Σάββατο, 11 Ιουλίου 2020

Η ψυχή που έχει το πένθος ως ιδιότητα, γεύεται την αγαθότητα του Παρακλήτου. ~ άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

Η πνευματική πτωχεία και το πένθος. 
Η σωτηρία και η ένωση της ψυχής με τον Θεό.
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Η ταπείνωση.

Ο Κύριος μακαρίζει όσα είναι αντίθετα στα καλά του κόσμου, λέγοντας: «Μακάριοι οι "πτωχοί τω πνεύματι", γιατί δική τους είναι η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5, 3). Γιατί, λέγοντας "μακάριοι οι πτωχοί", πρόσθεσε "τω πνεύματι"; Για να δείξει ότι μακαρίζει και αποδέχεται τη μετριοφροσύνη της ψυχής.

Και γιατί δεν είπε "μακάριοι οι πτωχοί το πνεύμα" - αφού και έτσι θα δηλωνόταν η μετριοφροσύνη -, αλλά είπε "μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι"; για να μάς δείξει ότι και η σωματική φτώχεια είναι άξια μακαρισμού και προξενεί την ουράνια βασιλεία, αλλά 

όταν ασκείται από ταπείνωση της ψυχής και είναι ενωμένη μαζί της και ξεκινά από αυτήν. 

Μακαρίζοντας δηλαδή τους "πτωχούς τω πνεύματι", υπέδειξε με θαυμαστό τρόπο, ποια είναι σαν να λέμε η ρίζα, η οποία προξενεί την πτωχεία που παρατηρείται στους Αγίους. Και η ρίζα είναι το πνεύμα τους.

Αφού δηλαδή το πνεύμα εγκολπωθεί τη χάρη του ευαγγελικού κηρύγματος, αναβλύζει από μέσα του πηγή πτωχείας που ποτίζει όλο το πρόσωπο της γης μας (Γεν. 2, 6), δηλαδή τον εξωτερικό άνθρωπο, και τον κάνει παράδεισο αρετών. Αυτού του είδους η πτωχεία μακαρίζεται από το Θεό.

Δίνοντας λοιπόν ο Κύριος στους ανθρώπους αυτόν το συνοπτικό λόγο, κατά τον Προφήτη (Ησ. 10, 23), έδειξε την αιτία της θεληματικής και πολύμορφης φτώχειας, και αφού την έδειξε και τη μακάρισε, περιέλαβε σ' αυτήν τα αποτελέσματά της που είναι πολλά, μιλώντας με λίγα λόγια για όλα. 

Μπορεί δηλαδή να είναι κανείς ακτήμων, λιτοδίαιτος, εγκρατής και μάλιστα θεληματικά, αλλά για να δοξάζεται από τους ανθρώπους. Αυτός λοιπόν δεν είναι "πτωχός τω πνεύματι". Γιατί η υποκρισία γεννιέται από την οίηση, και η οίηση είναι αντίθετη της "πτωχείας εν πνεύματι".

Ενώ εκείνος που έχει το πνεύμα του συντετριμμένο, μετρημένο και ταπεινό, είναι αδύνατο να μη χαίρεται και στην εξωτερική του φτώχεια και ταπείνωση· και τούτο γιατί θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο για τη δόξα, την καλοπέραση, την αφθονία και όλα αυτά. 

Και αυτός είναι ο φτωχός που μακαρίζεται από το Θεό, όποιος δηλαδή νομίζει ανάξιο τον εαυτό του γι' αυτά τα αγαθά. Και αυτός είναι ο αληθινά φτωχός, όποιος δε βιώνει το μισό μόνο περιεχόμενο του ονόματος "φτωχός".

Γι' αυτό και ο θείος Λουκάς είπε "μακάριοι οι πτωχοί" (Λουκ. 6, 20), χωρίς να προσθέσει "τω πνεύματι". Και αυτοί είναι όσοι άκουσαν και ακολούθησαν και έγιναν όμοιοι με τον Υιό του Θεού που λέει: «Μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας» (Ματθ. 11, 29), γι' αυτό και η βασιλεία του Θεού τους ανήκει. Γιατί είναι συγκληρονόμοι του Χριστού (Ρωμ. 8, 17).

Επειδή η ψυχή διακρίνεται σε τρεις δυνάμεις κι αποτελείται από τρία μέρη, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό, και είναι άρρωστη και στα τρία, ο Χριστός, θέλοντας να τη θεραπεύσει, άρχισε εύλογα τη θεραπεία από το τελευταίο, την επιθυμία. 

Υλικό που εξάπτει το θυμικό είναι η επιθυμία που δεν ικανοποιείται, κι ο μετεωρισμός της διάνοιας προέρχεται από το ότι και τα δύο αυτά νοσούν. Και δεν μπορεί ποτέ να θεραπευτεί ούτε το θυμικό, αν δε θεραπευτεί πρωτύτερα η επιθυμία, ούτε το λογιστικό, αν δε θεραπευτούν προηγουμένως τα άλλα δύο.

Η φιλαργυρία.

Πρώτο κακό γέννημα του επιθυμητικού, αν εξετάσεις, θα βρεις πως είναι η φιλοκτημοσύνη. Δεν είναι υπαίτιες οι επιθυμίες που συντελούν στη ζωή του ανθρώπου, γι' αυτό και μας συνοδεύουν από την πολύ μικρή ηλικία. Ενώ η φιλαργυρία αναφύεται ύστερα από λίγο, όταν ακόμη είμαστε παιδιά. Από αυτό φαίνεται ότι η φιλαργυρία δεν έχει την αρχή της στη φύση, αλλά στην προαίρεση. Και δίκαια ο θεσπέσιος Παύλος την ονόμασε ρίζα όλων των κακών (Α΄ Τιμ. 6, 10).

Γιατί η φιλαργυρία γεννά πολλά κακά· ανελεημοσύνες, απάτες, αρπαγές, κλοπές, και γενικά κάθε είδος πλεονεξίας, την οποία ο ίδιος Παύλος ονόμασε δεύτερη ειδωλολατρία (Κολ. 3, 5). Ακόμη σε όσα κακά δε φυτρώνουν από αυτή, σε όλα σχεδόν προμηθεύει τα υλικά της υπάρξεώς τους. Κι αυτά είναι όσα πάθη γεννιούνται από τη φιλοϋλία της ψυχής, που δεν έχει προθυμία για αγαθοεργία.

Από τα πάθη που γεννιούνται από την προαίρεσή μας, ελευθερωνόμαστε ευκολότερα, παρά από τα πάθη που έχουν την αρχή τους στη φύση. Τα πάθη της φιλαργυρίας τα κάνει ν' αποβάλλονται δύσκολα η απιστία στην πρόνοια του Θεού. Γιατί εκείνος που δεν πιστεύει σ' αυτή, στηρίζεται στα χρήματα. 

Και ενώ ακούει τον Κύριο που λέει ότι «ευκολότερο είναι να περάσει η καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά ο πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 19, 24), αυτός δε λογαριάζει για τίποτε τη βασιλεία, και μάλιστα βασιλεία ουράνια και αιώνια, αλλά ποθεί πλούτο, γήινο και προσωρινό. Ποθεί πλούτο, ο οποίος κι όταν δεν αποκτηθεί, και μόνον που ποθείται προξενεί τεράστια ζημία. Γιατί, όπως λέει ο Παύλος, όσοι επιθυμούν να πλουτίσουν, πέφτουν σε πειρασμούς και παγίδες του διαβόλου (Α΄ Τιμ. 6, 9).

Αλλά και όταν έρθει ο πλούτος, δείχνει ότι δεν είναι τίποτε, αφού οι ιδιοκτήτες του εξακολουθούν να τον διψούν σαν να μην τον έχουν λάβει και δε διδάχτηκαν μήτε από την πείρα τους. Και δεν προέρχεται από την ανέχεια ο ολέθριος αυτός έρωτας· μάλλον εκείνη προέρχεται από αυτόν, κι αυτός προέρχεται από την αφροσύνη, από την οποία πολύ δίκαια ονόμασε ο Κύριος άφρονα εκείνον που θα χαλούσε τις αποθήκες του για να κτίσει μεγαλύτερες (Λουκ. 12, 18).

Πώς δηλαδή δεν είναι άφρων εκείνος, ο οποίος για πράγματα, που δεν μπορούν να ωφελήσουν σε τίποτε (αφού σε κανέναν δε δίνουν ζωή τα υπάρχοντά του, όσο περίσσια κι αν είναι (Λουκ. 12, 15)) προδίδει τα ωφελιμότερα; Και δεν είναι ούτε σοφός πραγματευτής, ώστε να διαθέτει όσο μπορεί κι αυτά τα αναγκαία, για να αυξάνει το κεφάλαιο του πραγματικά πολύ επικερδούς πνευματικού εμπορίου και της πολύ αποδοτικής πνευματικής γεωργίας.

Η γεωργία αυτή, και πριν ακόμη φτάσει ο καιρός του θερισμού, εκατονταπλασιάζει το σπόρο που ξοδεύτηκε, σαν να προδιαγράφει το μελλοντικό κέρδος και τη συγκομιδή όταν έρθει ο καιρός, που θα είναι ανέκφραστα και αφάνταστα. Και το παράδοξο είναι ότι αυτό ισχύει τόσο περισσότερο, όσο από φτωχότερες αποθήκες βγαίνει ο σπόρος. Επομένως, ούτε για αγαθοεργία δεν απομένει πρόφαση στους ανθρώπους να επιθυμούν τον πλούτο.

Στην πραγματικότητα φοβούνται τη φτώχεια, μη πιστεύοντας σ' Εκείνον, που υποσχέθηκε ότι θα δώσει όλα τα αναγκαία σ' εκείνους που ζητούν τη βασιλεία του Θεού (Ματθ. 6, 33). Και με τη σκέψη μόνο αυτή σαν αφορμή, ακόμη κι αν τα έχουν όλα, δεν ελευθερώνονται ποτέ από τη νοσηρή και ολέθρια αυτή επιθυμία, αλλά μαζεύοντας πάντοτε, φορτώνουν τον εαυτό τους άχρηστο φορτίο, ή μάλλον του κατασκευάζουν παράδοξο τάφο, ενώ είναι ακόμη ζωντανοί.

Γιατί οι νεκροί θάβονται στο κοινό χώμα, ενώ ο νους του ζωντανού φιλάργυρου θάβεται στο χρυσάφι που κι αυτό είναι χώμα. Κι αυτός ο τάφος είναι πιο βρωμερός από τον άλλο, για όσους έχουν υγιείς τις πνευματικές αισθήσεις. Και τόσο πιο βρωμερός είναι, όσο με περισσότερο χρυσό τον έχει σκεπάσει. Γιατί η δυσωδία της πληγής των αθλίων θαμμένων διαπερνά το πάχος αυτού του τάφου και φτάνει μέχρι τον ουρανό, στους Αγγέλους του Θεού και στο Θεό. Από αυτό γίνονται σιχαμεροί και πράγματι άξιοι αποστροφής, γιατί —κατά τον Δαβίδ - βρόμισαν εξαιτίας της αφροσύνης τους (Ψαλμ. 37, 6).

Από το βρωμερό και νεκροποιό αυτό πάθος απαλλάσσει τους ανθρώπους η θεληματική και χωρίς ανθρωπαρέσκεια ακτημοσύνη, η οποία ταυτίζεται με την "εν πνεύματι πτωχεία" που μακάρισε ο Κύριος. Η ψυχή που έχει αυτό το πάθος, είναι αδύνατο να ζήσει σε υποταγή. Κι αν εξακολουθεί να το καλλιεργεί όσο μπορεί, υπάρχει μεγάλος φόβος να υποστεί ανεπανόρθωτες σωματικές συμφορές. 

Ο Γιεζή από την Παλαιά Διαθήκη και ο Ιούδας από την Καινή Διαθήκη είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο πρώτος έβγαλε λέπρα (Δ΄ Βασ. 5, 27), σαν δείγμα της αθεράπευτης ψυχής του, ενώ ο άλλος κρεμάστηκε στον αγρό του αίματος, και αφού έπεσε από την αγχόνη, σχίστηκε η κοιλιά του και χύθηκαν τα σπλάχνα του (Πράξ. 1, 18).

Αν τώρα η απάρνηση των εγκοσμίων προηγείται από την υποταγή, πώς θα γίνει το δεύτερο πριν πραγματοποιηθεί το πρώτο; Κι αν στοιχειώδης αρχή της μοναχικής ζωής είναι η απάρνηση των εγκοσμίων, πώς θα διεξαγάγει καλά κάποιον από τους άλλους μοναχικούς αγώνες εκείνος που δεν απαρνήθηκε πρώτα τα χρήματα; Θα έλεγε κανείς· αφού ένας τέτοιος μοναχός είναι ακατάλληλος για την υποταγή, ας πάει να ησυχάσει μόνος του σε ένα κελί και ν' αφοσιωθεί στη μελέτη και στην προσευχή.

Λέει όμως ο Κύριος: «Όπου είναι ο θησαυρός σου, εκεί θα είναι και ο νους σου» (Ματθ. 6, 21). Πώς λοιπόν θα ατενίσει νοερά Εκείνον που κάθεται στα δεξιά της θείας Μεγαλοσύνης ψηλά στον ουρανό (Εβρ. 1, 3), αυτός που θησαυρίζει κάτω στη γη; Ή πώς θα κληρονομήσει τη βασιλεία, την οποία ούτε στο νου του να βάλει δεν του επιτρέπει το πάθος της φιλαργυρίας; Γι' αυτό είναι μακάριοι οι "πτωχοί τω πνεύματι", γιατί σ' αυτούς ανήκει η βασιλεία των ουρανών (Ματθ. 5, 3).

Βλέπεις πόσα πάθη περιέκοψε ο Κύριος με ένα μακαρισμό; Αλλά δεν είναι μόνον αυτά, γιατί η φιλοκτημοσύνη είναι μόνο το πρώτο γέννημα της πονηρής επιθυμίας. Υπάρχει και δεύτερο, το οποίο ακόμη περισσότερο πρέπει να αποφύγουμε, αλλά και τρίτο, όχι λιγότερο κακό. Ποιο είναι λοιπόν το δεύτερο; 

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2020

Ἐπίκαιρες σκέψεις μέ ἀφορμή τό κείμενο τοῦ Μητρ. Ἀργολίδος Νεκταρίου μέ τίτλο: «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη!».

Ἐπίκαιρες σκέψεις μέ ἀφορμή τό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος 
κ. Νεκταρίου μέ τίτλο: «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη!».
Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου, ἐφημερίου τοῦ Ἱ.Ν. 
Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.

Ὁ μῦθος τῆς πανδημίας.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μᾶς ἔπιασαν στόν ὕπνο. Μᾶς ἔκαναν, ἔστω καί πρός στιγμήν, νά πιστέψουμε τόν τερατώδη μῦθο τῆς πανδημίας. Ἦταν τόση μεγάλη ἡ ἔκταση τῆς ...πανδημίας, ὥστε ἀνάμεσα στούς 170 νεκρούς συμπολίτες μας τό κρατικό τρομοδελτίο περιέλαβε καί ὅσους ἁπλῶς ἔπασχαν ἀπό Covid 19, χωρίς ὁ coronavirus νά εἶναι ἡ αἰτία θανάτου τους. Βάλε κι αὐτούς πού ἦσαν 80, 90 χρονῶν καί ἄνω, βάλε κι ὅσους εἶχαν ὑποκείμενα νοσήματα καί ...πάει λέγοντας. 

Στήν Ἰταλία ἀμφισβητεῖται σοβαρά ὁ ἐπίσημος ἀριθμός νεκρῶν ἀπό κορωνοϊό. Στήν Ἀμερική ὁ κόσμος βγῆκε στούς δρόμους. Μεγάλοι ἐπιστήμονες παγκοσμίως ἀμφισβητοῦν τήν ὕπαρξη πανδημίας. Ἰσχυρίζονται ὅτι πρόκειται γιά κάποιου εἶδους ἐπιδημία ἑνός ἀπό τούς κάθε χρόνο μεταλασσομένους κορωνοϊούς. Ἐδῶ ὅμως, στήν ταλαιπωρημένη πατρίδα μας, ἀκόμη μᾶς τρομοκρατοῦν μέ τά μέτρα πού παρατείνονται. 

«Ὁ κίνδυνος δέν μᾶς ξέχασε καί ἐμεῖς νά μήν τόν ξεχάσουμε...νά τηροῦμε τίς ἀποστάσεις...κλπ.» Ἀπό τήν ἄλλη ὁ πρωθυπουργός καί οἱ συνεργάτες του βγῆκαν ὁ ἕνας κολλημένος στόν ἄλλο χωρίς τήν κοροϊδία τῶν μασκῶν, τῶν γαντιῶν καί τῶν ἀντισηπτικῶν γιά νά.... χαροῦν τήν ἐπιφανῆ τραγουδίστρια. Κόμματα καί φορεῖς ἔκαναν διαδηλώσεις. Οἱ παραλίες, τά πάρκα, οἱ πλατεῖες οἱ δρόμοι εἶναι γεμᾶτοι κόσμο πού τό…γλεντάει! 

Μόνο οἱ πειθήνιοι χριστιανοί ἀναγκάστηκαν νά στέκονται σέ ἀποστάσεις μέσα καί ἔξω ἀπό τίς ἐκκλησιές, καί πολλές φορές μασκοφόροι, ἕνα κωμικοτραγικό φαινόμενο. Ἀλλά ἄς ἀφήσουμε τά γενικά καί ἄς ἔρθουμε στά καθ΄ ἡμᾶς, σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν Ἐκκλησία μας. 


Θλίψη καί ἀγανάκτηση τῶν πιστῶν.

Ἦταν μεγάλη καί δικαιολογημένη ἡ στενοχώρια καί ἡ θλίψη τῶν χριστιανῶν ἀπό τό κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν. Δικαιολογημένη καί ἡ ἀγανάκτηση γιά τή στάση τῆς πολιτείας, ἡ ὁποία μέ κάθε ἄνεση ἀποφάσισε τό σφράγισμα τῶν ναῶν. Ποιός ἦταν ὁ λόγος νά μήν ἐπιτραπεῖ ἡ λειτουργία τῶν ναῶν ὅλη σχεδόν τή Μ. Σαρακοστή ἔστω κεκλεισμένων τῶν θυρῶν; 

Ἔχοντας εὐαισθησία γιά τήν ἄθληση τῶν πολιτῶν καί τή βόλτα τῶν σκυλιῶν ἡ δῆθεν «πολιτική προστασία» γιατί δέν ἔκανε τήν ἐλάχιστη πρόβλεψη γιά τούς ὀρθοδόξους πιστούς; Οἱ ἐκκλησίες εἶναι καφετέριες, μπάρ καί μαγαζιά;

Ἐξ ἴσου ἦταν δικαιολογημένες ἡ πικρία καί οἱ πυκνές, θυμωμένες διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν πρός τούς κληρικούς καί τούς ἐπισκόπους πού δέν προάσπισαν τό δικαίωμα στή Θ. Λατρεία καί τή συμμετοχή στή Θ. Κοινωνία. Καμία πρόταση δέν ἔγινε πρός τήν Κυβέρνηση γιά τήν μετοχή τῶν πιστῶν, ἔστω μέ ὅλες τίς προφυλάξεις, παρά μόνο στό... «Δι’ εὐχῶν», μετά τήν ἀγανάκτηση πού ξεχείλισε. Καί οἱ ἐκκλησιές μας ἄνοιξαν μετά τά κομμωτήρια!

Γι΄αὐτό δέν καταλαβαίνω τήν περιφρονητική στάση τοῦ παλαιοῦ παιδικοῦ φίλου καί νῦν Σεβ. Μητροπολίτου Ἀργολίδος κ. Νεκταρίου πρός τούς λαϊκούς καί κληρικούς πού τηλεφωνοῦσαν καί διαμαρτύρονταν, πού σχολίαζαν στό διαδίκτυο τή στάση τῆς ποιμαινούσης Ἐκκλησίας. Κανείς δέν συμφωνεῖ μέ ἀκρότητες καί ὕβρεις, ἀλλά ὡς ποιμένες πρέπει νά ἐνωτιζόμαστε, νά ἀφουγκραζόμαστε τόν λαό μας. 

Αὐτόν τόν λαό πού γεμίζει τίς ἐκκλησίες μας καί – συγγνώμη! – τά παγκάρια τῶν ναῶν μας γιά τίς πολλαπλές ποιμαντικές ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὄχι τούς ἀνεκκλησίαστους, ὡς ἐπί τό πλεῖστον «νουνεχεῖς ἀνθρώπους πού δέχτηκαν τά μέτρα μέ κατανόηση» σάν πρόβατα ἐπί σφαγήν, κλείνοντας τά μάτια τους στήν ὁλοένα ἀποκαλυπτόμενη πραγματικότητα. «Τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός - ὄχι τούς σοβαροφανεῖς νουνεχεῖς - ἵνα τά σοφά τοῦ κόσμου καταισχύνῃ».

Ἡ ὀφειλόμενη στάση ἀπέναντι στούς λαϊκούς καί τούς κληρικούς.

Καί βέβαια εὐθέως λέω ὅτι δέν χρειάζονταν οἱ χαρακτηρισμοί τοῦ Σεβασμιωτάτου γιά τούς πιστούς: «φωνασκοῦντες ὁμολογητές», «ἐθισμένοι στόν αὐτισμό τους», «ζηλωτές»(εἰρωνικά) , «τζάμπα μάγκας», «ἑκουσίως ἀνοηταίνοντες», «συνωμοσιολόγοι», «κατά φαντασίαν ὁμολογητές» καί οἱ ἄλλοι γενικότεροι χαρακτηρισμοί γιά τίς ποικίλες ἀπόψεις ὅπως, «φανατισμός», «ἀντιχριστολογία». 

Καί τό χειρότερο τό νά καλεῖ ὅσους διαμαρτύρονται νά «ἀναρωτηθοῦν μήπως..."δουλεύουν τῷ διαβόλῳ"». 

Ψυχραιμία, Σεβασμιώτατε! Ἐξάλλου δέν εἶναι λίγοι οἱ διαμαρτυρόμενοι. Ὅπως γράφετε «Ὅταν συζητᾶς μέ τούς περισσότερους ἀνθρώπους....». Αὐτές οἱ πολλαπλές ἀντιρρήσεις θά ἔπρεπε νά σᾶς προβληματίσουν καί νά κατεβάσουν τούς τόνους στίς διατυπούμενες ἀπόψεις σας. Μιλᾶτε γιά στατιστικές. Θά γνωρίζετε τό λόγιο: «Ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν ψέμματα. Τά μικρά ψέμματα, τά μεγάλα ψέμματα καί ...οἱ στατιστικές!» 

Ἀκοῦστε καί ἄλλες ἀπόψεις μή συστημικῶν ἐπιστημόνων. Δέν εἶναι ὅλοι συνωμοσιολόγοι, Δεῖτε, ἄν θέλετε, τάπεινά τό συνιστῶ, τό video μέ τή συνέντευξη τοῦ Καθηγητοῦ Μικροβιολογίας καί Ἐπιδημιολογίας στό γερμανικό πανεπιστήμιο τοῦ Mainz κ. Sucharit Bakhdi σέ αὐστριακό δημοσιογράφο. Λυπᾶται – τό λέω πρός ἐντροπή τῆς συντηρητικῆς μας κυβερνήσεως - γιά τό κλείσιμο τῶν Ἐκκλησιῶν! Καί εἶναι βουδιστής!

Ἀλγεινότερη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε η στάση τοῦ Σεβασμιωτάτου πρός τούς ἱερεῖς καθώς κάνει λόγο γιά «τήν πολυλογία καί κενολογία τοῦ κλήρου καί ἰδιαίτερα γνωστῶν ροπαλοφόρων ὑπερασπιστῶν τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν κατακεραύνωση τῶν πάντων» γιά κληρικούς «πού ἀστράφτουν καί βροντᾶνε ἐναντίον τῶν ἐπισκόπων καί τῆς Συνόδου». 

Γνωρίζει ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι, ὅσοι τοποθετήθηκαν ἐναντίον ὄχι τῶν μέτρων, ἀλλά τῆς ἀπολυτότητός τους ἤ ἔδρασαν ποιμαντικά κοινωνώντας τούς πιστούς, ἦσαν κληρικοί πού λάμπουν στή διακονία τους καί ἀπολαμβάνουν τόν σεβασμό σχεδόν ὅλου τοῦ πληρώματος τῆς ἐκκλησίας. 

Καί ἐδῶ ἐπιβάλλεται σύνεση. Θά ἔπρεπε οἱ ἀρχιερεῖς - κάποιοι τό ἔπραξαν - νά προσέξουν καλλίτερα τίς ἀπόψεις καί τίς προτάσεις αὐτῶν τῶν ἱερέων. Εἴμαστε ἐμεῖς οἱ πρεσβύτεροι σέ σχέση μέ τούς ἐπισκοπους «ὡς χορδαί ἐν κιθάρα» κατά τή γνωστή ρήση τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου. Ἅμα πετάξουμε τίς χορδές ἀπό τήν κιθάρα, ἡ κιθάρα καταντᾶ κύμβαλον ἀλαλάζον.


Διωγμός;

Καί ἐδῶ φθάνουμε στίς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου. Γράφει ὁ Σεβασμιώτατος: «Ἡ Σύνοδος καί τό σῶμα τῶν ἐπισκόπων τό ξεκαθαρίσαμε. Κανείς δέν μᾶς ζήτησε νά ἀρνηθοῦμε τήν πίστη μας. Ὡς χριστιανοί θά ἔπρεπε...νά συμβάλλουμε στήν ἀντιμέτωπιση τῆς πανδημίας». Προσπάθησα νά καταλάβω τί ἐννοεῖ ὁ Σεβασμιώτατος. Ποιά εἶναι ἡ «Σύνοδος»; Ποιό εἶναι «τό σῶμα τῶν ἐπισκόπων»; 

Ἡ Σύνοδος ἡ ὁποία συνεκλήθη ἦταν ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος. Αὐτή ἀποφάσισε καί συνέταξε τίς σχετικές περί κορωνοϊοῦ Ἐγκυκλίους. Τό σῶμα τῶν ἐπισκόπων, τό σύνολο τῶν ἐπισκόπων, τό ὁποῖο ἀπαρτίζει τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ποίῳ τρόπῳ «ξεκαθάρισε» τά πράγματα, ἐφόσον δέν συνεκλήθη; Μέ ἐπί μέρους συζητήσεις; Δέν νομίζω νά εἶναι αὐτό τό φρόνημα καί ἡ πρακτική τῶν ὀρθοδόξων Συνόδων. 

Ἐρωτῶ: Μήπως ἡ Διαρκής Σύνοδος ὑπερέβη τά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας, τά ὁποῖα τῆς ἀπονέμει ὁ Καταστατικός Χάρτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Καθότι σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 9 παράγρ. δ ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος «ἐπιλαμβάνεται τῶν τρεχούσης φύσεως ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων». 

Ὁπότε δέν ἦταν μᾶλλον στά πλαίσια τῆς δικαιοδοσίας της νά «ξεκαθαρίσει» ἕνα τόσο σοβαρό ζήτημα, πρωτοφανές στά ἐκκλησιαστικά χρονικά, τό κλείσιμο τῶν ναῶν, τή στέρηση τῆς ἁγίας θεοπνεύστου λατρείας μας καί τῆς μετοχῆς στό μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει πῶς ἀπεφασίσθη ὅτι δέν ἔχουμε διωγμό τῆς Ἐκκλησίας; Ἐπειδή ὁ κρατικός λοιμωξιολόγος εἶναι θρησκευόμενος;

Δείγματα περί τοῦ ἀντιθέτου:
  • Ἡ κ. Κεραμέως μᾶς δήλωσε ὅτι μέ τό σάλιο καί τό κουτάλι μεταδίδονται μικρόβια καί ἰοί. 
  • Οἱ ἀρχές ζητοῦσαν νά συλλάβουν τόν π. Γεώργιο Σχοινᾶ, ἐπειδή κοινώνησε ἀπό τήν πλαϊνή πόρτα τοῦ ἱεροῦ 5 ἀνθρώπους.
  • Ὁ οἰκονομολόγος κ. Μόσιαλος, ἀποφαινόμενος περί παντός ἰατρικοῦ ἐπιστητοῦ διαρκῶς ἐμφανιζόμενος στά κανάλια κατόπιν ..παραγγελιᾶς, διατείνεται ὅτι πρέπει νά παύσει ἡ μετάδοση τῆς Θ. Κοινωνίας. Αὐτό εἶχε ὡς συνέπεια ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο μέσα στίς οἰκογένειες καί στούς χώρους έργασίας. Καί δέν ὑπάρχει ἰσχυρότερος διωγμός ἀπ΄αὐτόν πού γίνεται μέ ἀπειλές μέσα στά σπίτια μας.
  • Ἡ ἀστυνομία πῆρε τίς πινακίδες καί ἔβαλε πρόστιμο στόν ὁδηγό τοῦ ἀγροτικοῦ αὐτοκινήτου, τό ὁποῖο μετέφερε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς ἐπικαλουμένης Τρυπητῆς, τήν ὁποία συνόδευε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί...
  • Τό Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν ζητᾶ ἀπό τά Ληξιαρχεῖα ὅλης τῆς χώρας, νά ἐνημερώσουν τό Ὑπουργεῖο Παιδείας γιά τά τελεσθέντα Μυστήρια Γάμων καί Βαπτίσεων κατά τήν ...κορωνοϊκή περίοδο καί νά σταλοῦν τά ὀνόματα τῶν συζύγων καί τῶν ἱερέων πού τέλεσαν τό Μυστήριο, ὥστε ἐκεῖνο νά τά διαβιβάσει στίς Εἰσαγγελικές ἀρχές γιά «ποινική διερεύνηση»!
Ἐπειδή ὁ Σεβασμιώτατος ἔχει ἀσχοληθεῖ, ὅπως καί λίγο ἐγώ, μέ τήν κατάσταση τῶν ρώσων πιστῶν κατά τή σοβιετική περίοδο, ὅπως φαίνεται ἀπό τά πολύ ὡραῖα βιβλία πού ἔχει ἐκδόσει, μήπως νιώθει ὅτι ὅλες αὐτές οἱ μεθοδεύσεις ἀποπνέουν ὀσμή σταλινισμοῦ; Καί εἴμαστε στήν ἀρχή.


Τέστ πειθαρχίας.

Ἐπίσης γράφει ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι «τά κίνητρα τῆς πολιτείας ἦταν ἡ διαφύλαξη τῆς δημόσιας ὑγείας». Νομίζω ὅτι ἐν προκειμένω ἰσχύει αὐτό τό ὁποῖο γράφει ὁ π. Εὐθύμιος ἀπό τήν Καψάλα «Αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού μᾶς ὑποδούλωσαν στούς ξένους δανειστές καί τώρα μᾶς ὁδηγοῦν στήν σκλαβιά τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι δυνατόν νά τούς ἐμπιστευθοῦμε; 

Καί νά προσθέσω. Νά ἐμπιστευθοῦμε ὅτι φροντίζουν γιά τήν ὑγεία μας αὐτοί πού εἶναι ὑπεύθυνοι γιά 15.000 αὐτοκτονίες συνανθρώπων μας λόγῳ μνημονίων; Ἤ αὐτούς πού καραδοκοῦν νά ἐπιβάλουν βαριά πρόστιμα στά μαγαζάκια πού τόλμησαν νά ἀνοίξουν ἄν οἱ ὑπάλληλοι δέν φοροῦν μάσκες; 

Ἐάν ἦταν καί εἶναι ἀληθινός ὁ κίνδυνος, μετά ἀπό τήν ἐλευθερία πού παρατηρήθηκε στίς κινήσεις τῶν πολιτῶν, δέν θά ἦσαν οἱ θάνατοι ἀνύπαρκτοι οὔτε τά ἐπιβεβαιωμένα κρούσματα 2, 3, 10 τήν ἡμέρα. 

Καί γιατί ὅλη αὐτή ἡ σχεδόν παγκόσμια καραντίνα πού εἶχε παντοῦ τά ἴδια χαρακτηριστικά καί τά ἴδια μέτρα; 

Πρόκειται ὅπως ἔγραψε ἁπλά ὁ γέροντας Εὐθύμιος γιά «τέστ πειθαρχίας - ἡ ὑπογράμμιση δική μου - γιά νά χειραγωγοῦν τούς ἀνθρώπους ἐκεῖ πού θέλουν». Ἡ παγκόσμια τάξη πραγμάτων δοκιμάζει τίς ἀντοχές μας στήν παραπληροφόρηση καί τήν προπαγάνδα, πού εἶναι ὀργανωμένη ἐπιστημονικά καί κατευθυνόμενη ἀπό φορεῖς ἀπόλυτα ἐλεγχομένους, ὅπως στή συγκεκριμένη περίπτωση ὁ Π.Ο.Υ. 

Κυβερνήσεις μαριονέττες πλαισιωμένες ἀπό «εἰδικούς» καί ἀργυρώνητους δημοσιογράφους στά ΜΜΕ, μέ ἐξαρτημένη τή Δικαιοσύνη κλπ. Ἐννοεῖται ὅτι δουλεύει πολύ καλά ἡ προπαγάνδα τοῦ Διαδικτύου καί ἡ ἀστυνόμευσή του. Ὅλοι οἱ λογικοί ἄνθρωποι πιστεύουν, ὅτι πίσω ἀπ΄αὐτόν τόν παγκόσμιο συναγερμό κάτι ἐπιδιώκεται.


Οἱ λαϊκοί, οἱ κληρικοί καί ἡ Θεολογία.

Πολύ μέ ἀπασχόλησε ἡ ἄρνηση τοῦ Σεβασμιωτάτου νά ἀκούσει τίς γνῶμες καί τίς ἀντιρρήσεις τῶν ἀνησυχούντων πιστῶν, ὡσάν νά ἐπρόκειτο περί παντελῶς ἀσχέτων πρός τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία. 

Γράφει: «Δέν ὑποτιμῶ, πρός Θεοῦ, τό λαϊκό στοιχεῖο». Ὅμως ἐκτός ἀπό τίς διάσπαρτες στό κείμενό του παρατηρήσεις γιά τή στάση τῶν λαϊκῶν, αφιερώνει μία σελίδα γιά νά ἀποδείξει ὅτι «ἔχουν μεσάνυχτα ἀπό θεολογία» καί ὅτι ὡς ἐκ τούτου, κατά τό λεχθέν ὑπό τοῦ ἀλήστου μνήμης ὑπουργοῦ Κουτσόγιωργα, δέν δικαιοῦνται νά ὁμιλοῦν! 

Προβάλλει τά λόγια τῶν ἁγίων Πατέρων Μ. Βασιλείου καί Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, οἱ ὁποῖοι λυποῦνταν καί διαμαρτύρονταν, ἐπειδή ἁπλοί πιστοί, ἀπό ὑπερβάλλοντα ζῆλο, καταπιάνονταν νά ἑρμηνεύσουν τό Μυστήριο τῆς ἁγίας Τριάδος καί τῆς Θείας Ἐνανθρωπίσεως. 

Μά, Σεβασμιώτατε, πρός Θεοῦ! Δέν πρόκειται ἐδῶ γιά Θεολογία, ἀλλά κυριολεκτικά γιά παρακλήσεις καί ἱκεσίες τῶν πιστῶν πρός τούς ἐπισκόπους προκειμένου νά τούς ἐξασφαλίσουν τό ἀναφαίρετο δικαίωμά τους, τό δικαίωμα Ζωῆς πού τούς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός με τό Βάπτισμα καί τό Χρῖσμα νά μετέχουν τῆς Θ. Λατρείας καί τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων «εἰς ζωήν αἰώνιον». 

Βεβαίως μποροῦν νά τό στερηθοῦν ἀπό τούς ποιμένες τους ἄν περιπίπτουν σέ ἁμαρτήματα κωλυτικά τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Πρεσβύτεροι εἶναι οἰκονόμοι τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καί δύνανται νά ἐπιτιμοῦν, ἀλλά πρέπει νά εἶναι καλοί οἰκονόμοι καί νά δίδουν στούς πιστούς «τήν τροφή ἐν καιρῷ», ὅταν δηλ. αὐτοί ἔχουν τίς ὑπό τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων προϋποθέσεις. Τότε εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός: «Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας». 

Ἔπειτα γνωρίζει ὁ Σεβασμιώτατος τόν ἀποφασιστικό ρόλο τῶν λαϊκῶν, πού δέν ἤξεραν θεολογία, τίς κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν ἀναγνωρίζει καί τόν κατοχυρώνει ἡ ἀπόφαση τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς (1848): 

Ἔπειτα παρ᾿ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας ἐστίν αὐτό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτός ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τό θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καί ὁμοειδές τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ».

Ὡραῖα, λοιπόν. Ἄς μήν μιλᾶνε οἱ λαϊκοί. Ἄς μιλήσουν οἱ κατ΄εξοχήν ἁρμόδιοι. Ποιά θεολογία ἐξεπορεύθη αὐτές τίς ἡμέρες ἀπό τίς ἐγκυκλίους τῶν ἡμετέρων ἁρμοδίων; Αὐτή:
  • Νά πλένουμε τά χέρια μας, νά φορᾶμε μάσκες καί γάντια, νά τηροῦμε τίς ἀποστάσεις. 
  • Κάποιοι ἔβαλαν θερμικές κάμερες στίς εἰσόδους τῶν ναῶν! 
  • Παντοῦ ἀντισηπτικά καί ἀπολυμάνσεις ἀκόμη καί στίς ἐπιφάνειες τοῦ Ναοῦ. Καί βέβαια ἐπιφάνειες δέν εἶναι μόνο τά πατώματα, ἀλλά καί οἱ τοῖχοι καί τά τέμπλα καί οἱ εἰκόνες. –
  • Τά κόλλυβα καί τό ἀντίδωρο νά δίνονται μέ «ὑγειονομικές προφυλάξεις».
  • Ἀναστολή δηλ. ἀπαγόρευση τῶν λιτανειῶν Ἱερῶν Λειψάνων καί Εἰκόνων.
  • Σύσταση στούς ἡλικιωμένους καί ἀσθενεῖς νά μήν ἐκκλησιάζονται κλπ. κλπ.
Καί βέβαια τά ἀνωτέρω δέν ἀποτελοῦν θεολογία. Εἶναι ἁπλῶς λεπτομερεῖς ὁδηγίες πού μοιάζει νά ἀπευθύνονται σέ μιά ἀποστειρωμένη κοινωνία ἀνθρώπων πού πάσχουν ἀπό ...μικροβιοφοβία. Καί δέν ἦταν αὐτό πού περίμεναν οἱ χριστιανοί μετά τήν ἐξορία τους ἀπό τήν Θεία Λατρεία.


Περί τοῦ σφραγίσματος.

Καί τώρα περί αὐτοῦ, τό ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος ὀνομάζει «γλυφιτζούρι τοῦ σφραγίσματος τοῦ Ἀντιχρίστου». Εἶναι πολλοί πού ἀρνοῦνται αὐτή τήν ἀλήθεια τῆς Ἀποκαλύψεως, τήν ἐπιθυμία τοῦ Ἀντιχρίστου νά σφραγίσει τούς πάντας μέ τό ὄνομά του, πράγμα πού θά δηλώσει τήν ὑποταγή τους σ΄αὐτόν. 

Ὅταν τίθεται αὐτό τά θέμα πρός συζήτηση, ὅσοι τό περιφρονοῦν καταλαμβάνονται ἀπό ἕνα εἶδος πανικοῦ καί προσπαθοῦν νά ἐξορκίσουν τό θέμα μέ εἰρωνεῖες, μέ περιφρόνηση πρός ὅσους ἀνησυχοῦν, μέ ἀνάμειξη ἄλλων σχετικῶν καί ἀσχέτων ζητημάτων. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι βέβαια θεολογική ἀφωνία. 

Γιατί πῶς νά ἀντιπαρατεθεῖς στήν Ἀποκάλυψη, πού εἶναι ξεκάθαρη: «Καί ποιεῖ πάντας, τούς μικρούς καί τούς μεγάλους καί τούς πλουσίους καί τούς πτωχούς καί τούς ἐλευθέρους καί τούς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπί τῆς χειρός αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἤ ἐπί τῶν μετώπων αὐτῶν. καί ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἤ πωλῆσαι εἰ μή ὁ ἔχων τό χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ»(Ἀποκ. 13, 16-17). 

Ἔχουμε καί τόν Ἅγιο Παΐσιο, ὁ ὁποῖος μᾶς προειδοποιεῖ γιά τίς μεθοδεύσεις τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, οἱ ὁποῖες πονηρά θά προσπαθήσουν νά ἐπιβάλουν πρῶτα ἄλλα ἠλεκτρονικά δεσμά, πού θά προετοιμάσουν τό ἔδαφος γιά τό χάραγμα. 

Δέν γνωρίζω πῶς σκέπτεται ὁ Σεβασμιώτατος ὅταν ἐκφράζεται ἀπαξιωτικά γιά τά ἀκόλουθα λόγια κάποιου, πιθανόν θεολόγου ἤ κληρικοῦ: «Ὁ ἱερέας πού θά ἔχει τό τσιπάκι στό χέρι του καί θά εὐλογεῖ τά τίμια δῶρα ἤ τά ἄλλα μυστήρια, δέν θά μεταδίδει τή χάρη καί τά μυστήρια θά εἶναι ἀνενεργά». 

Δηλαδή τό microchip τό ὁποῖο ὅταν τό ἔχεις «ἐπί τῆς χειρός τῆς δεξιᾶς» δέν θά δύνασαι «ἀγοράσαι ἤ πωλῆσαι» καί μέ τό ὁποῖο γίνεσαι ὑπόδουλος, καί ὑπάκουος σέ κάθε κέλευσμα τοῦ ἀντιχρίστου συστήματος, μᾶς εἶναι ἀδιάφορο; Δἐν μᾶς θυμίζει τίποτε;

Ἀφιερώνω σέ ὅσους κλείνουν τά μάτια τους στήν ἀπειλή τοῦ σφραγίσματος τά ἁπλά ἀλλά θεόσοφα λόγια τοῦ ἁγίου Παϊσίου: 

«...ἀπορῶ δέν τούς προβληματίζουν ὅλα αὐτά τά γεγονότα; Γιατί δέν βάζουν ἔστω ἕνα ἐρωτηματικό γιά τίς ἑρμηνεῖες τοῦ μυαλοῦ τους; ...Θά πλανεθοῦν αὐτοί πού τά ἑρμηνεύουν μέ τό μυαλό».


Ρωσία, Βέλγιο καί κορωνοϊός.

Ὅσον ἀφορᾶ στίς πληροφορίες ἀπό τή Ρωσία, αὐτές εἶναι ἀντικρουόμενες. Π.χ. διαψεύδεται ὅτι ἕνας ἐκ τῶν διακεκριμένων Πνευματικῶν τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Σεργίου ἀσθένησε σοβαρά. Μέ ὅσα γράφει ὁ Μητροπολίτης Πιτιρίμ διεκτραγωδεῖ τήν ἐπιθυμία τῶν πιστῶν νά συμμετάσχουν στίς ἀκολουθίες τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Σεργίου, κάτι πού δημιουργεῖ φόβο στούς ἕλληνες ἀναγνῶστες τοῦ κειμένου, μήν τυχόν κολλήσουν κορωνοϊό, τήν ὥρα πού θυμιάζει ὁ ἱερεύς λόγω συνωστισμοῦ. 

Κατά τά ἄλλα ἀναφέρει 3-4 κληρικούς πού ἀπεβίωσαν – εἴμαστε σίγουροι ὅτι ἔχασαν τή ζωή τους ἀπό τόν coronavirus; Ἒπίσης γιά ὅλα τά μοναστήρια ὅπου κοινοβιάζουν ἑκατοντάδες μοναχοί ἀναφέρει 4 νεκρούς, οἱ ὁποῖοι θά μποροῦσαν νά ἔχουν ἀποβιώσει καί ἀπό ἄλλες αἰτίες. 

Ἔπειτα ὁ ἐπίσκοπος Πιτιρίμ, γιά νά τόν ἐμπιστευθεῖ κάποιος θά πρέπει νά μᾶς ἐξηγήσει ἄν στήν «σοφή» προσπάθεια τοῦ Πατριάρχου καί τῆς Συνόδου τῶν ρώσων Ἐπισκόπων, «νά βροῦν τήν λύση στό μεγάλο πρόβλημα τῆς ἐπιδημίας», ὅπως γράφει, περιλαμβάνεται καί ἡ κατάπτυστη μέθοδος τριπλῆς ἀπολυμάνσεως τῆς ἁγίας λαβίδος μεταδόσεως τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 

Ὅσον ἀφορᾶ ἐπίσης στόν ἐν Βελγίῳ συλλειτουργό μας π. Ἀθανάσιο, εἶναι συγκινητική ἡ 6 σελίδων περιγραφή τῆς ταλαιπωρίας του λόγω κορωνοϊοῦ στήν ἐντατική. Ἀλλά ἄς σκεφθοῦμε πόσοι ἀσθενεῖς ἀδελφοί μας ἐκοιμήθησαν ἀβοήθητοι, ἐπειδή δέν μποροῦσαν νά νοσηλευθοῦν καί νά ἐγχειρισθοῦν. 

Κι αὐτό διότι πάρα πολλές νοσοκομειακές κλίνες ἐντατικῆς θεραπείας περίμεναν ἄδειες τούς ἀνύπαρκτους κοροϊνοπαθόντες. Καί ἀκόμη πόσοι ἄλλοι ἀπό ἄλλες αἰτίες δέν μπόρεσαν ποτέ νά βγοῦν ἀπό τήν ἐντατική ἀφήνοντας πίσω ὅλη τήν οἰκογένειά τους! Δέν νομίζω ὅτι οἱ συναισθηματικά φορτισμένες περιγραφές βοηθοῦν στήν ἀντικειμενική ἐκτίμηση καί πληροφόρηση. 


«Συζητήσεις» γιά τήν Θεία Κοινωνία.

Ἄφησα κι ἐγώ τελευταῖο τό θέμα τῆς Θ. Κοινωνίας.

Σεβασμιώτατε,

Γράψατε περί τῆς Θ. Κοινωνίας στό τέλος τοῦ κειμένου σας «Εἶναι ἕνα θέμα πού θά μᾶς ἀπασχολήσει ἔντονα τό ἑπόμενο διάστημα. Καί θά δεχτοῦμε πιέσεις...μήπως θά πρέπει νά τό συζητήσουμε σοβαρά καί νά εἴμαστε ἕτοιμοι; 

Στ΄ἀλήθεια ὑπάρχει κάτι σχετικό μέ τήν Θ. Μετάληψη, τό ὁποῖο χρειάζεται συζήτηση; 

Μήπως πρέπει νά υἱοθετήσουμε τήν ἀπρέπεια τῶν λαβίδων μιᾶς χρήσεως πού καθιερώνεται τώρα σέ ὀρθοδόξους ναούς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν;

Ἀγαπητέ μου π. Νεκτάριε, θυμήσου τό παιδικό μας τραγούδι «Τ΄ ἀχτινοδεμένο δισκοπότηρο». 

Πρός Θεοῦ! Μή διανοηθεῖτε, ἅγιοι ἀρχιερεῖς, νά πειράξετε αὐτό τό Θεῖο, ζωοποιό δῶρο, τό πλῆρες ἀκτίνων τῆς Θ. Χάριτος, ὅπως τό παραλάβαμε ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας. 

Κάποιοι, τότε πρίν τήν Ἅλωση, τό «πείραξαν» μεταδίδοντας τούς θείους μαργαρίτες ἐκεῖ πού δέν ἔπρεπε καί εἴδαμε τά ἀποτελέσματα... 

Καί θά πρέπει ἐπιτέλους νά μήν ὑποχωροῦμε ὡς Ἐκκλησία στίς πιέσεις τοῦ Καίσαρος, ὁ ὁποῖος ἤδη «ἔβαλε πόδι» στόν ἐσώτατο πυρῆνα τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ἀφοῦ δέν ἔχουμε κουράγιο, νά ἐλέγξουμε τό ἦθος τῶν ἀρχόντων, τοὐλάχιστον ἄς βάλουμε φραγμό («οὐκ ἔξεστί σοι») στήν βέβηλη ἐπιθυμία τους νά πατήσουν τό ἄβατο τῆς λατρείας μας.

Ὡς κατακλεῖδα τῶν ἀνωτέρω παραθέτω τά κάτωθι λόγια τοῦ πνευματικοῦ μας πατρός Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου, τά ὁποῖα προσυπογράφω:

Οἱ ἄρχοντές μας, μᾶς ἑτοιμάζουν, ὅπως ἤδη ἔχουν ἀνακοινώσει, καί δεύτερο γῦρο κορωνοϊακό τό φθινόπωρο. Τί θά κάνουμε; 

Θά κλείσουμε τίς Ἐκκλησίες μας ξανά κατά τήν περίοδο Σαρακοστῆς Χριστουγέννων-Θεοφανείων; 

Αὐτή τή στιγμή πολλοί ἱερωμένοι εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά μήν ξαναπροσβάλουμε τόν Γεννηθέντα καί Βαπτισθέντα Σωτῆρα Χριστό. Ἐμεῖς ὡς ἁπλοῖ ἐφημέριοι δέν ἔχουμε δυνάμη οὔτε νά ὑπονοήσουμε ἀνταρσία καί ἀπειθαρχία. 

Ὅμως δέν θά ξαναπέσουμε, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, γιά δεύτερη φορά στό φοβερό ἁμάρτημα τῆς βλασφημίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…- ἡ ὑπογράμμιση δική μου - Θά εἴμαστε στυγνοί προδότες, ἄν τή δεύτερη φορά δέν ἐπανορθώσουμε τίς τραγικές ἐλλείψεις τοῦ πρώτου γύρου. «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ»;

Ἐπίκαιρες σκέψεις μέ ἀφορμή τό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος 
κ. Νεκταρίου μέ τίτλο «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη!».
Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου, ἐφημερίου τοῦ Ἱ.Ν.  
Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.

Αντιγραφή: Ακτίνες



Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Ο Μ. Κωνσταντίνος συγκινημένος από τα ιερά τραύματα των Αγίων 318 Πατέρων, άφησε τον θρόνο και κάθισε σε χαμηλό θρονί ως έσχατος.


Το 325 μ.Χ στη Νίκαια της Βιθυνίας, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α’ συγκάλεσε την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας ή Α’ Οικουμενική Σύνοδο με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά ζητήματα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ο Θεοδώρητος Κύρου, συγγραφέας του Ε΄ αιώνος, μας παρέχει μια σημαντική λεπτομέρεια για τα πρόσωπα που συμμετείχαν στην Σύνοδο. Μπαίνοντας στην αίθουσα της Συνόδου ο Μ. Κωνσταντίνος, άρχισε να χαιρετάει μειδιών τους Πατέρες.

Όμως το μειδίαμά του πολύ γρήγορα χάθηκε από το πρόσωπό του. Έβλεπε μπροστά του ένα παράξενο θέαμα. Οι περισσότεροι Πατέρες, που ήρθαν στην Σύνοδο ήταν λωβοί και ακρωτηριασμένοι. Άλλου του έλειπαν τα αυτιά, άλλου τα μάτια και άλλου η μύτη του. Άλλος, τον χαιρέτησε με το αριστερό χέρι, γιατί το δεξί δεν υπήρχε πλέον. Και πολλοί δεν μπορούσαν να σηκωθούν από τις θέσεις τους, αφού τα πόδια τους ήταν παράλυτα.

Ξαφνιάστηκε ο αυτοκράτορας και ρώτησε με κατάπληξη. «Γιατί όλοι σχεδόν οι Επίσκοποι που ήρθαν στην Σύνοδο είναι ακρωτηριασμένοι;»

Ένας αρχιερέας του απάντησε: «Διότι, βασιλιά, έρχονται από τα Μαρτύρια. Όλοι αυτοί που βλέπεις είναι Μάρτυρες και Ομολογητές».

Συγκινήθηκε ο Μ. Κωνσταντίνος και δάκρυσε. Σηκώθηκε και πλησίασε τους λαβωμένους Επισκόπους. Γονάτισε και φίλησε τα παράλυτα πόδια τους, τις άδειες κόγχες των ματιών τους και τα χέρια τους τα ακρωτηριασμένα και κάθισε ως έσχατος σε χαμηλό θρονί, παρακολουθώντας τις εργασίες της Συνόδου. Αυτό προξένησε εντύπωση και όταν τον ρώτησαν σχετικά τους απάντησε:

«Αυτοί οι Επίσκοποι και οι άλλοι κληρικοί είναι οι εκπρόσωποι των πιστών στο Θεό και φροντίζουν για την Εκκλησία Του. Καθοδηγούν τις ψυχές των ανθρώπων στον Ουρανό και στο Θεό. Ενώ εγώ είμαι επιφορτισμένος από τον Θεό, για να ρυθμίζω μόνο τις πρακτικές και γήινες ανάγκες του λαού Του. Αυτοί λοιπόν πρέπει να κάθονται στα ψηλά καθίσματα και εγώ στο μικρότερο, διότι μικρότερο είναι και το έργο μου».

Ο Μ. Κωνσταντίνος συγκινημένος από τα ιερά τραύματα των Αγίων 318 Πατέρων, 
άφησε τον θρόνο και κάθισε σε χαμηλό θρονί ως έσχατος.
Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.


Όλοι τους έλαμπαν από ένα εσωτερικό φως που προερχόταν από τον Θεό, 
ένα φως όπου διακρινόταν καθαρά η αλήθεια.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη, μίας πολύ μικρής ομάδας μαθητών και φίλων Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου μόνο τριακόσιους δεκαοκτώ γλυκείς, ευώδεις και αμάραντους καρπούς. Μια μικρή, αλλά εκλεκτή ομάδα. 

Αυτοί είναι οι τριακόσιοι δεκαοκτώ άγιοι πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στη Νίκαια το 325 μ. Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου, για την υπεράσπιση, αποσαφήνιση και βεβαίωση της Ορθόδοξης Πίστης.

Την εποχή εκείνη στην Εκκλησία είχαν εμφανιστεί «λύκοι βαρείς» (Πραξ. κ’ 29), που φορούσαν ρούχα όμοια με των ποιμένων. Αυτοί είχαν έκλυτη ζωή και γι’ αυτό δεν μπορούσαν να βρουν μέσα τους τόπο για την αλήθεια του Χριστού. Έτσι έπεσαν κι οι ίδιοι, αλλά παρέσυραν και τους πιστούς σε πλάνες. Η διδασκαλία τους ήταν διαβρωτική, όπως κι η ζωή τους. 

Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν σύναξε τους αγίους αυτούς του Θεού σε μια Σύνοδο, ώστε να φανούν οι αληθινοί διδάσκαλοι του Χριστού, σε αντίθεση με τους πλανεμένους• να φανεί η δύναμη εκείνων που αγωνίζονται για τον Χριστό εναντίον εκείνων που τον πολεμούν και να διακριθεί ο γλυκύς καρπός του καλού Δέντρου, που είναι ο Χριστός, σε αντίθεση με τους σάπιους και πικρούς καρπούς του δέντρου του πονηρού.

Οι άγιοι πατέρες έλαμψαν στη Νίκαια, όπως τα άστρα στον ουρανό, που παίρνουν το φως τους από τον ήλιο. Έτσι και εκείνοι φωτίστηκαν από τον Κύριο Ιησού Χριστό κι από το Άγιο Πνεύμα. Ήταν Χριστοφόροι άνθρωποι, ο Χριστός ζούσε κι έλαμπε μέσα από τον καθένα τους. 

Ήταν ουρανοπολίτες μάλλον, παρά πολίτες της γης, αγγελόμορφοι, έμοιαζαν περισσότερο με αγγέλους, παρά με ανθρώπους. Ήταν πραγματικά «ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω» (Β’ Κορ. στ’ 16).

Πιστεύω πως είναι αρκετό ν’ αναφερθώ σε τρεις μόνο απ’αυτούς• εκείνους που σου είναι οι πιο γνωστοί, για να ‘χεις μια ιδέα πως ήταν κι οι υπόλοιποι τριακόσιοι δεκαπέντε. Κι αναφέρομαι στον άγιο πατέρα Νικόλαο, στον άγιο Σπυρίδωνα και στον άγιο Αθανάσιο τον Μέγα. 

Πολλοί από τους άγιους πατέρες έφτασαν στη Σύνοδο φέροντας στο σώμα τους τραύματα που είχαν δεχτεί για χάρη του Χριστού.

Ο άγιος Παφνούτιος, για παράδειγμα, είχε χάσει το ένα του μάτι όταν τον βασάνιζαν. Όλοι τους έλαμπαν από ένα εσωτερικό φως που προερχόταν από τον Θεό, ένα φως όπου διακρινόταν καθαρά η αλήθεια. Ως ακόλουθοι του Εσταυρωμένου δεν λογάριαζαν τα βασανιστήρια. Η αφοβία τους στην υπεράσπιση της αλήθειας ήταν μέγιστη, απεριόριστη. 

Με τη θεόσδοτη γνώση της αλήθειας που κατείχαν και την τόλμη τους στην υπεράσπισή της, οι άγιοι αυτοί πατέρες αναίρεσαν και συνέτριψαν την αίρεση του Αρείου και καθιέρωσαν το Σύμβολο της Πίστεως, που κρατούμε ως σήμερα και ομολογούμε ως τη μόνη σωστική αλήθεια του Θεού.

Tο σημερινό ευαγγέλιο δεν μας μιλάει για τη Σύνοδο αυτή, αλλά για την τελευταία προσευχή του Κυρίου Ιησού στον Ουράνιο Πατέρα Του. Γιατί διαβάζουμε το ευαγγέλιο αυτό στη σημερινή γιορτή; Επειδή δείχνει την επιρροή του στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. 

Με τη δύναμη της προσευχής αυτής, ο Θεός ενίσχυσε τους αγίους πατέρες της Συνόδου και τους έκανε ατρόμητους υπερασπιστές της αλήθειας, νικητές στις αμφισβητήσεις και την κακία ανθρώπων και δαιμόνων. 

Να, πως αρχίζει η προσευχή αυτή:

«Ταύτα ελάλησεν ο Ιησούς, και επήρε τους οφθαλμούς Αυτού εις τον ουρανόν και είπε· Πάτερ, ελήλυθεν η ώρα· δόξασόν Σου τον Υιόν, ίνα και ο Υιός Σου δοξάση Σε» (Ιωάν. ιζ’ 1). Όλα όσα δίδαξε ο Κύριος στους ανθρώπους, τα είχε εφαρμόσει ο ίδιος. Είχε διδάξει τους ανθρώπους πως να προσεύχονται: «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς…» (Ματθ. στ’ 9)….

Υπάρχουν γονείς που ζητούν μεγαλύτερη δόξα, απ’ αυτήν που τους δίνουν τα παιδιά τους; Η μεγαλύτερη χαρά του Κυρίου είναι να δοξάζεται από τα παιδιά Του, τους πιστούς Του.

«Και ουκέτι ειμί εν τω κόσμω, και ούτοι εν τω κόσμω εισί, και εγώ προς σε έρχομαι. πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ω δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς» (Ιωάν. ιζ’ 11). Γιατί λέει ο Κύριος πως δεν είναι πια στον κόσμο; Επειδή τελείωσε το έργο Του και τώρα πια περιμένει να υποστεί το έσχατο και μέγιστο πάθος, να σφραγίσει το τελειωμένο έργο με το αθώο αίμα Του.

Προσέξτε με πόση αγάπη προσεύχεται για τους μαθητές Του! Καμιά μητέρα δεν θα προσευχόταν με τόση στοργή για τα παιδιά της. Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς. 

Τους αφήνει ως πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Αν δεν τους προστάτευε κάποιο μάτι από τον ουρανό, θα τους είχαν κατασπαράξει όλους οι λύκοι. Τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ως γονιός, ως Πατέρας. 

Γίνου δικός τους Πατέρας, όπως είσαι και δικός Μου. Με την πατρική Σου αγάπη στήριξέ τους και προστάτεψέ τους από τους κακούς λύκους, οδήγησέ τους, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς. Στην τέλεια αυτή ενότητα δεν θα δεις μόνο την πανίσχυρη δύναμη των πιστών, μα και τη δόξα του Θεού. 

Όπως ο Πατέρας κι ο Υιός έχουν την ίδια ουσία και διαφέρουν μόνο στα πρόσωπα, ας γίνει το ίδιο και στους πιστούς: πολλά και διάφορα τα πρόσωπα, αλλά ουσιαστικά ένας στην αγάπη, το θέλημα και το νου….

Όλοι τους έλαμπαν από ένα εσωτερικό φως που προερχόταν από τον Θεό, 
ένα φως όπου διακρινόταν καθαρά η αλήθεια.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς


Απολυτίκιον των Πατέρων Ήχος πλ. δ”

Υπερδεδοξασμένος εί, Χριστέ ο Θεός ημών, ο φωστήρας επί γης τούς Πατέρας ημών θεμελιώσας, και δι' αυτών προς την αληθινήν πίστιν, πάντας ημάς οδηγήσας, πολυεύσπλαγχνε, δόξα σοι.

Κοντάκιον, Ήχος πλ. δ”

Αποστόλων το κήρυγμα, και των Πατέρων τα δόγματα, τη Εκκλησία μίαν την πίστιν εκράτυνεν, ή και χιτώνα φορούσα της αληθείας, τον υφαντόν εκ της άνω θεολογίας, ορθοτομεί και δοξάζει, της ευσεβείας το μέγα μυστήριον.

Δόξα των αίνων του όρθρου… Ήχος πλ. δ”

Των αγίων Πατέρων ο χορός, εκ των της οικουμένης περάτων συνδραμών, Πατρός, και Υιού, και Πνεύματος αγίου, μίαν ουσίαν εδογμάτισε και φύσιν, και το μυστήριον της θεολογίας, τρανώς παρέδωκε τη Εκκλησία, ους ευφημούντες εν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες. Ω θεία παρεμβολή, θεηγόροι οπλίται, παρατάξεως Κυρίου, αστέρες πολύφωτοι, τού νοητού στερεώματος, της μυστικής Σιών οι ακαθαίρετοι πύργοι, τα μυρίπνοα άνθη τού Παραδείσου, τα πάγχρυσα στόματα τού Λόγου, Νικαίας το καύχημα, οικουμένης αγλάϊσμα, εκτενώς πρεσβεύσατε, υπέρ των ψυχών ημών.

Ταις των αγίων τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων Πατέρων πρεσβείαις, 
Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν...





Τρίτη, 26 Μαΐου 2020

"Υπάρχουν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του αγίου Πνεύματος..." ~ άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

"Υπάρχουν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του αγίου Πνεύματος. Αθέατοι ησυχαστές, που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής..."
άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

Ενώ έφευγε ο όσιος γέροντας Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό, για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα!» Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη!...

Ω Αθήνα μου αγιασμένη! Ω πολύβουη αγία έρημος Αθήνα! Ω αρχοντική Αθήνα, ταπεινή, που ενώ έβγαλες τόσους μεγάλους σύγχρονους αγίους που συνέχισαν την Αγιότητα της αγίας Φιλοθέης, έγινες τόπος αγιασμού του 20ου και του 21ου αιώνα, αλλά και πιο πριν...

(Άγιος Ιερόθεος, άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης, άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, Μέγας Βασίλειος, άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυρας, οσία Φιλοθέη, άγιοι 179 οσιομάρτυρες της Ιεράς Μονής Ταώ Πεντέλης, όσιος Κλήμης του Σαγματά, άγιος Μιχαήλ Πακνανάς, άγιος Νικόλαος Πλανάς, άγιος Νεκτάριος, άγιος Νικηφόρος Λεπρός, άγιος Πορφύριος...)

Πολλούς αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου! Η Παράδοση συνεχίζεται. Άνοιξε την πόρτα του 20ου αιώνα ο άγιος Νεκτάριος, αλλά την περπάτησαν πολλοί μεγάλοι άγιοι και ακόμη περισσότεροι μυστικοί...

Την περπατούν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του Αγίου Πνεύματος!.. 

Ναι! Κι όμως...

Υπάρχουν διαμερίσματα - κελιά κι ησυχαστήρια - σε πολυκατοικίες, που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής... 

Αθέατοι ησυχαστές, άνδρες και γυναίκες, που αναπαύουν τον Θεό, όντας «πτωχοί τω Πνεύματι» και υπήκοοι της Βασιλείας των Ουρανών...


Υπάρχουν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του 
αγίου Πνεύματος...
άγιος Ευμένιος Σαριδάκης



Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020

Το «μυστήριο της ανομίας» εισέρχεται στο προτελευταίο στάδιο. ~ Ιερομ. Σεραφείμ Ρόουζ

Ο «χριστιανικός» κόσμος δίνει τα χέρια με τις δυνάμεις του σκότους για να αποπλανήσει τους πιστούς...
Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ

Ο Ρώσος Ορθόδοξος φιλόσοφος Ιβάν Κιρεγιέφσκυ διασαφήνισε πως η απόκτηση του πατερικού νου κάνει κάποιον ικανό να δει αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν: «Ένας Ορθόδοξος νους στέκεται στο σημείο όπου συναντιούνται όλοι οι δρόμοι. Κοιτά προσεκτικά κάθε δρόμο και, από τη μοναδική του πλεονεκτική θέση, παρατηρεί τις συνθήκες, τους κινδύνους, τις χρήσεις, και τον τελικό προορισμό κάθε δρόμου. Εξετάζει κάθε δρόμο από την πατερική σκοπιά, καθώς οι προσωπικές του πεποιθήσεις έρχονται σε πραγματική, όχι υποθετική, επαφή με την περιβάλλουσα κουλτούρα».

Σ’ έναν αιώνα σχεδόν καθολικού σκότους και πλάνης, όπου για τους περισσότερους «Χριστιανούς» ο Χριστός έχει γίνει ακριβώς αυτό, που η Ορθόδοξη διδασκαλία εννοεί με τον αντίχριστο, μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού κατέχει και μεταδίδει τη χάρη του Θεού. Αυτός είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός, την ύπαρξη του οποίου δεν υποπτεύεται ούτε ο «χριστιανικός» κόσμος. 

Ο «χριστιανικός» κόσμος, πράγματι, δίνει τα χέρια με τις δυνάμεις του σκότους με σκοπό να αποπλανήσει τους πιστούς της Εκκλησίας του Χριστού, εμπιστευόμενος τυφλά ότι το «όνομα του Ιησού» θα τον σώσει ακόμα και στην αποστασία και στη βλασφημία του, μην προσέχοντας τη φοβερή προειδοποίηση του Κυρίου: «Πολλοί θα μου πουν την ημέρα εκείνη: ’’Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά Σου και στο όνομά Σου δεν βγάλαμε δαιμόνια και στο όνομά Σου δεν κάναμε θαύματα πολλά;’’ Και τότε θα τους ομολογήσω, ‘’Ποτέ δεν σας γνώρισα• φύγετε από μένα εσείς οι εργάτες της ανομίας’’» (Ματθ. 7:22-23).

Στην εποχή μας, την εποχή της αποστασίας, που προηγείται της εμφάνισης, του αντίχριστου, ο διάβολος έχει λυθεί για ένα διάστημα (Αποκ. 20:7) για να απεργαστεί τα ψεύτικα θαύματα, τα οποία δεν μπορούσε να κάνει κατά τη διάρκεια των «χιλίων χρόνων» χάριτος στην Εκκλησία του Χριστού (Αποκ. 20:3), και για να συγκεντρώσει στον καταχθόνιο θερισμό τους τις ψυχές αυτών που «δεν δέχθηκαν να αγαπήσουν την αλήθεια» (Β’ Θεσ. 2:10)… 

Είναι στην πραγματική φύση του αντίχριστου να παρουσιάζει το βασίλειο του διαβόλου σαν να ήταν του Χριστού…

Η επιτυχία της κίβδηλης πνευματικότητας ακόμα και ανάμεσα σε Ορθοδόξους Χριστιανούς σήμερα, αποκαλύπτει πόσο έχουν χάσει κι αυτού την ουσία του Χριστιανισμού, κι έτσι δεν μπορούν πια να διακρίνουν μεταξύ αληθινού Χριστιανισμού και ψευτοχριστιανισμού. 

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θεωρούσαν για πολύ καιρό ως δεδομένο τον πολύτιμο θησαυρό της πίστης τους, και παραμέλησαν να θέσουν σε χρήση το ατόφιο χρυσάφι των διδασκαλιών της. 


Πόσοι έχουν κάνει δική τους τη διδασκαλία της «Λαυσαϊκής Ιστορίας», την «Κλίμακα» του αγίου Ιωάννη, τις «Ομιλίες» του αγίου Μακαρίου, τους βίους των θεοφόρων Πατέρων της ερήμου, τον «Άγνωστο Πόλεμο» του αγίου Νικοδήμου, την «Εν Χριστώ ζωή μου» του αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης;

…Πόσο πρέπει λοιπόν, να βαδίζουν οι Χριστιανοί με φόβο Θεού, τρέμοντας μήπως χάσουν τη χάρη Του, η οποία με κανένα τρόπο δεν δίνεται στον καθένα, αλλά μόνο σ’ αυτούς που διατηρούν την αληθινή πίστη, ζουν μια ζωή χριστιανικού αγώνα, και θησαυρίζουν τη χάρη του Θεού που τους οδηγεί προς τον ουρανό. 

Και πόσο προσεκτικότερα πρέπει να βαδίζουν πάνω απ’ όλα σήμερα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, όταν είναι περικυκλωμένοι από ένα κίβδηλο Χριστιανισμό που παρέχει τις δικές του εμπειρίες «χάρης» και το «Άγιο Πνεύμα» και μπορεί να παραθέσει με αφθονία τις Γραφές και τους Αγίους Πατέρες για να το «αποδείξει»... 

Σίγουρα οι έσχατοι καιροί θα είναι κοντά, όταν θα επέλθει πνευματική πλάνη τόσο πειστική, ώστε να «πλανήσει, αν είναι δυνατόν, και τους εκλεκτούς» (Ματθ. 24:24).

Η όλη σύγχρονη πνευματική ατμόσφαιρα φορτίζεται με τη δύναμη της εμπειρίας δαιμονικής μύησης, καθώς το «μυστήριο της ανομίας» εισέρχεται στο προτελευταίο στάδιο και αρχίζει να καταλαμβάνει τις ψυχές των ανθρώπων – μάλιστα, να καταλαμβάνει και την ίδια την Εκκλησία του Χριστού, αν αυτή ήταν δυνατόν.

Ορθόδοξοι Χριστιανοί! Μείνετε σταθεροί στη χάρη που έχετε• 

ποτέ μην την αφήνετε να γίνει θέμα συνήθειας•
 
ποτέ μην τη μετράτε μόνο με ανθρώπινα κριτήρια, 

ποτέ μην προσδοκάτε να είναι αυτή λογική ή κατανοητή σ’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τίποτα υψηλότερο από τα ανθρώπινα, 

ή που σκέφτονται να αποκτήσουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος με κάποιον άλλο τρόπο από αυτόν που μας έχει παραδώσει η Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων», στη μέση μιας θρησκευτικής «αναζωπύρωσης» εμπνευσμένης από ένα άλλο είδος πνεύματος. Αλλά ας παρηγορηθούμε από τους βέβαιους λόγους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: 

«Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, γιατί ο Πατέρας σας ευαρεστήθηκε να σας δώσει τη βασιλεία» (Λουκ. 12:32).

Ας ενδυναμωθούν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί για τη μάχη που βρίσκεται μπροστά μας, μην ξεχνώντας ποτέ ότι εν Χριστώ η νίκη είναι ήδη δική μας. Εκείνος υποσχέθηκε ότι οι πύλες της κόλασης δεν θα υπερισχύσουν απέναντι στην Εκκλησία Του (Ματθ. 16:18), κι ότι η χάρη των εκλεκτών θα συντομεύσει τις μέρες της τελευταίας μεγάλης θλίψης (Ματθ. 24:22). 

Και στ’ αλήθεια, αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; (Ρωμ. 8:31). Ακόμα και εν μέσω των σκληρότερων πειρασμών, έχουμε εντολή: «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (Ιω. 16:33). 

Ας ζούμε όπως έζησαν όλοι οι αληθινοί Χριστιανοί όλων των εποχών, προσδοκώντας το τέλος όλων των πραγμάτων και την έλευση του αγαπημένου μας Σωτήρα• «Εκείνος που μαρτυρεί αυτά λέγει: 

«Ναι, έρχομαι γρήγορα»... 

«Αμήν, ναι, έλα, Κύριε Ιησού Χριστέ»...
 
Το «μυστήριο της ανομίας» εισέρχεται στο 
προτελευταίο στάδιο...
Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η Ορθοδοξία 
και η Θρησκεία του Μέλλοντος".




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...