Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος: Ο μέγας ησυχαστής & γενναίος υπερασπιστής της ορθοδόξου πίστεως.

Ο άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος (440-534 μ.Χ.) και η 
αίρεση του μονοφυσιτισμού.

(Από ομιλία του αγίου Λουκά του Ιατρού, όπως μάς την μεταφέρει 
ο αρχιμ. και ιερομόναχος Σάββας ο αγιορείτης.)

Λέγει ο άγιος Λουκάς: Ο άγιος Σάββας ήταν γενναίος υπερασπιστής της πίστεως και αυτό το φανερώνει το εξής περιστατικό που θα σάς διηγηθώ:

Στα μισά του 5ου αιώνα, το 451 μ.Χ., είχε συσταθεί η Δ' Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα, η οποία καταδίκασε την αίρεση του μονοφυσιτισμού. Αρχηγός αυτής της αιρέσεως ήταν ένας αρχιμανδρίτης, ονόματι Ευτυχής. 

Αυτός δίδασκε ότι στον Χριστό δεν υπάρχει η ανθρώπινη φύση παρά μόνο η θεία, η οποία απορρόφησε την ανθρώπινη φύση. Έτσι κατά τον Ευτυχή, ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν μόνο Θεός και όχι Θεάνθρωπος. 

Παρ' ότι η Σύνοδος καταδίκασε αυτήν την αίρεση, υπήρχαν πολλοί (ο αυτοκράτορας Αναστάσιος και πολλοί ορθόδοξοι πατριάρχες) που δεν δεχόντουσαν τις αποφάσεις της Οικουμενικής Συνόδου και θεωρούσαν την διδασκαλία του Ευτυχούς ορθόδοξη. 

Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Ηλίας (494-516 μ.Χ.) έστειλε επιστολή στον αυτοκράτορα Αναστάσιο και τον παρακαλούσε να βάλει τέλος στην εξάπλωση της αιρέσεως του μονοφυσιτισμού. Στο γράμμα του ο πατριάρχης έγραφε ότι στην αποστολή, που θα φέρει το γράμμα, θα είναι και ο Μέγας Σάββας, ο περιώνυμος (=ξακουστός) για την αγιότητά του. 

Ο άγιος Σάββας αν και μεγάλης ηλικίας, δεν δίστασε να κάνει αυτόν τον κόπο, να πάει δηλαδή μέχρι την Κωνσταντινούπολη, στον αυτοκράτορα (το 512 μ.Χ). 

Ο αυτοκράτορας, αφού διάβασε την επιστολή, ζήτησε να δει τον άγιο Σάββα. Εν τω μεταξύ οι αυλικοί δεν άφηναν τον άγιο να παρουσιαστεί μπροστά στον αυτοκράτορα, επειδή αφενός δεν τον αναγνώρισαν αφετέρου επειδή φορούσε ένα ράσο μπαλωμένο και θεώρησαν ότι είναι αναξιοπρεπές για τον αυτοκράτορα να δεχτεί έναν τέτοιο ρακένδυτο μοναχό. 

Φώναξαν αμέσως τον άγιο Σάββα. Ο αυτοκράτορας Αναστάσιος (491-518 μ.Χ.) όταν τον είδε, έμεινε κατάπληκτος. Μπροστά του στεκόταν ένας άνθρωπος μεγαλοπρεπής και ταυτόχρονα ταπεινός, με πρόσωπο που έλαμπε από τη θεία χάρη. 

Ο αυτοκράτορας σηκώθηκε από το θρόνο του και έβαλε στον άγιο βαθειά μετάνοια. Του υποσχέθηκε ότι θα κάνει όλα όσα ζητάει ο πατριάρχης και ότι θα σταματήσει την αίρεση.

Παρ' όλ' αυτά ο αυτοκράτορας Αναστάσιος, ο οποίος στο μεταξύ είχε ασπασθεί τον μονοφυσιτισμό, πολύ γρήγορα ξέχασε τις υποσχέσεις του. 

Λίγα χρόνια αργότερα, το 516 μ.Χ, - και ενώ στο μεταξύ υπό τις πιέσεις και μεθοδεύσεις του οι ορθόδοξες εκκλησίες της Ανατολής (Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας) περιέρχονταν σταδιακά στα χέρια μονοφυσιτών επισκόπων - ο αιρετικός Αναστάσιος τοποθέτησε στον πατριαρχικό θρόνο της Αντιοχείας έναν αιρετικό πατριάρχη, τον Σεβήρο. 

Έδιωξε από τη θέση του τον ορθόδοξο πατριάρχη Ιεροσολύμων Κοσμά (διάδοχο του πατριάρχη Ηλία), τον όποιο έστειλε εξορία και αντ' αυτού έβαλε τον πατριάρχη Ιωάννη.

Ο ορθόδοξος όμως πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης Γ΄ (516-524 μ.Χ) αρνήθηκε να έρθει σε κοινωνία με τον Σεβήρο και δεν τον άφησε να μπει στον ναό του Παναγίου Τάφου. Ο αυτοκράτορας όταν το έμαθε ξέσπασε με οργή.

Τι κάνει τότε ο μεγάλος αυτός, ο όσιος Σάββας;... 

Οι άγιοι Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης και Σάββας ο ηγιασμένος.

Μια μέρα μετά το τέλος της θείας λειτουργίας, ο πατριάρχης Ιωάννης μαζί με τον άγιο Σάββα και με έναν άλλο μεγάλο άγιο, τον όσιο Θεοδόσιο τον Κοινοβιάρχη, ανεβαίνουν στον άμβωνα και από εκεί απαγγέλλουν το ανάθεμα εναντίον του αιρετικού μονοφυσίτου πατριάρχη Σεβήρου και του αυτοκράτορα Αναστασίου, που τον υποστήριζε. 

Βλέπετε, λέγει ο άγιος Λουκάς, την μεγαλοψυχία, την ανδρεία και την δύναμη της πίστης; Δεν λογάριασε ούτε τη δύναμη του αυτοκράτορα ούτε τον κίνδυνο για την ζωή του, μετά από αυτό το τόλμημα.

[Σχόλιο Λόγος Φωτός: Η κινητοποίηση αυτή του αγίου Σάββα διεφύλαξε την Εκκλησία Ιεροσολύμων στην ορθή πίστη. Την ίδια ώρα που οι υπόλοιπες ορθόδοξες εκκλησίες της Ανατολής είχαν πέσει σε αίρεση. Οι γενναίες αυτές παρεμβάσεις του αναθέματος του αγίου Σάββα και του οσίου Θεοδοσίου, αλλά και της διακοπής κοινωνίας του Πατριάρχου Ιωάννη του Γ', έχουν τεράστια σημασία για την ορθόδοξη εκκλησιαστική ιστορία 


Οι άγιοι έχοντας γνώση της διδασκαλίας των Πατέρων και με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, διέκριναν τις αιρέσεις, διακήρυτταν με βεβαιότητα την Αλήθεια της Πίστεως και απομακρύνονταν από τους αιρετικούς επισκόπους. Σε ιστορικές στιγμές, όπου η Ορθοδοξία έμοιαζε να χάνεται κυριολεκτικά, οι άγιοι την διαφύλασσαν και την αποκαταστούσαν πανταχού.

Η μοναχική ιδιότητα των αγίων δεν έρχεται ποτέ σε αντίθεση με το αντι-αιρετικό τους έργο. Κι αυτό γιατί είναι αποτέλεσμα της ακραιφνούς ορθοδόξου συνειδήσεώς τους, η οποία τούς πληροφορεί με αγιοπνευματική διάκριση πότε να εξέλθουν από την ησυχαστική τους εργασία και να παρέμβουν ενεργά, όταν η πίστη κινδυνεύει. 


Μετά από την απαγγελία του αναθέματος, ο αυτοκράτορας Αναστάσιος έγινε έξω φρενών και έδωσε διαταγή να συλληφθούν αμέσως οι τρεις γενναίοι ομολογητές και να κλειστούν στη φυλακή. Είχε σκοπό να τους στείλει αργότερα στην εξορία... 

Η δύναμη όμως του Κυρίου κατευθύνει τα πάντα και όλοι οι εκάστοτε ισχυροί της γης βρίσκονται κάτω από αυτή την δύναμη του Θεού και ο Θεός είναι τελικά Αυτός που κανονίζει το τι θα γίνει και όχι οι άνθρωποι. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός λοιπόν δεν άφησε τον Αναστάσιο να πραγματοποιήσει το σχέδιο του. Πολύ σύντομα αυτός πέθανε. 

Ο νέος αυτοκράτορας, που ανέβηκε στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, έβαλε τέλος στην αίρεση του μονοφυσιτισμού και οι τρεις αγωνιστές της αλήθειας αποφυλακίστηκαν: Ο άγιος Σάββας, ο όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης και ο πατριάρχης Ιωάννης.

Την υπόλοιπη ζωή του ο όσιος Σάββας την πέρασε σε αυστηρή νηστεία και προσευχή. Έτρωγε πάντα πολύ λίγο (πέντε ήμερες την εβδομάδα δεν έτρωγε τίποτα και έτρωγε μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές) και ασχολιόταν συνεχώς με την προσευχή και την χειρονακτική εργασία.

Βλέπετε, λέει ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, την ετοιμότητα και την προθυμία του να ασκητεύει για τον Χριστό; Να υποφέρει για την αλήθεια; Βλέπετε τη λαμπρότητα της ψυχής του;...

Να θυμόμαστε τον άγιο αυτό αγωνιστή της ευσέβειας να μην ξεχνάμε ότι μεταξύ των έργων που κάνουμε, την πρωτεύουσα θέση πρέπει να κατέχουν η προσευχή, η νηστεία και η νήψη. Να προηγείται όλων των βιοτικών μας μεριμνών, η φροντίδα για τη σωτηρία της ψυχής μας...

Τω δε Θεώ δόξα πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν....

Για την απομαγνητοφώνηση της ομιλίας του πατρός Σάββα 
από το 13ο λεπτό έως τέλους.

Άγιος Σάββας ο ηγιασμένος:
Ο μέγας ησυχαστής & γενναίος υπερασπιστής 
της ορθοδόξου πίστεως.


Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

«Ότι η αγάπη καλύψει πλήθος αμαρτιών»...

«Ότι η αγάπη καλύψει πλήθος αμαρτιών»...
Οι Πατέρες και η αγία Γραφή για την πνευματική ελεημοσύνη.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύοντας το «επείνασα και εδώκατέ μοι φαγείν» μας λέγουν ότι υπάρχουν σεσωσμένοι με πρώτον τον Εσταυρωμένον εκ δεξιών του Χριστού ληστήν, καθώς επίσης και άγιοι, όπως η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, οι οποίοι δεν έπραξαν κανένα έργο ελεημοσύνης. (Επέδειξαν όμως αρετές: Επίγνωση, ταπείνωση, μετάνοια, ομολογία, υπομονή, πίστη, αγάπη.)

Άρα ο παραπάνω λόγος του Κυρίου έχει σχέση με την πνευματική τροφή και όχι με την υλική ελεημοσύνη. Στο Ευαγγελικό Του Ανάγνωσμα μάς είπε ο Ίδιος το εξής: 

«Εμόν βρώμα εστί ίνα ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός». Πιο είναι το θέλημα του Ουρανίου Πατρός; Η σωτηρία των ανθρώπων. 

Και ο Άγιος Συμεών ο Νέος ο Θεολόγος ερμηνεύοντας τον ίδιον λόγο μάς λέγει τα εξής: - θα τα πούμε εν μεταφράσει – 

«Όταν εφαρμόζουμε από αγάπη τις εντολές του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, τότε τρέφεται από εμάς ο θεάνθρωπος Χριστός, ο Κύριος όλης της κτίσεως. Διότι καθώς από τα πονηρά μας έργα τρέφονται οι ακάθαρτοι δαίμονες και παίρνουν δύναμη για να μας πολεμούν, έτσι, και πάλιν όταν απέχουμε από την αμαρτία και το κακόν, από τον εγωισμό και την κενοδοξία, από τον φθόνο και την ακηδία και τα λοιπά πάθη, εκείνοι οι βρωμεροί δαίμονες πεινούν και αδυνατίζουν. 

Έτσι και ο Χριστός που επτώχευσε δια την ημών σωτηρίαν, τρέφεται και χορταίνει όταν ποιούμεν τα εντολάς αυτού. Και πάλιν στενοχωρείται και πεινά, όταν δεν κάμνομεν το πανάγιον θέλημά του. Αυτά, μάς τα είπε ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος.


Οι Άγιοι, τα τέκνα της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, τα μυρίπνοα αυτά άνθη του Παραδείσου, τα πάνχρυσα στόματα του θείου λόγου είναι οι παραδειγματικοί ελεήμονες και σε αυτούς πρέπει να μοιάσουμε. Διότι μάς αγαπούν, μάς ελεούν, μάς τρέφουν, μάς θεραπεύουν, μάς προστατεύουν, μάς σώζουν. 

Γιατί πoιο το όφελος αν έχουμε λύσει όλα τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, ενώ τα της ψυχής μας παραμένουν άλυτα; Αλήθεια, σας ρωτώ, ποιο είναι το όφελος; Ποιος θα μάς γεμίσει το κενό μέσα μας; Ποιος θα μάς δώσει ελπίδα; Ποιος θα μάς στηρίξει στην πίστη;... 

Χριστιανοί μου, κάθε πράξη ελεημοσύνης, πρέπει να είναι πράξις μυσταγωγική και όχι έργο κάποιου φιλανθρωπικού χορού ή αλτρουισμού, ή απλώς ουμανιστικών έργων. Πρέπει να συνδέεται με τα Άγια Μυστήρια, με τη Θεία Λατρεία, με την μετάνοια, με την προσευχή. 

Η αξία της ελεημοσύνης τόσο καθίσταται μεγαλυτέρα και λαμπροτέρα, όσο περισσότερο φθάνει στον εν Τριάδι Θεόν και δια μέσου αυτού στον κάθε συνάνθρωπόν μας. 

Και το Πνεύμα το Άγιον στη Σοφία Σειράχ μάς βεβαιώνει τα εξής: «Πυρ φλογιζόμενον αποσβέσει ύδωρ. Ούτω και η ελεημοσύνη από καρδίας εξιλάσεται αμαρτίας». Προσέξτε το λιγάκι αυτό. Όπως το νερό σβήνει τη φωτιά, το φλογισμένο πυρ λέει, τη φωτιά, κατά τον ίδιον τρόπον και η πνευματική ελεημοσύνη που γίνεται από βάθος καρδίας εν μετανοία και με δάκρυα, με προσευχή και νηστεία, έχει τη δυνατότητα να εξαλείψει αμαρτίες.

«Τας αμαρτίας εν ελεημοσύναις λυτρώσαι Κύριος. Και τα αδικίας εν οικτιρμοίς πενήτων». (προφ. Δανιήλ, κεφ. 4 στιχ. 24) Και  πάλι βεβαιώνεται ότι: «η ελεημοσύνη εκ θανάτου ρύεται, και ουκ εά εισελθείν εις το σκότος το αιώνιον». (Τωβίτ κεφ. δ', στιχ. 9) Δεν αφήνει τον άνθρωπον που κάνει ελεημοσύνη να μπει στο αιώνιο σκοτάδι και στο πυρ της κολάσεως. 

Αυτές οι Αγιογραφικές διαβεβαιώσεις μας σπρώχνουν σε μια σωστή εργασία της ελεημοσύνης για να μη χάσουμε τον άξιο μισθό, που μάς οδηγεί στη μετάνοια και δια της μετανοίας στην σωτηρία.

Ας επιδιώκουμε καθημερινά να γινόμεθα ελεήμονες, δηλαδή να έχουμε μέσα στην καρδιά μας τον ελεήμονα Θεόν, και τότε σαν αποτέλεσμα της γεύσεως αυτού του θείου ελέους, θα έχουμε την με αγάπη και ταπείνωση ελεημοσύνη προς τον πλησίον. 

Δεν θα προσφέρουμε μόνον ελεημοσύνη, αλλά θα είμαστε εμείς οι ίδιοι, η μοναδική, η εξαιρετική, η διακεκριμένη ελεημοσύνη... 

Η θεία ελεημοσύνη...
Ένα θαυμαστό περιστατικό που συνέβη τα 
Χριστούγεννα του 1987.


Δεκέμβριος του '87...Περπατά στο δρόμο ένας χριστιανός. Έξω από μια εκκλησία ένας ζητιάνος σχεδόν γυμνός, παραμονές των εορτών, χειμώνας, σαρακοστή Χριστουγέννων είπαμε, το κρύο τσουχτερό, κρυώνει.

Τον βλέπει ο χριστιανός, τον λυπάται, βγάζει από πάνω του το μάλλινο χοντρό σακάκι και το βάζει στο ζητιάνο. Ευχαριστώ του λέει εκείνος και απλώνει ο ζητιάνος το χέρι και του δίδει ένα κομμάτι αντίδωρο τυλιγμένο σ’ ένα χαρτί. 

Το πήρε γεμάτος απορία και όπως ήταν νηστικός το έφαγε... 

Ω, τι ήταν αυτό! Τι θεία ευφροσύνη ήταν αυτή! Τι αγαλλίαση! Πλημμύρισε ολόκληρος! Όλο του το σώμα άστραψε σαν το φως! Και ας μην είχε ούτε καν ήλιο. Και από υπερακατάληπτον ευωδίαν... 

Ένοιωσε νέος άνθρωπος, σα να πετά, αλλιώτικος, όλα του γύρω άλλαξαν, έγιναν πανέμορφα, όλοι του οι άνθρωποι του φαινόταν όμορφοι, ήθελε να τους αγκαλιάσει, να τους βάλει μέσα στην καρδιά του, τα σπίτια, τα μάρμαρα, οι δρόμοι, τα αυτοκίνητα, το καυσαέριο, τα πάντα, όλα άστραφταν, άστραφταν από αγάπη… 

Έμεινε ακίνητος για πολλή ώρα, ποιος ξέρει πόσην ώρα, απολαμβάνοντας αυτή τη θεία δωρεά... Τελικά γύρισε προς το ζητιάνο...Έλειπε!... Και στη θέση του ζητιάνου ήταν ριγμένο το σακάκι. Το πήρε, το αγκάλιασε σφιχτά...

Για μια βδομάδα δεν έφαγε ούτε μια μπουκιά ψωμί... Δεν ήπιε ούτε μια σταγόνα νερό... Μόνον κάθε πρωί κοινωνούσε, χωρίς να παίρνει αντίδωρο.

Τον είχε υπερχορτάσει η ελεημοσύνη...Η θεία ελεημοσύνη...

Ο χριστιανός αυτός που έλαβε τόσο πλούσια την θεία δωρεά, δεν ήτο ούτε θρησκόληπτος, ούτε πλανεμένος. Αντιθέτως μάλιστα δεν είχε καμιά σχέση με την Εκκλησία. Τριάντα τουλάχιστον χρόνια είχε να κοινωνήσει. Για εκκλησιασμό δεν πήγαινε παρά μόνο σε γάμους, βαπτίσεις, μνημόσυνα και λοιπά. Αδιάφορος και καμιά φορά και πολέμιος της Εκκλησίας και του κλήρου. Κανέναν επαίτη δε βοηθούσε ποτέ, διότι τους θεωρούσε απατεώνες και επαγγελματίες. 

Αλλά η εσωτερική παρόρμησις να βγάλει το σακάκι του και να τυλίξει τον γυμνό, ήτο άνωθεν, δεν μπορεί μέχρι σήμερα να την ερμηνεύσει. Αλλά ανταποκρίθηκε θετικά. 

Ήτο γι’ αυτόν η κλήσις για τον αναβαπτισμό του... 

Ήτο η δική του Πεντηκοστή, η δική του Δαμασκός... (= Σε αυτή την πόλη έλαβε χώρα η μεταστροφή και θεία κλήση του αποστόλου Παύλου από διώκτη σε χριστιανό με την όραση του ακτίστου φωτός και την προσωρινή του τύφλωση.) 

Όταν πήρε το σακάκι, το κράτησε σφιχτά επάνω του. Τέτοια δύναμη έπαιρνε απ’ αυτό, σαν να ήταν ο χιτώνας του Κυρίου... Μετά την εξομολόγηση και τον κανόνα που πήρε, ζει με φόβον Θεού και ποιος ξέρει αν δεν προβάλλει ο Θεός δια μέσω αυτού έναν νέον απόστολο του Ευαγγελίου του, έναν νέον ομολογητή και μάρτυρα. 

Αδελφοί μου, θα πω τον λόγον του Κυρίου, της Αγίας Γραφής: Ελεείτε χριστιανοί, ελεείτε... Πάντοτε έλεος με αγάπη. Με όποιον τρόπον θέλετε. Αλλά πάντα με αγάπη... Αμήν, γένοιτο. Είθε ο Θεός να δώσει σε όλους εμάς και στον καθένα χωριστά με όποιο μέσον και με όποιο τρόπο θελήσει Εκείνος.

Να γίνει σάς εύχομαι η ψυχή σας χωρητικό δοχείο της χάριτος... Αμήν. Αμήν για πάντα...

Η κλήση για τον μοναχισμό. 
Του αγίου Στάρετς Βαρσανούφιου

Ένα χρόνο λέγει, πριν πάω, να γίνω μοναχός, τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων γύριζα στο σπίτι μου από την πρωινή Θεία Λειτουργία. Ήταν ακόμα σκοτάδι, η πόλις είχε αρχίσει να ξυπνάει. Περπατούσα μόνος στους έρημους δρόμους της.

Ξαφνικά ήρθε κοντά μου ένας γεροντάκος και μου ζήτησε ελεημοσύνη. Δαγκώθηκα απ’ τη στεναχώρια μου γιατί δεν κρατούσα ποτέ μαζί μου πορτοφόλι, και στην τσέπη δεν είχα παρά είκοσι καπίκια. Του τα έδωσα και τα είκοσι και του είπα:

- Συγγνώμη παππού, δεν έχω άλλα.


Εκείνος με ευχαρίστησε και μου έδωσε ένα κομμάτι αντίδωρο. Το πήρα, το 'βαλα στην τσέπη μου και ενώ έκαμα κάτι να πω στο φτωχό είδα πως είχε εξαφανιστεί. Μάταια τον αναζητούσα. Χάθηκε χωρίς να αφήσει ίχνη...

Τον επόμενο χρόνο την ίδια ημέρα άφησα τον κόσμο, και έγινα δόκιμος μοναχός...

Αν ρίξουμε μια ματιά στη ζωή μας, και γύρω μας, θα δούμε πως είναι γεμάτη από θαύματα. Γεμάτη από το έλεος του Αγίου Θεού... Μόνο που εμείς συνήθως δεν κάνουμε τον κόπο να τα δούμε...

«Ότι η αγάπη καλύψει πλήθος αμαρτιών»...
Οι Πατέρες και η αγία Γραφή για την πνευματική ελεημοσύνη.
πατρός Στεφάνου Αναγνωστοπούλου



Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

Ἅγιος Πορφύριος: Ὅταν βλέπεις ἕνα κακό γύρω σου και δεν διαμαρτύρεσαι, εἶσαι συνένοχος.

Η ευθύνη που έχει ο κάθε άνθρωπος για ό,τι συμβαίνει στην πατρίδα του...

«Κάποτε μοῦ εἶχε πεῖ ὁ πατήρ Πορφύριος, που τον εἶχα πνευματικό μου, ὅτι ὅταν βλέπεις και γίνεται ἕνα κακό γύρω σου και δεν διαμαρτύρεσαι, εἶσαι συνένοχη. Και μάλιστα, μοῦ το εἶχε πεῖ σε κάποιο θέμα που εἶχε δημιουργηθεῖ στην Ὑπηρεσία, που κι ἐγώ φοβόμουν... 

Κάποιος πρωθυπουργός παλιά, μόλις ἀνέβηκε κατήργησε την ἀργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπό τη θέση μου πῆρα ὅλα τα ὑποκαταστήματα που εἶχε το Ταμεῖο Ἐμπόρων στην ἐπαρχία, Πρέβεζα, Θεσσαλονίκη ὅλα, 

και τους εἶπα ὅτι καθένας ἀπό σᾶς θα στείλει ἕνα τηλεγράφημα διαμαρτυρίας στον ὑπουργό και στον πρωθυπουργό. Ἕνας ἀπό σᾶς θα πάρει ἄλλους εἴκοσι, οἱ ἄλλοι εἴκοσι ἄλλους εἴκοσι και ὄντως ἔγινε. 

Τελικά, ἡ ἀργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐπανῆλθε σε ἕνα μήνα με Προεδρικό Διάταγμα. 

Δεν θα τα κατάφερνα ποτέ μόνη μου. Το ξεκίνησα με την εὐλογία τοῦ πατρός Πορφυρίου. Μην νομίζει κανείς ὅτι εἶναι μόνος του και δεν μπορεῖ να κάνει τίποτα. 

Μπορεῖ. Ὁ κάθε ἕνας ἄνθρωπος, ἔχει τη δύναμη να διαμαρτυρηθεῖ, ἀλλιῶς εἶναι συνένοχος και ὑπεύθυνος».


Ὅταν βλέπεις ἕνα κακό γύρω σου και δεν 
διαμαρτύρεσαι, εἶσαι συνένοχος... 
Άγιος Πορφύριος





Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

«Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι...»


Πένης δεν είναι μόνο ο φτωχός και μεροκαματιάρης 
άνθρωπος, αλλά είναι η κάθε ψυχή που πεινάει 
και διψάει για την αλήθεια...

Πάνε πάνω από είκοσι χρόνια, όταν μετά από μία εξομολόγηση ο πνευματικός μου μού πρωτομίλησε για τον άγιο Φιλάρετο. Ως νεοφώτιστη, ήταν η πρώτη και παραμένει η πιο όμορφη ιστορία Αγίου που άκουσα ή διάβασα ποτέ... Τι ήταν αυτό πού με επηρέασε βαθειά; Η απαράμιλλη αρετή της ελεημοσύνης του. Αρχικά αυτή που καταλάβα στην πρώτη ανάγνωση. Η υλική. Ξαναδιαβάζοντας όμως τον βίο του, άρχισα να αντιλαμβάνομαι από τα γεγονότα της ζωής του, ότι ο άγιος εξασκούσε κυρίως την απείρως σπουδαιότερη, για την ψυχή, αρετή της πνευματικής ελεημοσύνης... 

Οι άγιοι ήξεραν καλά εκ πείρας πνευματικής ότι η υλική ελεημοσύνη αν δεν συνοδεύεται και από την πνευματική, δεν ωφελεί μακροπρόθεσμα την αθάνατη ψυχή, για την οποία η πρώτη μας φροντίδα οφείλει να είναι η από δω και μέχρι την άλλη ζωή πνευματική της αποκατάσταση. 

Και με αυτή την αιώνια προοπτική ήταν στολισμένη κάθε αγαθοεργία του Αγίου Φιλάρετου. Τι να πρωτομνημονεύσω από τις αρετές του μακάριου... Την αβραμιαία φιλοξενία των φτωχών και των εγκαταλελειμμένων, την ιώβεια υπομονή στις μεγάλες δοκιμασίες, την άκρα ταπείνωση κατά το υπόδειγμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, την αδιάλειπτη μνήμη του θανάτου, την απόλυτη παράδοσή του στο θέλημα του θεού και την ολόθερμη προσευχητική αντιμετώπιση όλων των δοκιμασιών.

Ο άγιος με την ολοζώντανη χάρη του αγίου πνεύματος,
που δεν μπορούσε να μένει πλέον κρυφή και που απέπνεε συνεχώς στους γύρω τους με κάθε του ελεημοσύνη, τούς συγκλόνιζε με την στάση ζωής του, γνωρίζοντας όλοι την πολύπαθη βιοτή του.

Έβλεπαν πλέον έναν άνθρωπο να δίνει όχι πια από την περιουσία του, μιας και κάποτε κι αυτήν ακόμη την κατασκόρπισε, αλλά τον έβλεπαν να δίνει από το περίσσευμα της ψυχής του, της οποίας ο πλούτος της ήταν αδαπάνητος και διαρκώς αποταμιευόμενος.

Η πλούσια σε χαρίσματα,
από την χάρη του Κυρίου, ψυχή του δε λογάριαζε φτώχεια, αλλά έδινε συνεχώς και όσο έδινε τόσο πλούτιζε, και όσο πλούτιζε τόσο το κάθετι υλικό που μοίραζε, - ακόμα κι ένα κομμάτι ψωμί, - χόρταινε τον αποδέκτη του σαν να 'χε φάει τα πιο πλούσια φαγητά. Κι αυτό γιατί το φτωχό ξερόψωμο του Φιλάρετου έβγαινε από τον πλούσιο μυστικό δείπνο της τελείας αγάπης της καρδιάς του.


Διαβάζοντας τον εκτενή βίο που συνέγραψε ο εγγονός και βαφτισιμιός του αγίου και μετέπειτα μοναχός Νικήτας, θαυμάζει κανείς την άκρα του ταπείνωση στους συνεχείς ονειδισμούς, που δεχόταν από τα παιδιά του και από την γυναίκα του Θεοφανώ, κάθε φορά που γύριζε σπίτι όλο και φτωχότερος, γιατί μοίραζε κάθε φορά κι από ένα κομμάτι του βιού τους. 

Η Θεοφανώ ήταν ευσεβής και είχε μέγα κάλλος ψυχής, αλλά τα μέτρα της αγιότητας του άντρα της και η άνευ όρων παράδοσή του μέχρι τελικής πτωχείας στον Κύριο, ήταν φορές που την ξεπερνούσαν. Εκείνη ως μάνα ανησυχούσε για τα παιδιά της, στα οποία ήταν μέρες που δεν είχε να τους δώσει ούτε αυτή τη βασική τροφή.

Όμως ο άγιος ποτέ δεν της κακομίλησε, μόνο κάποτε που από την υπέρμετρη φτώχεια και κακοπάθεια λύγισε και γόγγισε στον άντρα, της γιατί να δίνει στους φτωχούς και να αφήνει την οικογένειά του να πεινάει, της είπε: "Ο Θεός να σε συγχωρέσει". 

Και το 'πε όχι για να την επιπλήξει, αλλά γιατί νοιαζόταν βαθειά για την ψυχή της... 

Και ο φιλέσπλαχνος Κύριος βλέποντας την αγία βιοτή του δούλου του Φιλάρετου, αλλά και την πλήρη αποδοχή της πτωχείας του με ευχαριστία και δοξολογία, δεν τους άφησε ποτέ χωρίς τα αναγκαία. Υπέφεραν, αλλά ένιωθαν παράκληση, παρηγοριά, ευγνωμοσύνη προς τον Κύριο. Ο ηγιασμένος πατέρας και σύζυγος Φιλάρετος, τούς στήριζε με την ασάλευτη πίστη του σε όλους τους υλικούς και πνευματικούς πειρασμούς, που περνούσε η βασανισμένη του οικογένεια. 

Και ο Κύριος ηύξανε μυστικά συνεχώς τις πνευματικές Του δωρεές και ευλογίες προς την δοκιμαζόμενη οικογένεια του αγίου, χωρίς πάντα τα μέλης της να το αντιλαμβάνονταν, λόγω της εξωτερικής και υλικής πτωχείας τους, που δεν τους επέτρεπε πάντα να βλέπουν πίσω από τα ορώμενα...

Συγχωρέστε με για την πολυλογία μου... 

Σάς παραθέτω τον εκτενή βίο του πολυαγαπημένου αγίου Φιλάρετου του Ελεήμονος που συνέγραψε ο εγγονός του Νικήτας, με την ευχή και την ελπίδα να τον διαβάσετε. 

Το κείμενο θα σας συνεπάρει, θα σας ταξιδέψει στην εποχή του Αγίου, αλλά το κυριότερο που θα σάς συμβεί - αν δώσετε από τη μεριά σας λίγο από το χρόνο σας και την αγαθή σας προαίρεση - είναι να αισθανθείτε τον ίδιο τον άγιο να σας καθοδηγεί στα βάθη της ψυχής του, 

ερμηνεύοντάς σας μέσα από το θεόπνευστο βίο του την ακατανόητη και αντίθετη με την κοσμική λογική, αφειδώλευτη, ασυγκράτητη και ανεξάντλητη αγάπη του προς τον πλησίον του, μέσα από την εφαρμογή της αρετής της ελεημοσύνης.

Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες τη δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται...



Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως περιουσίᾳ, διεσκόρπισας τοῖς δεομένοις τὸν προσιόντα σοι πλοῦτον, Φιλάρετε· καὶ εὐσπλαχνίᾳ κοσμήσας τὸν βίον σου, τὸν χορηγὸν τοῦ ἐλέους ἐδόξασας· Ὃν ἱκέτευε δοθῆναι τοῖς εὐφημοῦσι σε ῥανίδα οἰκτιρμῶν καὶ θεῖον ἔλεος.

Κοντάκιον.
Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τοῦ Ἰὼβ κτησάμενος, ἐν πειρασμοῖς τὴν ἀνδρείαν, τοῖς πτωχοῖς διένειμας, ὡς συμπαθὴς τὸν σὸν πλοῦτον· ὤφθης γὰρ, τῆς εὐσπλαγχνίας ἔμψυχος βρύσις, νάμασι, τῶν θείων τρόπων σου ἱλαρύνων, τοὺς ἐκ πόθου σοι βοῶντας· χαίροις θεράπον Χριστοῦ Φιλάρετε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις τῶν πενήτων ὁ προμηθεύς, καὶ τῶν δυστυχούντων, ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός· χαίροις ὁ ἐν οἴκτῳ, τὸν Λόγον θεραπεύσας, Φιλάρετε τρισμάκαρ, Δικαίων σύσκηνε.

«Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι...» 
Μια βιωματική προσέγγιση στο βίο του αγίου 
Φιλάρετου του Ελεήμονος.


Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Αυτοί οι νέοι είναι άξιοι να πατούν στα χώματα της Μακεδονίας!...

Πανελλήνια μαθητική αντίδραση κατά της εκχώρισης
 της πατρίδας μας!
Μαθητές από την Ηράκλεια Σερρών απαντούν: 
Να γιατί βγαίνουμε στο δρόμο για τη Μακεδονία!

Για «να μη μείνουμε έξω από την ιστορία όταν θα γράψει: "29/11/2018 όλοι οι μαθητές βροντοφωνάξαμε όχι στη Συμφωνία των Πρεσπών"»

Viral έχει γίνει τις τελευταίως ώρες η επιστολή των μαθητών και μαθητριών του Γενικού Λυκείου Ηράκλειας Σερρών, προς τον διευθυντή της σχολικής μονάδας, προκειμένου να τον ενημερώσουν για την απόφασή τους να συμμετάσχουν στις μαθητικές κινητοποιήσεις κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών για την ονομασία των Σκοπίων.

Με ένα κείμενο που αποπνέει ήθος, υπευθυνότητα και ωριμότητα οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γ.Ε.Λ. Ηράκλειας, εξηγούν τους λόγους που αποφάσισαν να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις για την Μακεδονία στην Θεσσαλονίκη, δηλώνοντας πως θα σεβαστούν το χώρο του σχολείου και τη μαθητική τους ταυτότητα.

Η επιστολή έχει ως εξής:

Σεβαστέ κύριε Διευθυντή,

Αγαπητοί μας καθηγητές,

Αυτές τις ώρες καλούμαστε να πάρουμε μία απόφαση ως μαθητές του Λυκείου Ηράκλειας και με περισσότερη ευθύνη ως μαθητές της Γ΄Λυκείου.

Ερχόμαστε σε διστακτική θέση επειδή αυτή η απόφαση έρχεται σε αντίθεση με τη δική σας επιθυμία, να συνεχιστεί ειρηνικά η λειτουργία του σχολείου.

Κύριε Διεθυντή, αυτή είναι και η δική μας επιθυμία. Ωστόσο νιώθουμε λαχτάρα να συμμετέχουμε ως Λύκειο Ηράκλειας στο μαθητικό παραλήρημα για τη “Μακεδονία” και φυσικά να μη μείνουμε έξω από την ιστορία όταν θα γράψει: “29/11/2018 όλοι οι μαθητές βροντοφωνάξαμε όχι στη Συμφωνία των Πρεσπών” .

Υποσχόμαστε σεβασμό στο χώρο και στη μαθητική μας ταυτότητα.

Οι μαθητές του Γενικού Λυκείου Ηράκλειας.





Σχόλια αναγνωστών:
Λεβεντόπαιδα να σας χαίρονται οι γονείς σας! 
Δάκρυα χαράς κυλούν στα μάτια μας! 
Ο Θεός να ευλογεί τα παιδιά όλης της Ελλάδας...


«Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν· ό εστι ερμηνευόμενον Χριστός» (Ιω. α', 42).

«Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν· ό εστι ερμηνευόμενον Χριστός» (Ιω. α΄, 42).

Του Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγίου
 Βλασίου Ιεροθέου Βλάχου

Μια από τις βασικές φράσεις που συνδέονται με τον άγιο Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο είναι η φράση που είπε στον αδελφό του Σίμωνα, τον Απόστολο Πέτρο: «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν· ό εστι ερμηνευόμενον Χριστός» (Ιω. α΄, 42).

Το ερώτημα που τίθεται είναι: Πώς ο άγιος Ανδρέας κατάλαβε την λέξη Μεσσίας και τι ακριβώς εννοούσε; Πρόκειται για μια μεσσιανική προσδοκία που υπήρχε στην εποχή του μεταξύ των Ιουδαίων, για την εμφάνιση ενός πολιτικού άρχοντος για να τους ελευθερώσει από την κυριαρχία στους Ρωμαίους ή πρόκειται για την εμπειρική πίστη που συνδέεται με τον Χριστό ως αληθινό Θεό που σαρκώθηκε;...

Ο Απόστολος Ανδρέας ήδη πριν πει αυτήν την φράση παρευρισκόταν με τον Ιωάννη τον Θεολόγο πλησίον τού Ιωάννου τού Προδρόμου, τον άκουσε να λέγει για τον Ιησού, «ίδε ο αμνός τού Θεού» (Ιω. α΄, 36) και Τον ακολούθησε. Σε κάποια στιγμή «στραφείς ο Ιησούς και θεασάμενος αυτούς ακολουθούντας λέγει αυτοίς∙ τι ζητείτε;». Εκείνοι ζήτησαν να μάθουν πού μένει. Ο Χριστός τους απάντησε: «Έρχεσθε και ίδετε». Και «ήλθον ουν και είδον πού μένει, και παρ’ αυτώ έμειναν την ημέραν εκείνην» (Ιω. α' 38-40).

Κατά την ερμηνευτική διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας αυτή ήταν μια θεωρία της δόξης του Θεού, και οι δύο αυτοί μαθητές παρέμειναν την ημέρα εκείνη μέσα στην δόξα Του, και κατάλαβαν ότι αυτός είναι Υιός τού Θεού. Ερμηνεύει ο ιερός Θεοφύλακτος:

«Προς τους ακολουθούντας αυτώ στρέφεται ο Ιησούς, και δεικνύει αυτοίς το εαυτού πρόσωπον. Ει μη γαρ δια τής αγαθής πράξεως ακολουθήσης τω Ιησού, ουκ αν φθάσης εις θεωρίαν του προσώπου Κυρίου, ουδέ απελεύση προς την παραμονήν αυτού, τουτέστιν, ου φθάσεις εις τον της θείας γνώσεως φωτισμόν· οικία γαρ του Χριστού το φως. «Φως γαρ, φησίν, οικών απρόσιτον». Ο γαρ τοι μη καθάρας εαυτόν, και δια τής καθάρσεως ακολουθήσας, πώς εν γνώσει φωτισθήσεται;». 

Ο π. Ιωάννης ο Ρωμανίδης έλεγε:

«Οι δύο μαθητές τού Προδρόμου, όταν έγιναν Μαθητές του Χριστού, Τον ρώτησαν «πού μένεις;» (Ιω. α΄, 39). Αυτό σημαίνει ότι παρεκάλεσαν τον Χριστό να δείξει το διαμέρισμά Του; Όχι. Αλλά να δείξει πού μένει. 

Σημαίνει ότι παρεκάλεσαν οι Απόστολοι τον Χριστό να αποκαλύψει την μονή Του, που είναι η άκτιστη δόξα τού Θεού. Και επί μία ολόκληρη ημέρα συμμετείχαν οι άγιοι Απόστολοι στην εμπειρία της θεώσεως. Οπότε, έχουμε, δηλαδή, την πρώτη εμπειρία της θεώσεως, μετά τον Πρόδρομο. Όπως ο Πρόδρομος είχε την εμπειρία αυτή από τον Χριστό, έτσι και οι Μαθητές Του έχουν την εμπειρία».

Μέσα σε αυτήν την προοπτική πρέπει να ερμηνεύσουμε και τον λόγο του Αποστόλου Ανδρέου: «Ευρήκαμεν τον Μεσσίαν». Έτσι πέρασε από την Παλαιά Διαθήκη στην Καινή Διαθήκη, όπως ερμήνευσαν οι Πατέρες τής Εκκλησίας την λέξη Μεσσίας.

Το θέμα είναι αρκετά ενδιαφέρον και ασχολήθηκαν οι βιβλικοί θεολόγοι, αλλά και οι ερμηνευτές των Πατέρων της Εκκλησίας.


1. Ο Μεσσίας στην Παλαιά Διαθήκη.

Η εβραϊκή λέξη Μεσσίας και η μεταγραμμένη λέξη στα ελληνικά Χριστός, δηλώνουν τον κεχρισμένο, αυτόν που έχει χρισθεί. Με αυτήν την έννοια στην Παλαιά Διαθήκη Μεσσίας είναι ένας άνθρωπος που χρίεται από έναν Προφήτη. 

Στην αρχή είναι ο Βασιλεύς, όπως ο Σαούλ, ο Δαυίδ, που χρίσθηκαν από τον Σαμουήλ τον Προφήτη, αλλά και άλλοι Βασιλείς. Στην συνέχεια η λέξη Μεσσίας αναφέρεται στον βασιλικό Μεσσία που θα βασίλευε στον Ισραηλιτικό λαό. Έτσι, η βασιλεία αναφέρεται μέσα στους θεοκρατικούς θεσμούς και πάντα τονίζεται ο πολιτικός ρόλος του.

Μετά την βαβυλώνεια αιχμαλωσία που δεν υπήρχε Βασιλεύς, Μεσσίες, δηλαδή κεχρισμένοι, γίνονται οι Ιερείς και βασικά ο Αρχιερεύς γίνεται επικεφαλής τής Ισραηλινής κοινότητος. Ο Αρχιερεύς χρίεται, το ίδιο και οι Ιερείς και αυτοί είναι κεχρισμένοι Κυρίου.

Στην Παλαιά Διαθήκη υπήρχαν μερικοί κύκλοι που περίμεναν στους εσχάτους καιρούς την έλευση δύο Μεσσιών. Ο ένας Μεσσίας θα είναι ο Ιερεύς, που έχει την πρώτη θέση, και ο άλλος Μεσσίας θα είναι ο Βασιλεύς, ο οποίος θα έχει τις εγκόσμιες φροντίδες του λαού του Θεού. Δίνεται μεγαλύτερη σημασία στον βασιλικό Μεσσία, μερικοί δε κύκλοι περίμεναν τον ιερατικό Μεσσία. Επομένως, φαίνεται ότι όλα τα χωρία στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρονται στο ότι 

ο Μεσσίας είναι  ά ν θ ρ ω π ο ς  που χρίεται...

Παράλληλα, όμως, στην Παλαιά Διαθήκη γίνεται λόγος και για τον Άσαρκο Λόγο, τον Μεγάλης Βουλής Άγγελο, που είναι Θεός και εμφανίζεται στους Προφήτες μέσα στην δόξα Του, αλλά φαίνεται η σαφέστατη διαφορά μεταξύ του ανθρώπου επίγειου Μεσσία και του Άσαρκου Λόγου, του Γιαχβέ που είναι αληθινός Θεός. 

Στην Παλαιά Διαθήκη ο Γιαχβέ, ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος, δεν ήταν Μεσσίας, δηλαδή Χριστός, αλλά ήταν το χρίσμα, δια του οποίου εχρίονταν οι Μεσσίες-άνθρωποι.

Με την ενανθρώπηση του Χριστού οι Μαθητές Του, βλέποντας την δόξα του Χριστού, καταλαβαίνουν ότι στο πρόσωπό Του ενώθηκαν τα δύο ονόματα, ο Κύριος τής δόξης, δηλαδή ο Γιαχβέ, και ο Μεσσίας. Το πρώτο (Κύριος της δόξης) δηλώνει την θεία φύση, τον αληθινό Θεό. Το δεύτερο (Μεσσίας) δηλώνει την ανθρώπινη φύση που χρίσθηκε από την θεία φύση.

Έτσι, η φράση του Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν» συνδεδεμένη με την όραση της δόξης Του, που αξιώθηκε να δει προηγουμένως στην πρώτη κλήση του στο Αποστολικό αξίωμα, δηλώνει ότι ο Γιαχβέ, ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος, που ήταν το Χρίσμα με το οποίο χρίονταν οι Βασιλείς και οι Αρχιερείς-Ιερείς, έγινε Χριστός, αφού 

η θεία φύση έχρισε την ανθρώπινη φύση. 

Αυτό σημαίνει ότι ο Γιαχβέ και Κύριος της δόξης έγινε Χριστός, δηλαδή χρίσθηκε η ανθρώπινη φύση την οποία προσέλαβε από την Παναγία Θεοτόκο.

Άλλωστε, ο Χριστός αμέσως μετά το περιστατικό που έγινε με τον Ανδρέα και τον Ιωάννη στην απάντηση του Ναθαναήλ «Ραββί, συ ει ο υιος τού Θεού, συ ει ο βασιλεύς τού Ισραήλ» είπε: «Αμήν αμήν λέγω υμίν, απ’ άρτι όψεσθε τον ουρανόν ανεωγότα, και τους αγγέλους του Θεού αναβαίνοντας και καταβαίνοντας επί τον Υιόν του ανθρώπου» (Ιω. α΄, 50-52).

Έτσι, τώρα στην Καινή Διαθήκη ενώνονται τα δύο ονόματα, ήτοι το όνομα Χριστός και το όνομα Κύριος (Λουκ, β' 11. Β' Κορ. δ', 5 κ.εξ.), και γίνεται λόγος για το «Κύριος ημών Ιησούς Χριστός» (Πράξ. ιε΄, 26). Ο Απόστολος Παύλος θα ομιλήσει για τον Χριστό, που σταυρώθηκε και αναστήθηκε και έχει μεγάλη δόξα, γι’ Αυτόν που είναι ο Χριστός Ιησούς, ο Κύριος ημών (Α' Κορ. ιε΄, 12- 34).
 

2. Ο Μεσσίας στην Καινή Διαθήκη, κατά τους Πατέρας της Εκκλησίας.

Προηγουμένως είδαμε πώς η λέξη Μεσσίας-Χριστός πέρασε από την Παλαιά Διαθήκη στην Καινή Διαθήκη, αλλά συγχρόνως είδαμε ποια ήταν η πίστη που είχαν όλοι οι άγιοι Απόστολοι για τον Χριστό. 

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν είναι ένας άνθρωπος Μεσσίας, που συνδέεται με την βασιλική και ιερατική εξουσία τού Ισραήλ, αλλά είναι το Χρίσμα, ο Θεάνθρωπος Χριστός στον οποίο ενώθηκαν οι δύο φύσεις, θεία και ανθρωπίνη, στο πρόσωπό Του.

Αυτό εκφράσθηκε καθαρά από τους Πατέρες της Εκκλησίας που ερμήνευσαν την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν τους αιρετικούς, οι οποίοι στηρίζονταν στην ελληνική φιλοσοφία και τους Ιουδαΐζοντας, οι οποίοι ανέμεναν τον Μεσσία είτε ως πολιτικό Άρχοντα-Βασιλέα, είτε ως Ιερέα-Αρχιερέα, τελικά όμως ως πολιτικό ελευθερωτή.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος και οι Καππαδόκες Πατέρες του 4ου αιώνος, θεολόγησαν για την θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού, ομολόγησαν για τον Χριστό ότι είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, αναπτύσσοντας ακόμη περισσότερο την πίστη και ομολογία των αγίων Αποστόλων, όπως καταγράφηκε στα κείμενά τους και περιελήφθησαν στην Καινή Διαθήκη.

Θα ήθελα, όμως, στην συνέχεια να παρουσιάσω την διδασκαλία του π. Ιωάννου Ρωμανίδη για τον Μεσσία στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη, γιατί αυτός γνώριζε πολύ καλά την προτεσταντική βιβλική ερμηνευτική παράδοση, αλλά γνώριζε ακόμη περισσότερο όλη την πατερική παράδοση για το θέμα αυτό.

Δίδασκε ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης:

«Στην Παλαιά Διαθήκη το όνομα Μεσσίας φαίνεται πέντε φορές στο Λευϊτικό μόνο. Φαίνεται σαφώς ότι πρόκειται περί επιγείου ανθρώπου, δηλαδή ο κεχρισμένος είναι εκείνος που έχει το χρίσμα, τίποτα άλλο. Βέβαια ο Χριστός χρίσθηκε, αλλ’ ο ίδιος ο Χριστός είναι το χρίσμα, δηλαδή ο Λόγος είναι το χρίσμα. Οπότε, 

ο Χριστός είναι η πηγή του χρίσματος, διότι είναι το χρίσμα και είναι και Χριστός, δηλαδή κεχρισμένος. Είναι το χρίσμα ως Θεός και χρισμένος ως άνθρωπος. Έχει αυτήν την διπλή πάντοτε ιδιότητα ο Χριστός».

«Η Παλαιά Διαθήκη, όταν αναφέρεται στον Χριστό, δεν αναφέρεται στον Χριστό ως Μεσσία. Και όλα όσα έχουν γραφεί περί Μεσσία, υιού του ανθρώπου είναι εξ επόψεως ετεροδόξου. Έχουν κοσκινίσει όλα τα χωρία περί Χριστού, Μεσσία στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι ολοφάνερο ότι στην Παλαιά Διαθήκη ο μεσσίας είναι ένας άνθρωπος. 

Δεν μπορούν να καταλάβουν πώς αυτός ο απλούς άνθρωπος - μεσσίας της Παλαιάς Διαθήκης, στην Καινή Διαθήκη εμφανίζεται ως προϋπάρχων και ως ένα πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, όπως αναπτύσσεται στην χριστιανική παράδοση.

Βέβαια, στην Παλαιά Διαθήκη ο χριστός είναι ο μεσσίας. Ο άνθρωπος, ο οποίος χρίεται. Και μεσσίες στην Παλαιά Διαθήκη λέγονται και οι Προφήτες και οι διάφοροι αρχηγοί του Ισραήλ κ.ο.κ. Γιατί είναι εκείνος που είναι κεχρισμένος από τον Θεό για μια ορισμένη αποστολή. 

Εάν θέλουμε πραγματικά να δούμε τον Χριστό στην Παλαιά Διαθήκη, όπως τον γνωρίζουμε στην χριστιανική παράδοση, δεν θα ψάξουμε στα χωρία περί Μεσσία, αλλά στις θεοφάνειες στην Παλαιά Διαθήκη».

«Στην Παλαιά Διαθήκη, ο Χριστός δεν είχε ανθρώπινη φύση∙ είναι μόνον ο Λόγος, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που λέγεται στην Παλαιά Διαθήκη Κύριος της δόξης και Γιαχβέ. Είναι Άγγελος Κυρίου, Άγγελος της δόξης, ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος, ο οποίος εμφανίζεται στους Προφήτες».


«Το όνομα Χριστός αναφέρεται στην ανθρώπινη φύση και είναι ο κεχρισμένος. Οπότε, ο Λόγος, πριν αποκτήσει ανθρώπινη φύση, δεν είναι ο Λόγος κεχρισμένος. Αλλά ο ίδιος ο Λόγος είναι το Χρίσμα. Ο Θεός είναι το Χρίσμα. Γιατί με την δόξα τού Θεού την άκτιστη χρίεται ο άνθρωπος. Γι’ αυτό, εκείνος ο οποίος χρίεται δεν είναι ο Θεός, αλλά είναι ο άνθρωπος ο οποίος χρίεται.

Και επειδή ο Λόγος ως άνθρωπος εχρίσθη, αν και είναι και πηγή του χρίσματος συγχρόνως και κεχρισμένος. Και αυτό είναι το μυστήριο τής ενσαρκώσεως: Ότι το κατά φύση χρίσμα, χρίει τον εαυτό Του ως άνθρωπο. Αλλά ο Χριστός δεν έχει χρίσμα κατά χάρη. Έχει κατά φύση το χρίσμα. Ο Χριστός είναι ο κατά φύση κεχρισμένος. Αυτή είναι η πιο βασική διαφορά μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης».

Έτσι υπάρχει μια βασική παρερμηνεία ως προς το όνομα Μεσσίας-Χριστός τόσο στους Εβραίους όσο και στους βιβλικούς ερμηνευτές που έχουν επηρεασθεί από τους Προτεστάντες. «Οι Εβραίοι προτίμησαν τον Χριστό να τον βλέπουν ως Μεσσία, ο οποίος ανήχθη σε Θεό, δηλαδή. Αλλά δεν λέει η Καινή Διαθήκη ότι ο Μεσσίας έγινε Θεός· λέει ότι ο Θεός έγινε Μεσσίας, δηλαδή αυτός ο Κύριος της δόξης, αυτός έγινε Μεσσίας και γεννήθηκε από την Παρθένο».

«Οι δογματικοί προσπάθησαν να εξηγήσουν πώς η Καινή Διαθήκη έχει μέσα περί Αγίας Τριάδος, που δεν έχει η Παλαιά Διαθήκη. Φαντάσθηκαν μερικοί την θεωρία ότι στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει επίγειος Μεσσίας, ενδοκοσμικός Μεσσίας, μετά κάπου μέσα στην ιστορία του Ισραήλ εμφανίζεται ένας ουράνιος Μεσσίας και γίνεται μεγάλη συζήτηση πότε εμφανίζεται ο Μεσσίας στην εβραϊκή παράδοση. Και μερικοί νομίζουν ότι είναι ο "Παλαιός των ημερών" του Δανιήλ δηλαδή, και αυτός ο δανιήλειος Μεσσίας μπήκε στην Καινή Διαθήκη και αναδείχθηκε ουράνιος Μεσσίας κλπ.

Οι Πατέρες τής Εκκλησίας δεν έβλεπαν στην Παλαιά Διαθήκη τον Χριστό ως Μεσσία, αλλά ως τον Κύριο της δόξης, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος. Δηλαδή ο Χριστός στην Παλαιά Διαθήκη δεν είναι ο Μεσσίας. Είναι ο Άγγελος του Κυρίου που εμφανίζεται στους Προφήτες, οπότε ο Προφήτης βλέπει τον Θεό, βλέπει τον Θεό εν τω Αγγέλω δηλαδή, και αυτός ο Άγγελος είναι ο Χριστός».

Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύουν διαφορετικά πράγματα, και ως προς το σημείο αυτό, από τους βιβλικούς θεολόγους που επηρεάσθηκαν από προτεσταντικές παρερμηνείες.

«Όταν οι Πατέρες διαβάζουν την Παλαιά Διαθήκη, δεν ψάχνουν κανέναν Μεσσία για να ταυτίσουν τον Χριστό στην Παλαιά Διαθήκη. Οπότε, δεν υπάρχει ανάγκη να υπάρχει κανένας υπερβατικός, ουράνιος Μεσσίας, όπως ψάχνουν ορισμένοι εσχατολόγοι που ήρθαν από την Αμερική σπουδαγμένοι, για να μάς μάθουν αυτήν την μέθοδο. Εμείς την μαθαίνουμε αυτήν την μέθοδο από πιτσιρίκια στην Αμερική».

«Λοιπόν, αυτή είναι μια ερμηνεία, που βέβαια είναι των Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά είναι και του Αποστόλου Παύλου, ότι 

ο Χριστός στην Παλαιά Διαθήκη είναι ο Άγγελος Κυρίου. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που ο Άγγελος Κυρίου εμφανίζεται σε Προφήτη, έχουμε εδώ θεοπτία».

Από όλα αυτά εξάγεται το συμπέρασμα ότι στην Παλαιά Διαθήκη εκείνος που εμφανιζόταν στους Προφήτες ήταν το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Άσαρκος Λόγος, ο Άγγελος Κυρίου, ο Γιαχβέ, ο Μεγάλης Βουλής Άγγελος και όχι ο Μεσσίας, το όνομα του οποίου αναφερόταν στους ανθρώπους, στον επίγειο βασιλέα, και τον Ιερέα-Αρχιερέα που εχρίοντο. Ο Άγγελος Κυρίου ως Θεός είναι το Χρίσμα που έχριε τον Βασιλέα και τον Ιερέα-Αρχιερέα. Έτσι, ο Άγγελος Κυρίου στην Παλαιά Διαθήκη σαρκώθηκε, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την έχρισε, οπότε έγινε Χριστός. Αλλά και ο Χριστός στην Καινή Διαθήκη είναι κατά φύση Χριστός και όχι κατά Χάρη.


Συνεπώς, ο Απόστολος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος με την γνωστή φράση του «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν», που την είπε ύστερα από την εμπειρική αποκαλυπτική θεωρία που είχε, δεν εννοούσε ως Μεσσία τον επίγειον άνθρωπο και Αρχιερέα, αλλά τον Άγγελο Κυρίου, τον Γιαχβέ, τον Μεγάλης Βουλής Άγγελο, ο οποίος έγινε Μεσσίας με την ενανθρώπηση.

Αυτό σημαίνει ότι ο Απόστολος Ανδρέας ήταν ο πρώτος Απόστολος που πέρασε από την Παλαιά στην Καινή Διαθήκη και αργότερα με την σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού, αλλά και την Πεντηκοστή βεβαιώθηκε ακόμη περισσότερο γι’ αυτό. Έτσι εξηγείται για το ότι έγινε μάρτυρας για τον Κύριο ημών Ιησού Χριστόν, τον Κύριο της δόξης που ενανθρώπησε, αφού το μαρτύριο είναι καρπός θεωρίας-θέας της δόξης του Θεού.

Δυστυχώς, στην σύγχρονη εποχή, οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους, δεν δέχονται τον Χριστό ως Θεάνθρωπο Χριστό, αλλά αναζητούν άλλους Μεσσίες που δεν χρίονται από τον Θεό, αλλά από την φιλοσοφία, την κοινωνιολογία, την οικονομολογία, τους Διεθνείς Οργανισμούς, τις λεγόμενες «αγορές τού χρήματος», που όλα αυτά είναι σαν μια οργανωμένη θρησκεία με το ιδιαίτερο «ιερατείο» της, τους «λειτουργούς» της, το «ευαγγέλιό» της και τους «ναούς» της, που είναι οι τραπεζίτες και τα κέντρα τού χρήματος. Έχει εκβληθή ο Χριστός από την ζωή πολλών ανθρώπων που ζουν σήμερα στον πλανήτη της γης.

Αλλά και σε πολλούς θρησκευτικούς και Χριστιανικούς κύκλους, Ορθοδόξους και μη, δεν γίνεται αποδεκτός ολοκαρδίως ο Άσαρκος Λόγος που έγινε Θεάνθρωπος Χριστός, δηλαδή Μεσσίας, αλλά ανυψώνουν άλλους μεσσίες, γι’ αυτό και δημιουργούνται διενέξεις, προβλήματα, διαιρέσεις, που διασπούν την ενότητα τής Εκκλησίας και διαιρούν τον Χριστιανικό κόσμο στην Δύση.

Ο άγιος Ανδρέας μάς διδάσκει σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού τον μοναδικό Μεσσία.–

«Ο Μεσσίας στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη»
(Ο Μεσσίας και οι Μεσσίες)
Του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου
Περιοδικό: «Εκκλησιαστική Παρέμβασις»
Τεύχος 256, Νοεμβρίου 2017.


Σχόλιο Λόγος Φωτός: Σε εγκώμιό του ο άγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως λέγει για τον πρωτόκλητο και άγιο μαθητή του Χριστού: 

«Ο Απόστολος Ανδρέας, όταν αισθάνθηκε βαθειά ότι βρήκε τον Χριστό που δεσπόζει στις καρδιές όλων, βλέποντας τον θείο Διδάσκαλο σαν θησαυρό φωτεινό, φώναξε ακράτητος στον αδελφό του Πέτρο: «Βρήκαμε τον Μεσσία»!

Τι μεγάλη η αδελφική αγάπη! Αντιστρέφει και τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Δεύτερος μετά τον Πέτρο ήλθε στη ζωή ο Ανδρέας. Πρώτος όμως, πριν τον Πέτρο, κλήθηκε στη θαυμαστή αλιεία του Χριστού και στη διακονία του Ευαγγελίου. «Βρήκαμε τον Μεσσία»! Γεμάτος χαρά ο λόγος. Περισσότερο πολύτιμη η ευκαιρία της ανακαλύψεως. 

Ο Ανδρέας βρήκε τον θησαυρό, Εκείνον που κήρυξαν ότι θα 'ρθει πριν χρόνια τώρα οι Προφήτες. Εκείνον που ο Μιχαίας τον είδε σε δοξασμένο θρόνο, ο Ησαΐας πάνω στα σεραφείμ, ο Δανιήλ πάνω στις νεφέλες. «Βρήκαμε τον Μεσσία που είναι ο Χριστός»! Ο Ένας Χριστός, Θεός στην φύση και συγκαταβατικά άνθρωπος. Αυτός που ανέδειξε τον Ανδρέα και όλους τους άλλους αγίους Αποστόλους πηγές θαυμάτων και δοχεία χάριτος»...