ποτὲ στὸ σπίτι. Σὲ ἄλλο ἑστιατόριο ἔτρωγε ὁ ἕνας μετὰ τὸ σχολεῖο, σὲ ἄλλο ὁ ἄλλος, καὶ ἀγόραζαν καὶ κάτι σάντουϊτς, γιὰ νὰ φᾶνε τὰ παιδιά.

Τὰ καημένα, ὅταν οἱ γονεῖς γύριζαν στὸ σπίτι, πήγαιναν καὶ ἔψαχναν στὶς τσέπες καὶ στὶς τσάντες τους, γιὰ νὰ δοῦν τί τοὺς ἔφεραν ἀπ᾿ ἔξω νὰ φᾶνε. Περνοῦσαν μεγάλο δράμα! Αὐτὸς ἔκανε καὶ τὸν ψάλτη. Σὲ ἄλλη ἐκκλησία πήγαινε ἡ γυναίκα του, σὲ ἄλλη ἔψαλλε αὐτός. Τόσο πολύ!...

«Τί νὰ κάνω, Πάτερ, μοῦ λέει, σηκώνω μεγάλο σταυρό, πολὺ μεγάλο. Κάθε μέρα ἔχουμε φασαρίες στὸ σπίτι». 

«Πῆγες στὸν Πνευματικό;», τὸν ρωτάω.

«Ναί, πῆγα, μοῦ λέει, καὶ μοῦ εἶπε: "Ὑπομονὴ νὰ κάνης· σηκώνεις μεγάλο σταυρό"».

«Γιά νὰ δῶ, τοῦ λέω, ποιός σηκώνει μεγάλο σταυρό. Νὰ πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ὅταν παντρευτήκατε, μαλώνατε ἔτσι;».

«Ὄχι, μοῦ λέει. Ὀκτὼ χρόνια ἤμασταν πολὺ ἀγαπημένοι. Λάτρευα τὴν γυναίκα μου περισσότερο ἀπὸ τὸν Θεό! Μετὰ ἐκείνη ἄλλαξε. Ἔγινε γκρινιάρα, ἰδιότροπη...».

Ἀκοῦς; Τὴν λάτρευε περισσότερο ἀπὸ τὸν Θεό!

«Ἔλα ἐδῶ, τοῦ λέω. Λάτρευες τὴν γυναίκα σου περισσότερο ἀπὸ τὸν Θεό! Ἡ γυναίκα σου φταίει τώρα ἢ ἐσύ, ποὺ φθάσατε σ᾿ αὐτὴν τὴν κατάσταση; Ἐξ αἰτίας σου πῆρε τὴν Χάρη Του ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν γυναίκα σου.

Καὶ τί σκέφτεσαι νὰ κάνης τώρα;», τὸν ρωτάω.

«Μᾶλλον νὰ χωρίσουμε», μοῦ λέει.

«Μήπως ἔμπλεξες καὶ μὲ καμμιὰ ἄλλη;». «Ναί, ἔχω ὑπ᾿ ὄψιν μου κάποια», μοῦ λέει.

«Βρέ, δὲν καταλαβαίνεις ὅτι ἐσὺ εἶσαι ὁ φταίχτης; Νὰ ζητήσης πρῶτα συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό, γιατὶ λάτρευες τὴν γυναίκα σου περισσότερο ἀπὸ Ἐκεῖνον. Μετὰ νὰ πᾶς νὰ ζητήσης συγχώρεση ἀπὸ τὴν γυναίκα σου.

"Νὰ μὲ συγχωρέσης, νὰ τῆς πῆς, ἐγὼ ἔγινα αἰτία νὰ δημιουργηθῆ αὐτὴ ἡ κατάσταση στὸ σπίτι καὶ νὰ ταλαιπωροῦνται καὶ τὰ παιδιά". Ἔπειτα νὰ πᾶς νὰ ἐξομολογηθῆς καὶ νὰ λατρεύης τὸν Θεὸ σὰν Θεὸ καὶ νὰ ἀγαπᾶς τὴν γυναίκα σου σὰν γυναίκα σου, καὶ θὰ δῆς, τὰ πράγματα θὰ πᾶνε καλά».

Τὸν τράνταξα. Ἄρχισε νὰ κλαίη... Μοῦ ὑποσχέθηκε πὼς θὰ μὲ ἀκούση. Ἦρθε μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ χαρούμενος.

«Σ᾿ εὐχαριστῶ, Πάτερ, μᾶς ἔσωσες, μοῦ λέει. Εἴμαστε μιὰ χαρά, κι ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας». Βλέπεις; Νὰ εἶναι αὐτὸς ὁ φταίχτης καὶ νὰ νομίζη κιόλας ὅτι σηκώνει πολὺ μεγάλο σταυρό!

Κι ἐσεῖς ποτέ νά μή δικαιολογῆτε τίς γυναῖκες πού ἔρχονται καί σᾶς κάνουν παράπονα γιά τούς ἄνδρες. Ἐγώ οὔτε τούς ἄνδρες δικαιολογῶ οὔτε τίς γυναῖκες, ἀλλά τούς προβληματίζω. 

Μοῦ λέει, ἂς ὑποθέσουμε, ἡ γυναίκα: «Ὁ ἄνδρας μου πίνει, γυρίζει στὸ σπίτι ἀργὰ τὸ βράδυ, βρίζει...». 

«Κοίταξε, τῆς λέω, ὅταν γυρίζη στὸ σπίτι τὴν νύχτα μεθυσμένος, νὰ τοῦ φέρεσαι μὲ καλωσύνη. Ἂν ἀρχίζης ἐσὺ καὶ γκρινιάζης "γιατί ἄργησες; τί ὥρα εἶναι αὐτὴ ποὺ ἦρθες; δὲν θὰ ἀλλάξης ἐπιτέλους; τί κατάσταση εἶναι αὐτή; δὲν εἶναι μιὰ μέρα, δὲν εἶναι δύο, πόσο θὰ κάνω ὑπομονή;" καὶ κατεβάζης τὰ μοῦτρα, 

ὁ διάβολος θὰ τοῦ πῆ: "Βρέ, χαμένος εἶσαι ποὺ κάθεσαι μ᾿ αὐτὴν τὴν χαζή! Δὲν πᾶς νὰ γλεντᾶς μὲ καμμιὰ ἄλλη;". Μπορεῖ νὰ ἔχης δίκαιο, ἀλλὰ ὁ διάβολος θὰ τὸν μπλέξη ἀλλοῦ.

Ἐνῶ, ὅταν ἐσὺ τοῦ φερθῆς μὲ καλωσύνη καὶ κάνης λίγη ὑπομονὴ καὶ προσευχή, χωρὶς νὰ παραπονῆσαι γιὰ τὸ τί κάνει ἐκεῖνος, θὰ δῆ λίγο λιακάδα, θὰ προβληματισθῆ καὶ θὰ διορθωθῆ».

Ἔρχεται μετὰ ὁ ἄνδρας καὶ μοῦ λέει: «Ἡ γυναίκα μου γκρινιάζει, φωνάζει».

«Βρέ, σὲ περιμένουν τὰ παιδιὰ καὶ ἡ φουκαριάρα ἡ γυναίκα σου μὲ λαχτάρα μέχρι τὰ μεσάνυχτα, τοῦ λέω, κι ἐσὺ γυρνᾶς στὸ σπίτι μεθυσμένος καὶ ἀρχίζεις νὰ βρίζης! Εἶναι ντροπή! Γιὰ νὰ βασανίζης τὴν οἰκογένεια παντρεύτηκες;». 

Ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχη καὶ ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος δίκαιο.

Κάποτε ἔλεγα σὲ μιὰ συντροφιὰ πόσο ἁγνὸς ἦταν ὁ Μακρυγιάννης. Εἶχε καὶ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἁγνότητα. Ὁπότε πετάγεται κάποιος καὶ μοῦ λέει: «Ὄχι, νὰ θέλουν νὰ παρουσιάσουν τὸν Μακρυγιάννη καὶ γιὰ ἅγιο!».

«Γιατί ὄχι;», τὸν ρωτάω. 

«Γιατὶ ἔδερνε τὴν γυναίκα του», μοῦ ἀπαντάει.

«Κοίταξε νὰ σοῦ πῶ τί συνέβαινε: Ὁ Μακρυγιάννης, ὅταν τύχαινε νὰ ἔχη κανένα τάλληρο καὶ ἐρχόταν καμμιὰ χήρα ποὺ εἶχε παιδιά, τῆς τὸ ἔδινε. Ἡ γυναίκα του, ἡ καημένη, γκρίνιαζε. "Μὰ κι ἐσὺ παιδιὰ ἔχεις, τοῦ ἔλεγε, γιατί τὸ ἔδωσες;".

Κι ἐκεῖνος τῆς ἔδινε κανένα μπάτσο καὶ τῆς ἔλεγε. "Ἐσὺ ἔχεις τὸν ἄνδρα σου ποὺ θὰ σὲ οἰκονομήση. Αὐτὴ ἡ καημένη δὲν ἔχει ἄνδρα, ποιός θὰ τὴν οἰκονομήση;". Δηλαδὴ καὶ οἱ δύο εἶχαν δίκαιο». 

Ὕστερα, ἂν ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο συζύγους ζῆ πνευματικά, τότε καί δίκαιο νά ἔχη, δέν ἔχει κατά κάποιον τρόπο δίκαιο. Γιατί, σάν πνευματικός ἄνθρωπος πού εἶναι, πρέπει νά ἀντιμετωπίση μία ἀδικία πνευματικά. Νά τά ἀντιμετωπίζη δηλαδή ὅλα μέ τήν θεία δικαιοσύνη, νά βλέπη τί ἀναπαύει τόν ἄλλον... 

Γιατί, ἂν μιὰ ψυχὴ εἶναι ἀδύνατη καὶ σφάλλη, ἔχει κατὰ κάποιον τρόπο ἐλαφρυντικά... 

Ὁ ἄλλος ὅμως, ποὺ εἶναι σὲ καλύτερη πνευματικὴ κατάσταση καὶ δὲν δείχνει κατανόηση, σφάλλει πολὺ περισσότερο. Ὅταν καὶ οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ἀντιμετωπίζουν τὰ πράγματα κοσμικά, μὲ τὴν κοσμική, τὴν ἀνθρώπινη, δικαιοσύνη, τί γίνεται μετά; Πρέπει νὰ πηγαίνουν συνέχεια στὰ κοσμικὰ δικαστήρια. Γι᾿ αὐτὸ καὶ βασανίζονται οἱ ἄνθρωποι...

Τὸ «φταίξιμο» καὶ τὸ «δίκαιο» τῶν συζύγων
Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου «Οἰκογενειακὴ ζωὴ» Λόγοι Δ΄, 
ἐκδόσεις Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Μοναζουσῶν 
«Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»


Πηγή: Αναβάσεις


Η υπομονή σου «πολεμάει» για σένα... ~ Όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ



Η υπομονή σου «πολεμάει» για σένα
~ Όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος έλεγε: «Η υπομονή στις ταπεινώσεις αγωνίζεται από μόνη της εναντίον των παθών για την απόκτηση της αγνότητας. Όταν τα πάθη κατατροπώνονται, η ψυχή αποκτά αγνότητα. Και η αληθινή αγνότητα εφοδιάζει την ψυχή με παρρησία τον καιρό της προσευχής»...

Ο όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ επικαλείται τα λόγια του Αγ. Ισαάκ του Σύρου που προβαίνει σε μια πνευματική αποκάλυψη. 

Υφίστασθε ταπεινώσεις και δέχεστε ύβρεις και αδικίες; Τότε λέει ακούστε το μυστικό, που κρύβεται μέσα σε πέντε λέξεις κλειδιά!... Μέσα σε μία αλυσίδα επαγωγών: 

ΥΠΟΜΟΝΗ - ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ - ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΘΩΝ - ΑΓΝΟΤΗΤΑ 

Δηλαδή, όταν αντιμετωπίζουμε τις προσβολές με υπομονή, συμβαίνει μια αυτόματη διαδικασία: Η υπομονή αυτή καθεαυτή αναλαμβάνει από μόνη της αγώνα εναντίον των παθών μας. Έτσι μπορούμε να δούμε τα πάθη μας να υποχωρούν μόνο με την υπομονή μας. 

Με αυτό τον τρόπο κερδίζεται η αγνότητα με την ευρύτερη έννοιά της. Γενικά η ψυχή μας εξαγνίζεται, καθαρίζεται, λευκαίνεται, όταν οι αμαρτίες μας ξερριζώνονται... 

Όταν επιτύχουμε την κατά Χριστόν αγνότητα, την απαλλαγή από εμπαθείς λογισμούς και εφάμαρτες πράξεις, τότε συμβαίνει κάτι το θαυμαστό. Η αγνότητα που κερδίσαμε μας προσφέρει πολλά εφόδια την ώρα της προσευχής. και κυρίως την καλή παρρησία. Και δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για να αποδώσει καρπούς η προσευχή μας.

Η υπομονή σου «πολεμάει» για σένα.
Όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ 

Από το βιβλίο «Προσευχή και πλάνη».

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

«Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι...»


«Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι...»

Για το «κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι» (το κεντρικό σημείο της διδασκαλίας του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου στον οποίον μαθήτευσε) έλεγε, ότι, είναι δύσκολο να μιλήσουμε γι’ αυτό στους συγχρόνους μας. Δεν το αντέχουν. Γιατί, σχεδόν ποτέ, ο Χριστιανισμός στην αυθεντική του διάσταση δεν διδάσκεται. 

Ζούμε όλοι σε ένα ηθικό επίπεδο. Στο οντολογικό επίπεδο του Χριστιανισμού, δεν ανεβαίνουν παρά ελάχιστοι, κατά γενεάν... 

Ο Γέροντας έλεγε ότι«χριστιανική εποχή δεν υπήρξε ποτέ»... 

Το «κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι», είναι η τελειότητα της οδού προς τον Χριστό. Όπως ο Χριστός κατέβηκε στα καταχθόνια, για να σώσει εκουσίως τον άνθρωπο, έτσι και ο άνθρωπος, από την πολλή αγάπη προς τον Θεό και από το «αυτομίσος» που γεννά η Χάρις του Θεού μέσα στη ψυχή του, «καταδικάζει» τον εαυτό του στην κόλαση. Δέχεται ακόμα και την κόλαση... 

Είναι μια χαρισματική κατάσταση, αυτό... 

Βέβαια, ό,τι είναι εκούσιο, νικά το ακούσιο. Εάν εκούσια ο άνθρωπος δέχεται να κατεβαίνει με τον Χριστό στην κόλαση, τότε νίκησε αυτήν την κόλαση. Νίκησε τα πάντα. Και η Νίκη του Χριστού, έγινε και δική του νίκη. 

Ας το πούμε και σε ένα άλλο επίπεδο, που είναι πιο κατανοητό. 

Το «κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι», εκφράζει το φαινόμενο της αυτομεμψίας στα τελευταία του όρια. Ο άνθρωπος με την αυτομεμψία, παίρνει επάνω του το πταίσμα. Δηλαδή, όλη την ευθύνη την ρίχνει επάνω του, δίνει δικαιοσύνη και δόξα στον Θεό και την «αισχύνη του προσώπου» την δέχεται μόνο ο άνθρωπος. 

Κάνει όπως ο καλός ληστής επάνω στο σταυρό και αμέσως μεταπηδάει από την κόλαση του σκότους στο φως της Βασιλείας του Θεού. Και όποιος μέμφεται εκούσια τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, τρέχει προς τα Πάθη του Χριστού. Αφομοιώνεται στα Πάθη του Χριστού και επομένως παίρνει και την Χάρη της Αναστάσεως του Χριστού.

Το «βάθος» της Καθόδου του Χριστού· Το Μυστήριο της Θείας Αγάπης

Πάντως, όταν κάποιος αναζητάει τον Χριστό με όλη του την ψυχή, με όλη του την καρδιά, θα παραχωρήσει ο Θεός να γνωρίσει την κόλαση, τα βάσανα της κολάσεως, όχι για να καταστραφεί, αλλά για να μυηθεί σε ένα μεγάλο Μυστήριο· εκείνο της Καθόδου του Χριστού στον Άδη. Θα γνωρίσει τον Χριστό σε όλο Του το βάθος για να μπορέσει, μετά, να Τον γνωρίσει και σε όλο Του το ύψος.

Όταν γνωρίσει τον Χριστό σε όλο Του το βάθος, μετά, θα δώσει το δικαίωμα στον Θεό να του δώσει όλο το ύψος, όπως το έδωσε και στον Υιό Του τον Μονογενή. Θα του δώσει τέτοια αγάπη, θα πλατυνθεί η καρδιά του και θα αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Θα γνωρίσει και το ύψος και το βάθος και το πλάτος, όλο το Μυστήριο της Κενώσεως, όλο το Μυστήριο του Σταυρού του Χριστού.

Αρχ. Ζαχαρίας Ζαχάρου, 
Κλείτου Ιωαννίδη: "Γεροντικό του 20ου αιώνος",
σελ. 237-244


Επίμετρο

«Ο Χριστός αποτελεί θαύμα που υπερβαίνει κάθε αντίληψη. Αυτός είναι η κατά πάντα τέλεια Αποκάλυψη του Θεού. Αυτός όμως είναι επίσης και η τέλεια εκδήλωση του ανθρώπου.

Ο καθένας μας θα φτάσει κάποια στιγμή στα όρια του χρόνου και της αιωνιότητας. Φθάνοντας σ’ αυτό το πνευματικό ορόσημο, θα καθορίσουμε το μέλλον μας στον κόσμο και, ή θα αποφασίσουμε να είμαστε με τον Χριστό ή θα αποχωριστούμε απ’ Αυτόν. Αφού γίνει η εκλογή –μαζί ή χωρίς τον Χριστό– με την ελεύθερη βούλησή μας για όλη την αιωνιότητα, ο χρόνος, πια, δεν λειτουργεί.

Μέχρι τη στιγμή της αποφάσεως όμως, ενώ θα βρισκόμαστε ακόμα στη ζωή, συχνά θα αμφιταλαντευόμαστε για τον αυτοπροορισμό μας, αν πρέπει να τηρήσουμε τις εντολές ή να υποκύψουμε στα πάθη μας. Σιγά–σιγά, καθώς αγωνιζόμαστε, το Μυστήριο του Χριστού θα μας αποκαλυφθεί, αν βέβαια αφιερωθούμε εξ ολοκλήρου στην υπακοή των εντολών Του.

Θα ’ρθεί στιγμή που καρδιά και νους θα διαποτιστούν από τη θέα της ατελείωτης Αγιότητας και Ταπεινότητας του Θεού–Χριστού, ώστε ολόκληρη η ύπαρξή μας να γεμίσει αγάπη για τον Θεό. 

Αφού κυριαρχηθούμε από την αποστροφή για το κακό που έχουμε μέσα μας, θα πεινάμε και θα διψάμε το καθ’ ομοίωσιν του Θεού με αγία ταπεινότητα· σ’ αυτή την αναμονή βρίσκεται ο σπόρος της αγιότητας. Η συνεχώς αυξανόμενη αγάπη για τον Χριστό οδηγεί φυσικά στην εμπειρία της ομοιώσεως προς Αυτόν και ένα ακατάληπτο πανόραμα θα απλωθεί μπροστά στα μάτια μας.

Οι θλίψεις του κόσμου θα μας πικραίνουν σοβαρά... Θα λησμονήσουμε το σώμα μας και το πνεύμα μας και, κατά το δυνατό, θα ζούμε την Προσευχή του Χριστού στη Γεθσημανή. Αυτή είναι η αρχή της γνώσεως του Χριστού, μπροστά στην εξοχότητα της οποίας, ο Απόστολος Παύλος θεωρούσε όλα τα υπόλοιπα “σκύβαλα” (Φιλιπ. γ΄ 8).

Για να κερδίσει κανείς τον Χριστό και να κατορθώσει να περάσει στην ανάσταση των νεκρών, πρέπει να είναι έτοιμος να περιφρονήσει όλα τα υπόλοιπα. Πρέπει να διώξουμε κάθε φόβο και ολιγοπιστία και πνευματικά να ακολουθήσουμε τον Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή, με αληθινή γνώση του Ουρανίου Πατέρα και του Χριστού, τον Οποίον, Αυτός απέστειλε στον κόσμο (Ιωάν. ιζ΄3).

Μπορεί να υποστηριχθεί με κάποια βεβαιότητα ότι σχεδόν πουθενά δεν κηρύσσεται γνήσιος Χριστιανισμός. Ο Χριστιανισμός, τόσο πολύ υπερέχει από τη συνηθισμένη αντίληψη, ώστε η προσευχόμενη καρδιά δεν αποτολμά να κηρύξει ευαγγελικό λόγο. 

Ο κόσμος, αναζητά την αλήθεια. Αγαπά τον Χριστό. Αλλά –κυρίως στις μέρες μας– οι άνθρωποι προσπαθούν να Τον μειώσουν στις δικές τους διαστάσεις, πράγμα που μειώνει το Ευαγγέλιο, σε σημείο που αυτό να παρουσιάζεται σαν ηθικό δόγμα. Ο Χριστός, διακήρυξε: “Ο ουρανός και η γη θα πάψουν να υπάρχουν, τα λόγια Μου όμως ποτέ” (Μάρκ. ιγ΄ 31· Λουκ. κα΄ 33).

Η επίτευξη της γνώσης της Αλήθειας απαιτεί μεγαλύτερη προσπάθεια απ’ ό,τι απαιτεί οποιαδήποτε άλλη επιστημονική μόρφωση. Ούτε η μελέτη μεγάλου πλήθους βιβλίων, ούτε η εξοικείωση με την ιστορία του Χριστιανισμού, ούτε η μελέτη διάφορων θεολογικών συστημάτων μπορεί να μας φέρει στον σκοπό, εκτός αν εμείς συνεχώς και με όλες τις δυνάμεις μας υπακούσουμε στις εντολές του Χριστού.

Όταν, όπως προείπαμε, μας χαρισθεί μια σκιά έστω ομοιότητας με την Προσευχή στη Γεθσημανή, τότε ο άνθρωπος ξεπερνά τα όρια της ατομικότητάς του και μπαίνει σ’ ένα νέο τύπο υπάρξεως –υπάρξεως προσωπικής καθ’ ομοίωσιν Χριστού. Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις της Θείας αγάπης Του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου Του και της αναστάσεώς Του (πρβλ. Ρωμ. στ΄ 5). Όταν μας δοθεί από ψηλά να περάσουμε στη σφαίρα του Θείου Όντος, θα φθάσουμε “στο τέλος των αιώνων” (Α΄ Κορ. ι΄ 11) και θα μπούμε στο φως της Θείας αιωνιότητας.

Κάθε άνθρωπος στον οποίο ο Θεός κληροδότησε το σπάνιο και φοβερό προνόμιο να γνωρίσει για λίγα λεπτά την αγωνία του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανής, θα σκοντάψει, αργά και οδυνηρά, σε μια πειστική γνώση της αναστάσεως της ψυχής του και σε μια αντίληψη της βέβαιης και αληθινής νίκης του Χριστού. Θα γνωρίσει ότι “ο Αναστημένος Χριστός δεν είναι πια υπόδουλος στον θάνατο, γιατί ο θάνατος δεν Τον εξουσιάζει πια” (Ρωμ. στ΄9).

Και το πνεύμα του, εντός του, θα ψιθυρίζει:

“Ο Κύριός μου και ο Θεός μου! Ω, Χριστέ! Τώρα, με τη δωρεά της αγάπης Σου, που είναι ανώτερη από κάθε γνώση, έχω κι εγώ περάσει από τον θάνατο στην ζωή…

Τώρα – Υπάρχω!”»...

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ: «Η ζωή Του, ζωή μου», 
μέρος 1ο, κεφ.13ο, σελ. 126–129, εκδ. Π. Πουρναρά, 
Θεσσαλονίκη, Αύγουστος 19862.

Πηγή: Το Ειλητάριον

Στην φωτογραφία ο όσιος γέροντας Σωφρόνιος -όρθιος- (1896–1993) 
μαζί με τον γέροντά του Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη (1866 - 1938), 
την μνήμη του οποίου τιμάει σήμερα η Εκκλησία μας.

Ἀπολυτίκιον:
Χριστὸν διδάσκαλον ἐν ὀδῷ ταπεινώσεως προσευξάμενος ἔλαβες, 
μαρτυροῦντος τοῦ Πνεύματος, ἐν σῇ καρδία τὴν λύτρωσιν, 
διὰ τοῦτο ἀσκήσεως ἀνεδείχθης σὺ ὁδηγός, ὡς φωτὸς θείου ἔμπλεως. 
Ὅσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.



Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Μιλώντας να «ησυχάζεις»...



Όταν μιλάς, μπορείς να μένεις «σιωπηλός»... 

να μένει «ήσυχη» η καρδιά σου...

Όταν ο λόγος σε αναγκάζει να μιλήσεις... 

Τότε ας μην σιωπήσεις... 

Μονάχα την ώρα που μιλάς... 

«ησύχαζε» βαθιά μες την καρδιά σου...


Αντισταθείτε στον Οικουμενισμό. ~ † πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος

Όσο υπάρχετε στη ζωή, δείξτε αντίσταση στον Οικουμενισμό 
και να το πείτε στα παιδιά σας.
Θα οδηγηθεί όλη η ανθρωπότητα στον Αντίχριστο 
δια του Οικουμενισμού.

Στο τέλος ο Αντίχριστος θα κάνει το εξής: Αφού βέβαια θα οδηγηθεί όλη η ανθρωπότητα στον Αντίχριστο δια της λεωφόρου του Οικουμενισμού, ώστε να μην υπάρχουν ομάδες αντιδράσεως -προσέξτε, να μην υπάρχουν ομάδες αντιδράσεως εις ολόκληρη την οικουμένη. Τότε ο Αντίχριστος δεν θα δεχτεί αυτό να το κρατήσει. 

Αυτό το σχήμα του Οικουμενισμού θα το καταργήσει και θα πει ότι όλες οι θρησκείες περίμεναν να φτάσουν να βρουν τον Μεσσία, ο Μεσσίας είμαι εγώ. Και όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, τότε θα χτίσει τον ναό του Σολομώντος και θα καθίσει εις τον ναόν του θεού (= εννοεί ότι θα καθίσει σε όλες τις κατά τόπους εκκλησίες ~ Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος) και θα αποδεικνύει ότι αυτός είναι θεός. Το λέει στους Θεσσαλονικείς ο Απόστολος Παύλος.

«…καὶ πάντας καταλύσει τοὺς θεοὺς, (ο αντίχριστος) καὶ κελεύσει προσκυνεῖν αὐτὸν ἀντὶ τοῦ Θεοῦ, 
καὶ καθεσθήσεται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, οὐ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις μόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς πανταχοῦ 
Ἐκκλησίας». ~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (P.G. 62, 482)

«…θα καταργήσει όλους τους θεούς, και θα διατάξει να προσκυνούν αυτόν αντί του Θεού. Και θα καθήσει στον ναό του Θεού, όχι μόνο αυτόν των Ιεροσολύμων, αλλά και σ' όλες, τις πανταχού (οπουδήποτε), εκκλησίες».

Βλέπετε λοιπόν ότι πρώτα πάμε στον Οικουμενισμό, κατόπιν αυτός θα καταργηθεί και στο τέλος θα αναδειχθεί ο Αντίχριστος ως θεός. 

Αντιλαμβάνεστε ότι όλα αυτά αγαπητοί μου είναι πάρα πάρα πολύ σοβαρά. Μιλάμε για την ενότητα της Εκκλησίας, ότι η Εκκλησία είναι Μία, αλλά δεν σημαίνει μ’ αυτό ότι πρέπει να γίνει εκμετάλλευσις του πράγματος, να φθάσουμε εις αυτό το φοβερό θέμα, σ’ αυτήν την φοβερή θεωρία να μιλάμε περί της ενώσεως των εκκλησιών με αυτόν τον τρόπο.

Εγώ δεν ξέρω, δεν ξέρω πως να σας το πω, αλλά θα σας το πω. Θα δείξετε αντίσταση όσο υπάρχετε στη ζωή σας. Κι εσείς να το πείτε στα παιδιά σας. Αντίσταση, αν αύριο αρχίσει να προπαγανδίζεται πιο φανερά.

Προπαγανδίζεται... 

Ο Οικουμενισμός έχει σχεδόν αλώσει την Εκκλησία της Αμερικής. Ναι. Έχει σχεδόν αλώσει την Εκκλησία της Αμερικής, γιατί ο Αρχιεπίσκοπος είναι οικουμενιστής. Δεν σας λέω καινούρια πράγματα, ούτε υβρίζω, ούτε συκοφαντώ. Είναι γνωστό.

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι αύριο έρχεται ένας Αρχιεπίσκοπος ο οποίος είναι οικουμενιστής. Τότε από τη Σκύλλα πάμε στη Χάρυβδη. Γι’ αυτό προσέξτε πάρα πολύ. Είναι θέματα εκτάκτως λεπτά και εκτάκτως σπουδαία, ώστε εκείνα που έρχονται αύριο τα σημερινά όσο φοβερά και να ‘ναι να ωχριούν. 

Γι’ αυτό λοιπόν πρέπει ο λαός του Θεού να είναι σε μία διαρκή επιφυλακή στα θέματα της Πίστεώς του και στα θέματα εκείνων που είναι φύλακες της Πίστεώς του.

Διότι ο κάθε εφημέριος στο χωριό, δεν είναι ο φύλακας της Πίστεως στον κλήρο που του έβαλε ο Θεός; Σ’ αυτό το μικρό κομματάκι που λέγεται χωριό, 100, 200, 500, 1000 ψυχές; Δεν είναι ο φύλακας αυτού του χωριού, της ορθής Πίστεως ο φύλακας;...

Γι’ αυτό, προσέξατέ το, επειδή οι μεν ποιμένες μεταβάλλονται σε λύκους, όπως λέει ο Κύριος και οι φρουροί σε προδότας, καθώς λέει ο Κύριος. Γι’ αυτό ας προσέξουμε πάρα πολύ. Τα πράγματα είναι μακροπρόθεσμα. 

Ο Οικουμενισμός είναι μέγας-μέγας κίνδυνος. Ο τελευταίος κίνδυνος. Δεν υπάρχει πιο μεγάλος. Λέει ο άγιος π. Ιουστίνος Πόποβιτς ότι είναι η παναίρεσις ο Οικουμενισμός.

Πρέπει να προσέξουμε πολύ. Μην πείτε, «Καλά δεν είναι;» Ξέρετε τι επιχειρήματα θα χρησιμοποιηθούν; Τι «λογικά» εντός εισαγωγικών και «ωραία» επιχειρήματα υπέρ της ενώσεως των εκκλησιών; Γιατί να μην θέλομε ειρήνην; Γιατί να μην είμεθα ενωμένοι; Γιατί, που όλα αυτά είναι τόσο ωραία; Ο Θεός δεν θέλει να είμεθα ενωμένοι;...

Προσέξτε: Είναι και η «ειρήνη» των ληστών, είναι και η «ειρήνη» των δαιμόνων. Δεν είναι η ειρήνη του Θεού και δεν είναι η ενότητα του Θεού...

Πρέπει λοιπόν να σταθούμε όρθιοι και ακέραιοι στην Πίστη μας και πρέπει να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία είναι Μία όπως ακριβώς την όρισαν αι Σύνοδοι και καταχωρήθηκε μέσα στο Σύμβολο της Πίστεως.

Πιστεύω εις ΜΙΑΝ Εκκλησίαν..

Αντισταθείτε στον Οικουμενισμό. 
Απόσπασμα ομιλίας του Μακαριστού Γέροντα 
πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου 
† (1927 – 2006)


Πηγή: Αβέρωφ


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

Μαρία Μενούνος: «Πιστέψτε στα θαύματα!»


Μαρία Μενούνος: «Πιστέψτε στα θαύματα!...»

«Ο Θεός ήταν μαζί μας σε κάθε βήμα και είμαι ευγνώμων σήμερα».

Ιδιαίτερα συγκινητικά τα λόγια της Αμερικανίδας δημοσιογράφου και ηθοποιού, ελληνικής καταγωγής.

Τα 64α γενέθλιά της γιόρτασε η μαμά της Μαρία Μενούνος, η Λίτσα Μενούνος και η γνωστή παρουσιάστρια έστειλε ένα ιδιαίτερα συγκινητικό μήνυμα στο Instagram. 

Ως γνωστόν, η Λίτσα Μενούνος τα τελευταία δύο χρόνια αντιμετωπίζει μια επιθετική μορφή όγκου στον εγκέφαλο, στο τέταρτο στάδιο. Με αφορμή τα γενέθλια λοιπόν της μητέρας της, η Μαρία πόζαρε αγκαλιά με τη μαμά της κι έγραψε:

«Πριν δύο χρόνια η μαμά μου διαγνώστηκε με γλοιοβλάστωμα. Της οργανώσαμε ένα πάρτι γενεθλίων και ήμουν τρομαγμένη πως αυτό θα ήταν και το τελευταίο της. Και να που είμαστε εδώ δύο χρόνια αργότερα και γιορτάζουμε πάλι».


Αλλά και η ίδια η Μαρία, λίγους μήνες πιο πριν, κι ενώ φρόντιζε την άρρωστη μητέρα της, ένιωσε πονοκέφαλο και ζαλάδα και διαπίστωσε πως είχε κι εκείνη έναν καλοήθη όγκο στον εγκέφαλο - σε μέγεθος μπάλας του γκολφ - το λεγόμενο «μηνιγγίωμα» το οποίο αφαίρεσε χειρουργικά με επιτυχία.

Μετά την περιπέτεια που είχε με την υγεία της δήλωσε: 

«Αυτό που μου συνέβη το αντιμετώπισα σαν δώρο. 'Εχω αλλάξει εντελώς τον τρόπο που αντιμετωπίζω τώρα τη ζωή.

Μην πιστεύετε τις στατιστικές. Πιστέψτε στα θαύματα. Ο Θεός ήταν και συνεχίζει να είναι μαζί μας σε κάθε βήμα και είμαι ευγνώμων γι'αυτό»...

Σχόλιο Λόγος Φωτός: H Μαρία Μενούνος είναι Χριστιανή Ορθόδοξη και παντρεμένη με τον Keven Undergaro, ο οποίος το 2014 βαπτίστηκε Ορθόδοξος και τέλεσαν ορθόδοξο γάμο. Πρόσφατα απόκτησαν το πρώτο τους παιδί.

Μαρία Μενούνος: Πιστέψτε στα θαύματα!




Και η κενοδοξία «προφητεύει»...~ Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος

Και η κενοδοξία «προφητεύει»...
Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος 
(Λόγος Τρίτος, Περί Ξενιτείας και περὶ τῶν
ὀνείρων τῶν ἀρχαρίων)


Οἱ δαίμονες τῆς κενοδοξίας ἐμφανίζονται σάν προφῆτες. Συμπεραίνουν σάν πανοῦργοι πού εἶναι, μερικά ἀπό τά μέλλοντα νά συμβοῦν καί μᾶς τά προαναγγέλλουν.

Καί ὅταν αὐτά πραγματοποιηθοῦν, ἐμεῖς μένομε ἔκθαμβοι, καί ὑπερηφανεύεται ὁ λογισμός μας μέ τήν ἰδέα ὅτι πλησιάσαμε στό προορατικό χάρισμα. Σέ ὅσους τόν πιστεύουν, ὁ δαίμων αὐτός φάνηκε πολλές φορές ἀληθινός προφήτης.

Σέ ὅσους ὅμως τόν περιφρονοῦν πάντοτε ἀποδείχθηκε ψεύτης. Διότι, σάν πνευματική ὕπαρξις πού εἶναι, βλέπει ὅσα συμβαίνουν μέσα στήν ἀτμόσφαιρα, καί μόλις ἀντιληφθῇ ὅτι κάποιος πεθαίνει, τρέχει ἀμέσως σ᾿ ἐκείνους πού εἶναι ἐλαφρόμυαλοι καί τούς τό προλέγει... 

Τίποτε μελλοντικό δέν γνωρίζουν οἱ δαίμονες ἀπό προγνωστική δύναμι. Διότι τότε θά μποροῦσαν καί οἱ μάγοι νά μᾶς προλέγουν τόν θάνατό μας.

Στόν ὕπνο μας πολλές φορές οἱ δαίμονες «μετασχηματίζονται εἰς ἀγγέλους φωτός» (Β´ Κορ. ια' 14) καί σέ μορφές ἁγίων Μαρτύρων, τούς ὁποίους παρουσιάζουν νά ἔρχωνται πρός τό μέρος μας. Ἔτσι ἀφοῦ ξυπνήσωμε μᾶς βυθίζουν σέ ὑπερηφάνεια καί χαρά.

Τό σημεῖο ἀπό τό ὁποῖο θά διακρίνεις τήν πλάνη εἶναι τοῦτο: Οἱ ἄγγελοι μᾶς δείχνουν τήν κόλασι, τήν Κρίσι καί τόν χωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα...

Ἐάν ἀρχίσωμε νά πιστεύωμε στούς δαίμονες κοιμώμενοι, ὕστερα θά ἐμπαιζώμεθα ἀπό αὐτούς καί ξύπνιοι. Ἐκεῖνος πού πιστεύει στά ὄνειρα εἶναι ἐντελῶς ἄσοφος καί ἄπειρος, ἐνῷ αὐτός πού δέν πιστεύει τίποτε, εἶναι πραγματικά συνετός καί σοφός.

Πίστευε μόνο σ᾿ ἐκεῖνα πού σοῦ ἀναγγέλλουν γιά τήν κόλασι καί τήν Κρίσι. Ἐάν ὅμως δημιουργῆται μέσα σου ἀπόγνωσις, τότε καί αὐτά τά ὄνειρα προέρχονται ἀπό τούς δαίμονες...

Και η κενοδοξία «προφητεύει»...
Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος 
(Λόγος Τρίτος, Περί Ξενιτείας και περὶ τῶν
ὀνείρων τῶν ἀρχαρίων)



«Προθέρμανση» πνευματική...

~ Όσιος γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ


«Μην έρχεστε στην ακολουθία χωρίς να θερμάνετε τις καρδιές σας με προσευχή. 

Πριν έρθετε στην ακολουθία προσευχηθείτε τουλάχιστον για δέκα λεπτά. 

Ελάτε έτοιμοι να σταθείτε στην παρουσία του Θεού...

Μην το αμελείτε. Διαφορετικά θα στεγνώσετε εντελώς. 

Η αδιάλειπτη αυτή προσευχή αποτελεί εντολή που παραλάβαμε από τον Κύριο. 

Στην παραβολή του άδικου κριτή που δεν φοβόταν τον Θεό, η χήρα επέμενε να τον ενοχλεί ωσότου την δικαίωσε. Αν αυτός ο κριτής, που ήταν άδικος, υποχώρησε μπροστά στην επιμονή της, πόσο μάλλον ο Κύριός μας ο Οποίος είναι Θεός Αγάπης και Δικαιοσύνης θα εισακούσει τον δούλο του που βοά προς Αυτόν ημέρα και νύχτα με την προσευχή του;...

Γι΄αυτό είναι πολύ ωφέλιμο να αυξήσουμε το θάρρος μας και την τόλμη μας προς τον Θεόν και να προσευχόμαστε αδιάλειπτα, επειδή ο Θεός τότε ευαρεστείται… 

Και κάμπτεται στην ταπεινή και επίμονη ικεσία μας…

Η καρδιακή προσευχή αποτελεί θεία εντολή και εκπληρώνοντάς την τοποθετούμαστε στην οδό του Χριστού και Εκείνος γίνεται συνοδοιπόρος μας.

Η Προσευχή του Ιησού αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση όχι μόνο για τη Θεία Λειτουργία, αλλά και για την καθαρή εξομολόγηση, την καταλλαγή (συμφιλίωση Θεού και ανθρώπου, αποκατάσταση σχέσης με τον πλησίον και αγάπη προς τους εχθρούς) και την πνευματική πατρότητα.

Αν η καρδιά δεν ετοιμαστεί με την αδιάλειπτη επίκληση του Ονόματος του Κυρίου αδυνατεί να «αρπάξει» τον Λόγον του Θεού και να ζωοποιηθεί από Αυτόν...»


«Προθέρμανση» πνευματική... 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...