Για να ζήσουμε πραγματικά Χριστούγεννα...

Για να ζήσουμε πραγματικά Χριστούγεννα...

μακαριστός ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Δεν είναι αρκετό να εορτάζουμε τα Χριστούγεννα...

Πρέπει να τα βιώνουμε... 

Και για να τα βιώσουμε, πρέπει να πεθάνει μέσα μας ο ''θεός'' της μόδας, 

ο ''θεός'' της σαρκός, ο ''θεός'' του κόσμου, ο ''θεός του εγώ''...

...διότι ο Χριστός δεν γεννιέται σε τέτοια ψυχή. 

Πρέπει να πεθάνουν όλοι οι άλλοι ''θεοί'', για να γεννηθεί Αυτός. 

Ο Χριστός γεννιέται και κάθεται σε καθαρές καρδιές, 

σε καρδιές εξομολογημένες και μετανοημένες...

Εξομολογηθείτε λοιπόν και μετανοήστε, για να ζήσετε

 

πραγματικά Χριστούγεννα...

Για να ζήσουμε πραγματικά Χριστούγεννα...

μακαριστός ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή!

Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή!

Μακαριστός Πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Κάποια γυναίκα πήγε να εξομολογηθεί και άρχισε να κατηγορεί τη νύφη της. 

Ο Γέροντας τη σταματούσε και με αυστηρό ύφος της έλεγε:

- Άφησε τη νύφη σου! Τα δικά σου αμαρτήματα πες μου!

Εκείνη λες και δεν άκουγε, συνέχιζε ακάθεκτη το κατηγορητήριο. 

Κάποτε τελείωσε.

Σηκώνεται τότε ο Γέροντας και της λέει:

- Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή! 

Οπότε εκείνη με απορία ρωτά:

- Κι εμένα;

- Σε σένα θα διαβάσω, όταν εξομολογηθείς τα δικά σου αμαρτήματα!...

Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή!

Μακαριστός Πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Από το βιβλίο "Υποθήκες Ζωής", από τη ζωή και τη 

διδασκαλία του Πατρός Επιφανίου σελ. 115,116.

Πηγή: Κύριος Ιησούς Χριστός ~ Υπεραγία Θεοτόκος

Κείμενα για μία σωστή εξομολόγηση.

Προσευχή για την διόρθωση της προαίρεσης από τον άγιο των δακρύων...

ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΕΡΓΑ ΤΟΜΟΣ ΣΤ' 

σελίδες 280 έως 290.

Προσευχές που συλλέχθησαν από τις θείες γραφές, 

από τον άγιο Εφραίμ το Σύρο, γι' αυτούς που θέλουν να διορθώσουν την προαίρεσή τους,

 η οποία είναι προσκολλημένη στα πάθη και τις ηδονές.

Δέξου τη δέηση ρυπαρού και ακαθάρτου στόματος, Δέσποτα των απάντων, φιλάνθρωπε Ιησού Χριστέ, και μη με αποστραφείς, επειδή είμαι ανάξιος και ασύνετος ούτε να θεωρήσεις την ψυχή μου, που πλησιάζει στον Άδη, ανάξια της δικής σου παρηγοριάς. Αναζήτησέ με, όπως το χαμένο πρόβατο, διότι έχω στερηθεί από την προθυμία και σκέψη να διορθώσω τον εαυτό μου. 

Επειδή τυφλώθηκα από τις ηδονές, έχω εσκοτισμένη την ψυχή μου, και έχω πωρωμένη την καρδιά μου από την μέθη των παθών. Εξομολογούμαι σε Εσένα Κύριε, Σωτήρα του κόσμου, όλη τη σκληρότητά μου, την πονηρία μου, την απερισκεψία μου. Θα ομολογήσω επίσης όλη τη χαρά Σου, τη γλυκύτητά Σου, που πρόσφερες σε εμένα χάρη στην καλοσύνη Σου, φιλάνθρωπε.

Από τα μικρά μου χρόνια Σε παρόργησα, έδειξα απροθυμία στο αγαθό, επινόησα κάθε κακία, διέπραξα εύκολα κάθε αμαρτία. Εσύ όμως Δέσποτα, παρέβλεψες όλη την πονηρία μου χάρη στους πολλούς οικτιρμούς Σου Υιέ του Θεού. Η κεφαλή μου ανυψώνεται με τη χάρη Σου, Δέσποτα, ενώ εξαιτίας των αμαρτιών μου πάλι ταπεινώνεται. Με προσελκύει πάλι η χάρη Σου στη ζωή, αλλά εγώ περισσότερο κατευθύνομαι με  πολλή προθυμία στο θάνατο, διότι η πολύ κακή συνήθεια της χαλαρότητάς μου με παρασύρει προς τον εαυτό της, και χωρίς να το θέλω.

Είναι φοβερή η συνήθεια των παθών... 

Αλυσοδένει τη σκέψη μου, σαν με άθραυστες αλυσίδες και τις βρίσκω διαρκώς ποθητές τις αλυσίδες!... Αλυσοδένομαι με τη συνήθεια των παγίδων ο δύστυχος, και χαίρομαι αλυσοδεμένος!... Είμαι βυθισμένος μέσα στον κατάπικρο Άδη και όμως νιώθω ευχαρίστηση. Καθημερινά ο εχθρός ανανεώνει τις αλυσίδες μου και όμως χαίρομαι!... 

Ω την πανουργία του εχθρού!... 

Δεν με αλυσοδένει με αλυσίδες που εγώ δεν θέλω, αλλά διαρκώς μου προσφέρει τέτοιες αλυσίδες και παγίδες, που εγώ τις δέχομαι με πολλή ευχαρίστηση, διότι ξέρει ότι αυτό που βάζει μπροστά μου είναι πιο δυνατό και γι' αυτό στη στιγμή προσφέρει την αλυσίδα που θέλω....

Αυτό είναι πένθος, αυτό είναι κλάμα, ατιμία και ντροπή. Ότι δηλαδή εγώ είμαι αλυσοδεμένος στα θελήματά μου. Και ενώ μπορώ να σπάσω τις αλυσίδες μία και καλή και να ελευθερωθώ απ' όλες τις παγίδες, δεν θέλω να το κάνω, επειδή εξουσιάζομαι από τη χαλαρότητά μου και υποδουλώνομαι με την πρόθεσή μου στις συνήθειες των παθών. 

Αυτό είναι το πιο φοβερό και είναι πένθος γεμάτο από ντροπή, διότι εγώ συμφιλιώνομαι με τα θελήματα του αιώνιου εχθρού μου. Με αλυσοδένει και θανατώνομαι μέσα στα πάθη και αυτός χαίρεται. Κι ενώ μπορώ να σπάσω τις αλυσίδες, δεν θέλω να το κάνω. Κι ενώ μπορώ να ξεφύγω από τις παγίδες, δεν το προτιμώ...

Υπάρχει λοιπόν τίποτα πικρότερο απ' αυτό το πένθος και απ' ατό το κλάμα; Υπάρχει λοιπόν άλλη ντροπή βαρύτερη απ' αυτή; Δεν υπάρχει πικρότερη απ' αυτή την ντροπή, να κάνει δηλαδή κανείς τα θελήματα του εχθρού του. 

Και ενώ είμαι σε τέτοια κατάσταση ο ταλαίπωρος, και ενώ ξέρω τις αλυσίδες μου, τις κρύβω κάθε ώρα από τους θεατές, κάνοντας τον ευλαβή... 

Η συνείδησή μου όμως με ελέγχει που το κάνω. Καθημερινά με ελέγχει: "Γιατί δεν προσέχεις άθλιε; Η μήπως δεν ξέρεις ότι είναι πολύ κοντά η φοβερή μέρα της κρίσης;...

Σήκω πάνω ως άνθρωπος δυνατός!... Σπάσε τις αλυσίδες σου! ... Στο χέρι σου βρίσκεται η δύναμη να ελευθερωθείς ή να μείνεις στα δεσμά".

Γι' αυτά διαρκώς με ελέγχει η αγία συνείδηση, και όμως δεν θέλω να απαλλαγώ από τα δεσμά των παθών. Καθημερινά κλαίω και στενάζω γι' αυτά και όμως παραμένω αλυσοδεμένες στα ίδια πάθη, ο ταλαίπωρος και άθλιος, που δεν προκόβω σ' αυτό που ωφελεί την ψυχή μου. 

Εξωτερικά κάνω τον ευλαβή με προθυμία, εσωτερικά όμως είμαι βδελυρός μπροστά στον Κύριο. Γλυκαίνω τη φωνή μου στους ανθρώπους, ενώ ο ίδιος είμαι σκληρός και πονηρός ως προς τη διάθεσή μου. Τι θα κάνω κατά την ημέρα της εξέτασης, όταν ο Θεός θα τα φανερώσει όλα μπροστά στο θείο Του βήμα;... 

Μεγάλος φόβος βασανίζει την καρδιά μου διαρκώς, επειδή στενοχωρούμαι από τα δεσμά των ατελείωτων αμαρτιών μου. Ο ίδιος το ξέρω καλά ότι εκεί θα τιμωρηθώ, αν δεν παρακαλέσω με δάκρυα σε αυτή τη ζωή τον Δικαστή. 

Γι' αυτό το λόγο στέλνεις την ευσπλαχνία Σου Δέσποτα Χριστέ και εμποδίζεις την οργή Σου, διότι περιμένεις την επιστροφή μου. Δεν θέλεις να δεις κανένα να καίγεται στο πυρ της κολάσεως, αλλά θέλεις όλοι οι άνθρωποι να σωθούν στην αιώνια ζωή.

Παίρνοντας λοιπόν θάρρος από την ευσπλαχνία Σου, Κύριε Ιησού Χριστέ, πέφτω και Σε προσκυνώ παρακαλώντας: Κοίταξέ με με αγάπη και ελέησέ με. Βγάλε την ψυχή μου από τη φυλακή των ανομιών και ας λάμψει μέσα στη διάνοιά μου ακτίνα φωτός, προτού αναχωρήσω για τη μέλλουσα και φοβερή κρίση, όπου δεν υπάρχει καμία δυνατότητα μετανοίας για τις αμαρτίες μου. 

Με κυριεύει μεγάλος φόβος τον άθλιο και αισχρό. Πώς θα πάω στην κρίση εντελώς απροετοίμαστος και γυμνός από αρετές; Με πιέζει φόβος και δειλία, διότι βλέπω τον εαυτό μου απρόθυμο στο αγαθό. Βασανίζομαι από αντίθετους λογισμούς, διότι υπακούω στους δαίμονες, που με εξαπατούν με τις ηδονές, για να με κάνουν να χάσω για πάντα τη σωτηρία της ψυχής μου. 

Αν δεν ελέγξω τη συνείδησή μου, με την κακή μου προαίρεση, γίνομαι χρήσιμος ακόμη και σε αυτούς του δαίμονες!... 

Μοιάζω με έμπορο ράθυμο και οκνηρό, που χάνει καθημερινά το κεφάλαιο μαζί με το κέρδος. Χάνω τα ουράνια αγαθά μέσα στους πολλούς περισπασμούς που με παρασύρουν στο κακό...

Αντιλαμβάνομαι και ο ίδιος πως ξεγελιέμαι κάθε στιγμή, και χωρίς να το θέλω, συμβαίνει να κάνω τις πράξεις που μισώ. Μένω κατάπληκτος με την προαίρεσή μου την ανίκανη να αντισταθεί στις θλίψεις, μέσα στις οποίες διαρκώς αμαρτάνει ποικιλότροπα. Μένω έκπληκτος με την μετάνοιά μου, πώς συμβαίνει να μην έχει γερό θεμέλιο οικοδομής την εγκράτεια. 

Βάζω καθημερινά θεμέλιο και πάλι με τα δικά μου χέρια το γκρεμίζω... 

Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έβαλα καλή αρχή στη μετάνοια... 

Επίσης δεν έχει τελειωμό η τρισάθλια αμέλειά μου. 

Είμαι υποδουλωμένος από χαλαρότητα στο θέλημα του εχθρού μου, και γι' αυτό κάνω με προθυμία όλες τις επιθυμίες του... 

Ποιος θα ρίξει στο κεφάλι μου πολύ και άφθονο νερό να με ξυπνήσει;... 

Ποιος θα χαρίσει στα μάτια μου πηγές, για να αναβλύζουν διαρκώς δάκρυα, ώστε να κλαίω ασταμάτητα μπρος στον εύσπλαχνο Κύριο για να στείλει τη χάρη Του σ' εμένα τον αμαρτωλό και να με ανασύρει από τη θάλασσα την οργισμένη από τα κύματα της αμαρτίας, που ταλαιπωρεί την ψυχή μου κάθε ώρα από τις τρικυμίες;...

Τα δικά μου θελήματα στάθηκαν ισχυρότερα από τα τραύματά μου, ώστε να μη δέχονται καθόλου επίδεσμο θεραπείας. 

Εκείνη η άσωτη γυναίκα ξαφνικά παρουσιάστηκε συνετή, με το να φοβηθεί και να δείξει προθυμία, επειδή μίσησε τις πράξεις της αισχρής αμαρτίας. Γιατί έφερε στο νου της τη μέλλουσα αιώνια ντροπή, και την αβάσταχτη θλίψη της τιμωρίας. Εγώ όμως εξαιτίας των παθών της αμαρτίας, αν και προσεύχομαι καθημερινά, δεν απομακρύνομαι απ' αυτά αλλά απεναντίας επιμένω διαρκώς ο ανόητος στην κακή μου συνήθεια. 

Η μοναδική προσδοκία μου βρίσκεται στην ελπίδα της μετανοίας μου, καθώς ξεγελιέμαι με την ανώφελη υπόσχεσή της....

Ενώ διαρκώς λέω ότι θα μετανοήσω, ποτέ δεν μετανοώ... 

Μόνο με τα λόγια μετανοώ πρόθυμα, στην πράξη όμως είμαι πολύ μακριά από τη μετάνοια. Όταν μάλιστα βρίσκω άνεση, ξεχνώ ακόμη και την φθαρτή και εύθραυστη ανθρώπινη φύση μου και κάνω συνειδητά το κακό και αμαρτάνω τόσο πολύ που παροργίζω τον Χριστό...

Προσευχή για την διόρθωση της προαίρεσης

 από τον άγιο των δακρύων.
(πρώτο μέρος)

ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΕΡΓΑ ΤΟΜΟΣ ΣΤ' 

σελίδες 280 έως 290.

Προσευχές που συλλέχθησαν από τις θείες γραφές, 

από τον άγιο Εφραίμ το Σύρο, γι' αυτούς που θέλουν να διορθώσουν την προαίρεσή τους,

 η οποία είναι προσκολλημένη στα πάθη και τις ηδονές.

Για την μεταφορά της ευχής του οσίου πατέρα μας Εφραίμ του Σύρου

και την πληκτρολόγησή της στα νέα ελληνικά 

Παπαποστόλου Λαμπρινή για Λόγος Φωτός.

Αργυρώ...

Άκουσα την ιστορία της πριν λίγες μέρες σε μια ομιλία. Αξίζει να καταγραφεί και να κοινοποιηθεί. Γιατί οι άνθρωποι σαν την Αργυρώ αγιάζουν τον τόπο, αγιάζουν τον χρόνο, αφήνουν ευωδία Χριστού στο πέρασμά τους, γίνονται για όλους μας φως και άλας και νοστιμιά της ζωής μας και αφορμή και κίνητρο πνευματικού αγώνα.

Και φέρνουν σ’ αυτήν την ταλαίπωρη πραγματικότητά μας που βογγάει απ’ τις κακίες και την ιδιοτέλεια των ανθρώπων ένα ευωδιαστό κομμάτι του Παραδείσου!

Γεννήθηκε στην Κρήτη, σ’ ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο γύρω στα 1920. Ήταν μια λεβέντισσα, όμορφη, καλοστημένη! Αγαπήθηκαν μ’ έναν νέο, αλλά πριν προλάβουν να παντρευθούν κηρύχθηκε ο πόλεμος. 

Το παλικάρι έφυγε και πολέμησε στην Αλβανία τους Ιταλούς. Μετά την συνθηκολόγηση κατέβηκε στην Κρήτη για να αγωνιστεί κι εκεί εναντίον των Γερμανών. Κάποια στιγμή βρίσκεται αιχμάλωτος των Γερμανών να οδηγείται προς εκτέλεσιν. 

Πληροφορείται η Αργυρώ τα καθέκαστα και τρέχει στον τόπο της εκτέλεσης. Δέκα Έλληνες είναι στημένοι στον τοίχο κι απέναντί τους δέκα Γερμανοί με προτεταμμένα τα όπλα τους περιμένουν τη διαταγή για να πυροβολήσουν. Η Αργυρώ αγέρωχη, περήφανη, όμορφη σαν θεά περνάει μπροστά τους και μία μία κατεβάζει τις κάνες των όπλων. 

Όλοι σαστίζουν. Ο στρατιωτικός υπεύθυνος της εκτέλεσης την φωνάζει μπροστά του. «Τι κάνεις εκεί; Τι θέλεις; «. «Ο αρραβωνιαστικός μου είναι εδώ. Ή θα τον ελευθερώσεις ή χτύπα κι εμένα!». Ο άνθρωπος υποκλίνεται. Τέτοιο θάρρος, τέτοια αφοσίωση δεν την έχει ξαναδεί. «Πάρ’ τον και φύγε!» της λέει.

Μα η Αργυρώ δεν σταματά εδώ. Και τα άλλα παλικάρια είναι Έλληνες, είναι χωριανοί της. Με περίσσιο θάρρος αντιλέγει! «Όχι! Ή όλους ή στήσε με κι εμένα στον τοίχο!» και με τα λόγια αυτά προχωράει προς τους κατάδικους. Ο διοικητής έχει μείνει άφωνος. Οι στρατιώτες τους το ίδιο. Στέλνει μήνυμα στον ίδιο τον Φύρερ, ο οποίος εκφράζει τον θαυμασμό του και την επιθυμία του να γνωρίσει αυτή την ηρωική Ελληνίδα. Και χαρίζεται η ζωή σε όλους…

Η Αργυρώ κι ο αγαπημένος της παντρεύονται. Αποκτούν ένα παιδάκι. Μετά την γέννα εκδηλώνεται η φοβερή λέπρα στην Αργυρώ. Πρέπει να αφήσει τον άντρα της, το νεογέννητο αγγελούδι της, το σπιτικό της, όλο το στήσιμο της ζωής της και να απομονωθεί στην Σπιναλόγκα, το νησί των καταραμένων. Την περιμένει η κοινή μοίρα αυτών των απόκληρων…

Ο πατέρας μένει μ’ ένα λεχούδι στα χέρια. Αναζητάει τροφό για να του το αναστήσει και βρίσκει βοήθεια από μια γυναίκα στα Χανιά, στην άλλη άκρη της Κρήτης. Περνούν λίγοι μήνες. Η Αργυρώ καίγεται απ΄τη στέρηση του σπλάχνου της και παίρνει μια τρελή απόφαση. Νύχτα βουτάει στη θάλασσα και διασχίζει κολυμπώντας την απόσταση μέχρι την απέναντι στεριά. 

Έχει κάνει εναν μπόγο τα ρούχα της και τά ‘χει δέσει πάνω στο κεφάλι της. Περπατάει εφτά μερόνυχτα, μόνη, κρυπτόμενη για να μην την αντιληφθούν και την πετροβολήσουν, σχεδόν άσιτη και άποτη και κάποια στιγμή φθάνει στα Χανιά και βρίσκει το σπίτι της τροφού -είχε πάρει τις πληροφορίες της από τα μηνύματα που της έστελνε ο άντρας της. 

Το βρίσκει έρημο. Κάθεται παράμερα στην αυλή και περιμένει. Κάποια στιγμή έρχονται κάποιοι, μια γυναίκα, δυο-τρεις γριές. Από μακριά τους μιλάει, τους συστήνεται. «Μόνο να μου πείτε αν είναι καλά το παιδί μου. Μόνο να το δω από μακριά!!!» τους λέει. «Το παιδί σου πέθανε χθες το βράδυ! Μόλις το κηδέψαμε, ερχόμαστε από τα μνήματα…». Μαζεύει τα συντρίμμια της, τον πόνο της και παίρνει το δρόμο της επιστροφής…

Περνούν λίγα χρόνια. Εκείνη πάντα στην Σπιναλόγκα. Παίρνει μήνυμα από τον άντρα της πως θέλει να παντρευτεί. Εκείνος είναι νέος και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα σωτηρίας και επιστροφής για την Αργυρώ. «Μ΄όλη μου την καρδιά και την αγάπη μου!», του απαντάει. Και τη μέρα του γάμου κάνει πάλι την ίδια παράτολμη ενέργεια. 

Βγαίνει κολυμπώντας και παρευρίσκεται στο γάμο, πάλι από μακριά. Κι όταν τελειώνει το μυστήριο πλησιάζει τη νύφη και της φωνάζει «Έχεις καλόν άντρα. Να τον αγαπάς!...» και της αφήνει και το δώρο της, ένα χρηματικό ποσό που το μάζεψε ψίχουλο-ψίχουλο από το επίδομα που της έδιναν. Και σε κάθε παιδί που γεννούσε αυτή η γυναίκα, έβγαινε με τον ίδιο τρόπο στη βάφτισή του κι άφηνε ένα δώρο, ό,τι μπορούσε η φτώχια της να προσφέρει…

Το 1957 το Λεπροκομείο της Σπιναλόγκα κλείνει. Έχει φθάσει κι εδώ το φάρμακο της λέπρας. Όσοι είχαν την νόσο σε πρώιμα στάδια θεραπεύθηκαν και επέστρεψαν στα σπίτια και στις οικογένειές τους.

Οι παλιοί ασθενείς, στους οποίους είχαν προκληθεί ορατές ανεπανόρθωτες βλάβες και οι οποίοι ως επί το πλείστον είχαν ξεχαστεί και από τις οικογένειές τους, αν και θεωρούνταν ασφαλείς πλέον με την θεραπεία στην οποία είχαν και αυτοί υποβληθεί, μεταφέρθηκαν σε ειδική πτέρυγα του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων στην Αγία Βαρβάρα Αττικής.

Εδώ η Αργυρώ θα γίνει μια ταπεινή διάκονος των πιο ηλικιωμένων ασθενών. Θα γνωρίσει τον Άγιο Νικηφόρο το λεπρό και τον Άγιο Ευμένιο Σαριδάκη και θα βιώσει την άπειρη αγάπη του Θεού. Θα πάρει και θα δώσει αγάπη και προσφορά, θα αγιάσει με τη ύπαρξή της εκείνον τον ταλαίπωρο τόπο. 

Μαζί με δυο-τρεις άλλες ομοιοπαθείς γυναίκες έπλεναν, καθάριζαν, περιποιούνταν και νεκροστόλιζαν, όταν ερχόταν η ώρα τους, τις λεπρές αδελφές. Αξιοσημείωτο είναι και το τάμα που είχαν από παλιά κάνει: «Κάνε, Θεέ μου, να βρεθεί το φάρμακο για τη λέπρα, όχι για μας, για τους νέους που χάνουν την αξιοπρέπεια και τη ζωή τους και δεν θα φάμε λάδι στον αιώνα!!!». 

Κι αφού βρέθηκε το φάρμακο έπρεπε να κρατήσουν την υπόσχεση. Και την κράτησαν. Και δεν έβαλαν λάδι στο στόμα τους...

Και το Πάσχα για να κάνουν κατάλυση βουτούσαν το δάχτυλο, το κολοβωμένο απ’ την αρρώστια, στο λάδι της καντήλας και το ακουμπούσαν στα χείλη τους για να τιμήσουν την ημέρα την Ανάστασης χωρίς να πατήσουν τον όρκο τους...

Αυτή ήταν η Αργυρώ. Ποιος ξέρει πόσα άλλα διαμάντια έκρυβε η μαρτυρική ζωή της! Αλλά ο Θεός την εφανέρωσε και το λείψανό της ευωδίαζε! Το λείψανο αυτής που εν ζωή έπρεπε να περικρύπτει την ασχήμια και την κακοσμία του λεπρού της σώματος...

Αργυρώ, ένα ευωδιαστό κομμάτι του Παραδείσου...

Πηγή: Της Σταυρούλας


Δείτε κι άλλες γυναίκες αγάπης, θυσίας
και προσευχής:

Αγία Περπέτουα...

Ευλαμπία...

Κυρά Φωτεινιώ...

Ποιος σε πλήγωσε Χριστέ μου;... ~ Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Ποιος σε πλήγωσε Χριστέ μου;...

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Μιά γυναῖκα λέει μιά φορά: «Πῆγα νά ἀνάψω τά καντήλια σέ ἕνα ᾿ξωκκλήσι καί λιβάνισα». Ξέρετε, καμμιά φορά ἔχουν οἱ γυναῖκες καί τήν περιέργεια νά μπαίνουν στό ἅγιο Βῆμα, στό Ἱερό, καί κοιτάζει πού λέτε αὐτή ἡ γυναῖκα ἀπό τό ἅγιο Βῆμα καί βλέπει ἕνα παλληκάρι μέ ξανθά μαλλιά, ἕναν λεβέντη μέ τά μαλλιά του, μέ συγχωρεῖτε, ἔτσι ἐδῶ ἀνοιγμένα καί τά γενάκια του ἐδῶ χωρισμένα καί τόν βλέπει πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα.

«Πιδήμ᾿, λέει, τί κάνεις ᾿δῶ μέσα στήν Ἁγία Τράπεζα; Στό ἅγιο Βῆμα; Βγές, πιδήμ᾿, ἔξω».

Καί τῆς λέει ἐκεῖνο: «Δική μου εἶναι ἡ Ἁγία Τράπεζα καί ἐγώ τήν ὁρίζω».

Ξαφνικά, ὅπως τό κοίταζε ἡ γυναῖκα τό παιδί, τοῦ λέει:

«Πιδήμ᾿, δέν μοῦ λές; Ποιός σέ πλήγωσε καί τά χέρια σου εἶναι ἀπό καρφιά καί τρέχουν αἵματα; Βλέπω πληγές στά χέρια σου καί στά πόδια σου».

«Ἔδῶ στό πλευρό σου, παιδάκιμ᾿, λέει, στό σκότισ᾿ (συκώτι σου), παιδάκιμ᾿, στό πνευμόνι σου, ποιός σέ χτύπησε, πιδήμ᾿, μέ τό μαχαίρι κι πέρα;»

«Ποιός σέ πλήγωσε;» (Τοῦ ) ἔλεγε ἡ γυναἶκα, ( ἦταν ) μιά ἁπλή γυναικούλα. Ὅμως αὐτή εἶδε ζωντανό τόν ἴδιο τόν Θεό!...

«Ἐσύ μέ πλήγωσες», τῆς λέει, καί εἶμαι πληγωμένος.

Ἔκανε τόν σταυρό της ἡ γυναῖκα καί ἐφυγε, ἁπλή γυναῖκα ἀπό χωριουδάκι.

Ἔπειτα ἀπό παρέλευση ἑνός χρόνου, ἦρθε στήν Μονή καί μοῦ λέει: «ἔτσι καί ἔτσι, πάτερ μου. Τί εἶναι αὐτό τό «ἐσύ μέ πλήγωσες;» μπορεῖς νά μοῦ τό ἐξηγήσεις αὐτό; Αὐτό εἶναι μεγάλο, δέν θά μπορῆς νά μοῦ τό ἐξηγήσεις, θά πάω σέ κανέναν μεγάλο».

«Ἀκουσε, παιδί μου, νά σοῦ τό ἐξηγήσω», τῆς λέω.



«Ἐσύ μέ πλήγωσες» εἶναι οἱ ἁμαρτίες οἱ δικές σου, οἱ ἁμαρτίες οἱ δικές μου, οἱ ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, πού μέ τίς ἁμαρτίες μας Τόν πληγώσαμε καί Τόν ἀνεβάσαμε πάνω στόν Σταυρό καί ἔχυσε τό Πανάγιο Του αἷμα»...

Ποιος σε πλήγωσε Χριστέ μου;...

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Από το βιβλίο: «Ο Γέρων Ιάκωβος» 

(διηγήσεις – νουθεσίες – μαρτυρίες), 

εκδ. «Ενωμένη Ρωμιοσύνη», σειρά: Ορθόδοξο Βίωμα 4,

 Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 66-67.

Πηγή: http://perivolipanagias.blogspot.gr/2017/11/blog-post_575.html

Η κυρά Φωτεινιώ και το άκτιστο φως ~ π. Αρσένιος Σιναΐτης

Η κυρά Φωτεινιώ και το άκτιστο φως

 π. Αρσένιος Σιναΐτης

Πριν δέκα χρόνια, δώδεκα χρόνια γνώρισα μία Ψυχή. Μία Αγία Ψυχή. Θα πούμε ένα όνομα για να κρατήσουμε πάλι το προσωπικό δεδομένο. Την λένε Φωτεινιώ…Ή εγώ την λέω Φωτεινιώ. 

Η κυρά Φωτεινιώ ήρθε με οικογένεια στο σπίτι της μητέρας μου, εκεί που φιλοξενούμουνα τότε, γιατί δεν είχα σπίτι και είχανε τακτοποιήσει τότε το χώρο - καλοσύνη της η μητέρα μου - είχε κάνει ένα μικρό Αρχονταρίκι με τα Εικονίσματά μας, με το Καντήλι, με τα κεράκια μας, με τα Άγια Λείψανα και είχαμε ένα μικρό καναπέ που με χωρούσε εμένα. Τον ανοίγαμε και κοιμόμουνα το βράδυ και το πρωί τον μαζεύαμε και στολιζόταν και ήτανε σαν μικρό Αρχονταρίκι, που μπορούσα εγώ να ακούσω κάποιον λογισμό ή κάποιος να με συμβουλευτεί ή να ακούσει μια γνώμη, κάπως κατ’ιδίαν.

Ήρθαν λοιπόν ένα απόγευμα αυτό το ζευγάρι, τέσσερα άτομα και έφεραν μαζί τους την κυρά Φωτεινιώ. Θα ταν εξηντατριό, εξήντα τεσσάρων χρονών. Μια μικρόσωμη γυναίκα αλλά με πολύ φωτεινό Πρόσωπο. Και μου λέει: «Πάτερ μου, έμαθα οτι είστε από το Σινά. Και μου συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό και ήρθα να ρωτήσω εσάς, γιατί φοβούμαι οτι δεν μπορώ να τα πω στον καθένα αυτά που μου συμβαίνουν». Λέω: «Ευχαρίστως, κυρία Φωτεινή μου. Περάστε».

Καθίσαμε λοιπόν στο μικρό Αρχονταρίκι και άρχισε να μου διηγείται οτι γεννήθηκε κάπου στη Στερεά Ελλάδα και στα εφτά της χρόνια ορφάνεψε. Έπεσε δυστυχώς σε άπληστους θείους οι οποίοι διαμέλισαν εν μια νυκτι την περιουσία της και την σφετεριστήκανε και την κακομεταχειριζόντουσαν. 

Αυτή η κακομοίρα, μικρή και ευαίσθητη, προσκολλήθηκε στη γειτόνισά της, την κυρά-παπαδιά η οποία ήταν και αυτή χήρα και είχε τρία κορίτσια. Ευτυχώς, η μεγάλη της είχε προλάβει να πάει στην Ακαδημία να γίνει δασκάλα και έτσι βγάζαν τα προς το ζειν. Αλλά επειδή ήταν νοικοκυρές, είχε μάθει η παπαδιά και τα άλλα κορίτσια και μάθαινε και την Φωτεινιώ, να κεντάνε προίκες για τις πλούσιες κοπέλλες, - τότε δεν υπήρχαν οι μηχανές και δεν υπήρχαν τα έτοιμα ενδύματα. Έτσι λοιπόν κεντούσαν τα μονογράμματα στα σεντόνια, στις μαξιλαροθήκες, στις πετσέτες και κάναν άλλα κεντήματα. Και βγάζαν τα προς το ζειν.

Δίπλα με την παπαδιά που καθόταν όλη την μέρα η Φωτεινιώ από τα εφτά της χρόνια, την άκουγε να προσεύχεται. Μα η παπαδιά μέσα στους Ψαλμούς που έλεγε, έλεγε και κάτι: «Φχαριστώ Συ. Φχαριστώ Συ, Κύριε. Ευχαριστώ Συ, Κύριε. Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω.» 

Την άκουγε να το λέει συνέχεια και σαν πεδούλα η κυρά Φωτεινιώ την ρώτησε: «Θειά παπαδιά, γιατί συνέχεια λες ευχαριστώ; Γιατί λες, Ευχαριστώ Συ Κύριε;» Λέει: «Τι να πω άλλο παιδί μου; Μας έδωσε τόσα αγαθά ο Θεός και μας έχει καλά και με την Χάρη του Θεού Τον γνωρίζουμε. Μόνο ευχαριστώ μπορώ να Του πω. Τίποτε άλλο δεν μπορώ να ζητήσω».

Έτσι, η Φωτεινιώ μεγάλωσε και ενστερνίστηκε αυτή την Ευχή. Σαν να μην ήξερε άλλη Ευχή και σαν να μην ήξερε άλλη Προσευχή, ό,τι της συνέβαινε έλεγε: «Ευχαριστώ Συ Κύριε». Έμεινε μέχρι τα δεκαεφτά της χρόνια να κοιμάται στους θείους της στο σπίτι και το πρωί, πρωί-πρωί να φεύγει και να πηγαίνει στης κυρα-παππαδιάς και να της δίνει και εκείνη ένα χαρτζιλίκι, έτσι ώστε να μην χρεώνει τους θείους της για τα δικά της έξοδα.

Στα δεκαεφτά της χρόνια, πήγε μια εκδρομή σε ένα Μοναστήρι, μαζί με την κυρα-παππαδιά και με την Ενορία, στην Βόρεια Ελλάδα σε ένα γυναικείο Μοναστήρι και πόθησε η κακομοίρα να γίνει μοναχή. Της άρεσε τόσο πολύ αυτή η ζωή που κατανενυγμένη ζήτησε να γίνει. Όμως έπρεπε να έχει γονείς να την αφήσουν, γιατί ήταν ανήλικη. 

Και έτσι γυρίζοντας βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα δυσάρεστο γεγονός, οτι οι θείοι της για να την ξεφορτωθούν της είχαν βρει ένα γαμπρό, ο οποίος φυσικά δεν θα ήταν και σόι αφού δεν ζήταγε προίκα. Έτσι λοιπόν σε ένα χρόνο, άρον άρον την παντρέψανε. Η κακομοίρα όμως αντιμετώπιζε το πρόβλημα, οτι αυτός είχε καφενείο και δυστυχώς μάθαινε να πίνει και ήταν και έπινε και άλλες ουσίες εκεί στο καφενείο και τα πράγματα δυσκόλεψαν.

Γέννησε όμως, του χάρισε τρία παιδιά: ένα αγόρι, τον Φάνη και δύο κορίτσια. Δεν θυμάμαι τα ονόματά τους να σας πω. Αλλά θυμάμαι οτι είχε τρία παιδιά. Και η κακομοίρα προσπαθούσε να τα αναθρέψει με νουθεσία Κυρίου. 

Αυτός όμως όποτε γύριζε από το καφενείο μεθυσμένος ή το παιδί το ένα ήταν άρρωστο ή γκρίνιαζε, προσπαθούσε να τα μαλώσει και να τα δείρει και αυτή η κακομοίρα έβαζε τον εαυτό της μπροστά και έτρωγε αυτή το ξύλο. Έτσι εκτός από τις βρισιές που δεχόταν, αυτή έτρωγε και το ξύλο, έτρωγε και κανα παιδάκι ξύλο. Και η κακομοίρα πάντοτε με την Ευχή «Ευχαριστώ Συ Κύριε. Ευχαριστώ Συ Κύριε. Ευχαριστήσομεν τω Κυρίω». Ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Στα τέσσερα πέντε χρόνια του γάμου της, επειδή δεν πήγαινε καλά η επιχείρηση του άντρα της, τα ξαδέλφια του του είπανε: «'Ελα σε μας στην Πρωτεύουσα του νομού να βρούμε ένα καφενείο να βάλουμε το βιος μας με το βιος σου να κάνουμε ένα μεγάλο καφενείο». Όντως έτσι έγινε. 

Βρήκαν και ένα σπιτάκι στην άκρη του χωριού, που είχε ένα πηγάδι και μια μικρή στάνη και μπορούσαν να επιβιώσουνε και οι δυο φτωχικά και όντως κάναν το καφενείο μεγαλύτερο αλλά σιγά σιγά ο καφενές έγινε καφετέρια, η καφετέρια έγινε καφέ-μπαρ και σιγά σιγά έγινε νυκτερινό κέντρο… 

Με πεταλουδίτσες, με διάφορα τυχερά παιγνίδια. Γυρνούσε αργά ο Ανέστης, δεν του άρεσε πια η κυρά Φωτεινιώ, φώναζε, την έλεγε «μούχλα», την έλεγε «πανούκλα», την έλεγε «χολέρα». Την έβριζε, την ταπείνωνε. Εκείνη πάντοτε με ταπείνωση και πολύ καρτερία έλεγε: «Ευχαριστώ Συ Κύριε. Ευχαριστώ Συ Κύριε»

Δεκαοχτώ χρόνια πέρασε αυτό το μαρτύριο. Δεν την αφήναν να πάει στην Εκκλησία και μου έλεγε με δάκρυα: «Παίρναν, παππά μου, τα παπούτσια μου και τα ρίχναν στο πηγάδι ή τα ρίχναν στη κοπριά για να μην μπορώ να πάω. Πώς θα πάω; Ξυπόλητη; Και τα έβγαζα, τα έπλενα και μετά τα φορούσα». Και λέω: «Τον χειμώνα, κυρά Φωτεινιώ; Βρεμένα τα φορούσες;» «Όχι» λέει, «τα άλειφα και με λίγο λάδι να μην με λέει η γειτονιά ανοικοκύρευτη. Και πήγαινα στην Εκκλησία και δεν με ένοιαζε.»

Η ώρα της αλήθειας...

Η ώρα της αλήθειας...

Μεγάλη Σαρακοστή. Καλεῖ. Παρακαλεῖ. Αγωνίζεται. Γιατί; Γιά νά ξεκολλήσει τό μυαλό καί τήν καρδιά μας ἀπό τά προσωρινά, τά ἐφήμερα, τά τρέχοντα. Φανερώνει. Δείχνει. Υποδείχνει. Ποιά; Τά οὐσιώδη, τά μόνιμα, τά εὐγενικά. ῞Ολα ἐκεῖνα, πού θέλουν νά παραμένουν κρυμμένα στό μισόφωτο, ὅλα ἐκεῖνα, πού δέν ἐπιβάλλουν τήν παρουσία τους, ἀλλά περιμένουν, πάντα διαθέσιμα, ὅποιον ἀποφασίσει νά ἀλλάξει λίγο τήν καθημερινότητά του καί νά τά ἀναζητήσει. 

Κάθε χρόνο καί πιό δύσκολη ἡ συνάντηση μέ τή γαλήνη, τήν περισυλλογή, τόν ἑαυτό μας...

Μεγάλη Σαρακοστή. ῾Η νερομάνα τοῦ θάρρους, τοῦ κουράγιου, τῆς ἀπόφασης νά βγάλουμε στό φῶς τόν ἑαυτό μας, γεγυμνωμένο ἀπό τά μικρά μας ψέματα καί τά μεγάλα μας μυστικά, μέ τίς ἀνοιχτές πληγές καί τήν ἀποτυχία μας φανερά, νά τά δεῖ καί νά τά ξεράνει τό φῶς. Τό φῶς! Ποιό φῶς; Τό φῶς τῆς ταπεινοφροσύνης... 

Γιά ἕναν ὁλόκληρο χρόνο δίνουμε τίς καθημερινές μικρές μας παραστάσεις. ᾿Εναλλάσσουμε τά προσωπεῖα μας, ἀναλόγως τοῦ χώρου καί τῶν παρισταμένων. Διεκδικοῦμε τίς μικρές μας κυριαρχίες, πείθουμε, ἐπηρεάζουμε. Καί τήν ἴδια στιγμή, «ἂχ καί νά ξέρατε», μονολογοῦμε «τί κρύβω, πῶς πονῶ καί πῶς φοβᾶμαι». Εἴμαστε βέβαιοι, πὼς κανείς δέν εἶναι ἕτοιμος γιά τήν ἀλήθειά μας, πὼς κανείς δέν θά μᾶς ἀντέξει. Καί πρῶτος, πού ἀποστρέφει τό πρόσωπό του ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μας, ὁ ἑαυτός μας ὁ ἴδιος.

Μεγάλη Σαρακοστή. ῾Η ὥρα τῆς ἀποκάλυψης καί τῆς ἀποδοχῆς! Μέρα μέ τή μέρα, βδομάδα μέ τή βδομάδα, ἀκολουθία μέ τήν ἀκολουθία, ἡ διδασκαλία. ῾Η διδασκαλία νά μάθεις νά βαδίζεις τό δρόμο τῆς συμφιλίωσης μέ τίς πτώσεις καί τήν ἀσημαντότητά σου.

᾿Από μικρό σέ μάθανε νά περιμένεις πολλά ἀπό τόν ἑαυτό σου καί νά ἱκανοποιεῖς αὐτούς, πού εἶχαν πάντα ἕτοιμη τήν ὑπογράμμιση τῶν ἀτελειῶν σου. ῞Ολος ὁ βίος, ἕνα κυνήγι μιᾶς ἄπιαστης εἰκόνας τοῦ ἑαυτοῦ σου. Μπλέξανε καί τό Θεό ἀνάμεσα στούς ἐξεταστές σου. ῎Εμαθες κι αὐτόν νά τόν καλοπιάνεις καί ν᾿ ἀποφεύγεις τήν...ὀργή του. 

Μά νά! ῎Εφτασε ἡ ὥρα τῆς ἀλήθειας. Περίμενες τό Θεό πού σοῦ φτιάξανε στό μυαλό. ῞Εναν Θεό μεγάλο...πολύ μεγάλο, Θεό παντοδύναμο, ἀπρόσιτο, πίσω ἀπό τήν ἀτσαλάκωτη θεότητά του. Θεό «καθὼς πρέπει», πρότυπο καί στόχο σου, πού ἔμαθες μόνο νά μετριέσαι καί νά βαθμολογεῖσαι... 

Νομίζεις πὼς θέλει νά σέ συντρίψει. Κι Αὐτός θά ἀποκαλυφθεῖ μπροστά σου ὁλόγυμνος καί καταματωμένος, παίγνιο τῶν ἰσχυρῶν καί θλιβερό ἀστεῖο γιά τούς στυλοβάτες τῶν θεσμῶν. Θά σέ σοκάρει. Τό αἷμα τῶν πληγῶν ἀπό τά καρφιά θά κοκκινίσουν τά πολύχρωμα κουστούμια τῶν παραστάσεών σου. Ν᾿ ἀντέξεις. Μήν ἀποστρέψεις τή ματιά σου. Ν’ ἀντέξεις. Εἰκόνα τῆς ψυχῆς σου καταδέχτηκε νά γίνει. 

Οὔτε ἐπιπλήξεις, οὔτε παρατηρήσεις, οὔτε ὑποδείξεις θ᾿ ἀκούσεις ἀπό ᾿Εκεῖνον. Στέκει ἀμίλητος. Δέν θά σοῦ πεῖ τήν ἀλήθεια. Εἶναι ἡ ἀλήθεια. ῾Η δική σου ἀλήθεια. Κι αὐτό θά σέ συγκινήσει βαθύτατα. Θά θέλεις νά κλαῖς, νά κλαῖς χωρίς σταματημό. Γιατί πάντα αὐτό ἤθελες· νά βγεῖς στό φῶς καί νά ἀγαπηθεῖς ἀπό Θεό καί ἀνθρώπους γι᾿ αὐτό πού ἀληθινά εἶσαι. 

Βαρέθηκες πιά νά κρίνεις ἀμείλικτα τόν ἑαυτό σου καί τούς ἄλλους. 

῎Ισως δέν τό ’ξερες, μά πάντα δίψαγες νά εἶσαι ταπεινός, γνήσιο παιδί ἑνός ταπεινοῦ καί ἀνυπερήφανου Θεοῦ... 

Μεγάλη Σαρακοστή. ῾Η ἀποκάλυψη τοῦ μέγιστου τῶν σκανδάλων! ῾Η ἀποκάλυψη τῆς ἁγίας ταπεινοφροσύνης τοῦ Θεοῦ. Σκάνδαλο ὄχι ρόζ μά ὁλοφώτεινο. ῞Οταν τό γευτεῖς, μέ εὐκολία θά γαληνέψεις τόν ταραγμένο νοῦ σου, πού δέν ξέρει πιά τί νά πιστέψει, μ’ ὅλα αὐτά πού βλέπεις, ἀκοῦς καί διαβάζεις. ῞Οταν τό γευτεῖς, μέ εὐκολία θά πάψεις νά ἀναζητᾶς στίς πτώσεις τῶν ἐπωνύμων τό ἄλλοθι τῶν πτώσεών σου. 

Εἶσαι μόνος καί ὁ σταυρός στήν πλάτη σου εἶναι ὁ δικός σου, ὁ προσωπικός σου σταυρός. ᾿Ανεβαίνουν κι ἄλλοι μαζί σου, μά οἱ πιό πολλοί ἀσχολοῦνται μέ τούς σταυρούς τῶν ἄλλων. Μήν παρασυρθεῖς! Κράτα τά μάτια σου στυλωμένα στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ. 

Κοίτα Τόν! Δέν μιλάει, δέν ψάχνει παρηγοριά στό ἄδικο τῶν σταυρωτῶν του, δέν κρίνει. Κι ὅμως, ἡ ἀγάπη του εἶναι ὁ μεγάλος κριτής. Κι ὅμως, ἡ ταπεινοφροσύνη του εἶναι ὁ μεγάλος χαλαστής τῶν παγίδων τοῦ Διαβόλου! Κάνε τήν ταπείνωσή Του δική σου. Μήν ἀγωνιᾶς γιά τό κύρος τῶν θεσμῶν. Δέν θά σώσουν οἱ θεσμοί τόν κόσμο... 

Τό αἷμα τῆς ταπείνωσής Του θά σώσει καί τόν κόσμο καί τούς θεσμούς. Βάλε τήν ταπείνωσή Του κριτή τοῦ κόσμου καί θ’ ἀντικρίσεις γύρω σου θαύματα...

Σχολείο Ταπεινοφροσύνης

του Ηλία Λιαμή, Θεολόγου

Πηγή: Ιερός Ναός Αγίου Προφήτου Ηλιού

Μια πατρική διδασκαλία για την ομοφυλοφιλία ~ Αρχιμ. Σαράντης Σαράντος

Μια πατρική διδασκαλία για την ομοφυλοφιλία

Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου,

ἐφημέριου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμαρουσίου

Είναι σαφώς αποδεδειγμένο, ότι όταν είμαστε υγιείς εν Χριστώ πνευματικά, είμαστε υγιέστατοι και ψυχολογικά. Ασφαλώς και το σώμα μας τότε λειτουργεί φυσιολογικά με το φως της Θείας Χάριτος που δέχεται ως αποτέλεσμα της εν Χριστώ πνευματικής ζωής. Θα επαναλάβουμε, αυτό που εκ της θεανθρωπίνης εμπειρίας τους υποστηρίζουν οι Άγιοι Πατέρες.

Ούτε ένας πονοκέφαλος, ούτε ένας πονόδοντος δεν είναι άσχετος με την κατάσταση της ψυχής μας, της ψυχολογίας μας. Αν η ψυχή μας, η ψυχολογία μας είναι φωτισμένη και διαποτισμένη με τη Χάρη του εν Τριάδι Θεού, τότε και το σώμα μας, που αλληλοπεριχωρείται με την ψυχή μας, υγιαίνει, δηλαδή όλες οι σωματικές λειτουργίες λειτουργούν ομαλά και φυσιολογικά.

Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία μας γνωρίζει την αληθινή εν Χριστώ πνευματική ζωή και την εν Χριστώ καλή ψυχολογία μας. Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία μας γνωρίζει την αληθινή εν Χριστώ φυσιολογία της ψυχής μας, που άριστα την εκφράζει ο θείος Παύλος: «… Ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλ. Ε΄ 22).

Τα εννέα παραπάνω χριστοχαρισματικά γνωρίσματα της υγιούς ψυχής του θεουμένου ανθρώπου, αποτυπώνονται σε όλες τις λειτουργίες του σώματός του, το οποίο καθιστούν ναό του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Έτσι λειτουργεί σύμφωνα με τις άριστες θεικές προδιαγραφές που ο Παντέλειος και Παντοδύναμος εν Τριάδι Θεός έχει βάλει στον άνθρωπο, για να λειτουργεί και να συμπεριφέρεται ευγνώμονα και ευχαριστηριακά προς τον πανσθενή Δημιουργό του.

Όλες οι σωματικές λειτουργίες περιστασιακά ή και μόνιμα απορρυθμίζονται, όταν το αγλάισμα, το ωράισμα, το δημιούργημα του Θεού απομακρύνεται, αποκόπτεται και αυτονομείται από την αληθινή πηγή της ζωής, δράσεως και συμπεριφοράς, όταν διά της παραβάσεως διαρρηγνύει τη σχέση του με τον πανάγαθο Θεό. Σταδιακά ο νούς του ανθρώπου «αποστάς του Θεού ή κτηνώδης ή δαιμονιώδης γίγνεται και των όρων αποστατήσας της φύσεως επιθυμεί των αλλοτρίων» (αγίου Γρηγορίου Παλαμά ομιλίαι Οικονόμου σελ. 114-115). Η καρδιά του γίνεται πέτρα σκληρή, η ψυχολογία του περίεργη και το σώμα δούλο των χοιρωδών παθών. Από εικόνα του Θεού εκπίπτει στην άβυσσο των παθών και στον ωκεανό των ποικίλων αδιεξόδων προβλημάτων.

Τι διαταράσσει την ψυχή και μαζί και το σώμα – την προκειμένη λειτουργία, τη γενετήσια δηλαδή λειτουργία – τι τη διαταράσσει, ώστε να φθάσει να λειτουργεί διάστροφα; Σε αντίστοιχο άρθρο μας σχετικά με την γονιδιακή αιτιολογία της ομοφυλοφιλίας, είχαμε γράψει:

Πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης ~ Ένας ασκητής Ιερέας

Πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης

Ένας ασκητής Ιερέας

Ο πατήρ Ευάγγελος Χαλκίδης γεννήθηκε το έτος 1923. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Περιπλανώμενοι μέχρι να εγκατασταθούν κάπου οριστικά, πέρασαν από την Λαμία, ενώ η μητέρα του ήταν έγκυος. Τότε γέννησε στον γυναικωνίτη του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Λαμίας. Οι ιερείς του ναού, μη θέλοντας το παιδί να φύγη αβάπτιστο από εκεί, το βάπτισαν και του έδωσαν το όνομα «Ευάγγελος» από το όνομα του ναού.

Η μεγάλη του επιθυμία και ο ζήλος που πλημμύριζε την ψυχή του από μικρό παιδί, ήταν ν’ ακολουθήση το δρόμο του Χριστού και να υπηρετήση την Εκκλησία Του. Είχε Πνευματικό του τον εσχάτως ανακηρυχθέντα άγιον Γεώργιον Καρσλίδην, ο οποίος τον καθωδηγούσε και τον προετοίμαζε για την ιερωσύνη.

Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου ενυμφεύθη την Μικρασιατικής καταγωγής Μελαχροινή Μητράρα από την Μυτιλήνη, η οποία αργότερα ως πρεσβυτέρα σήκωσε μαζί του τον Σταυρό και ήταν γι’ αυτόν ο καλός Κυρηναίος. Ο Θεός του χάρισε έξι παιδιά. Πέντε αγόρια και ένα κορίτσι.

Στην αρχή εργαζόταν στο εργοστάσιο Σιδηροδρόμων (μηχανουργείο του ΣΕΚ). Όταν ανακοίνωσε στους συναδέλφους του ότι θα γίνη παπάς, τον ειρωνεύοντο, χτυπούσαν τενεκέδες σαν θυμιατήρι και του έκαναν και άλλα πειράγματα, αλλά δεν τον επηρέασαν αυτά. Ο πόθος και η αγάπη του για την ιερωσύνη, ωδήγησαν τα βήματά του στον τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Παντελεήμονα Α’ (Παπαγεωργίου). Στον Μητροπολίτη παρουσιάσθηκαν μαζί με τον κουμπάρο του Στέφανο Γιαννουλίδη, που ήθελε κι αυτός να ιερωθή.

Ο Δεσπότης αρχικά ήταν πολύ διστακτικός μέχρι αρνητικός, γιατί, ενώ ήσαν και οι δύο αγνοί και ενάρετοι άνθρωποι, ήταν όμως εντελώς αγράμματοι. Βλέποντας όμως ο Αρχιερεύς την απλότητά τους, την επιμονή τους και τον φλογερό πόθο τους για την ιερωσύνη, άρχισε να προβληματίζεται. Σ’ αυτό πολύ βοήθησε και η μαρτυρία δύο σπουδαίων κληρικών: Του π. Λεωνίδα Παρασκευοπούλου (μετέπειτα Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης) και του π. Φωτίου Σταμοπούλου, του πνευματικού του Ευαγγέλου, που πήγαινε μετά την κοίμηση του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη.

Ζήτησε, λοιπόν, ο Δεσπότης να του φέρουν ένα βιβλίο κι έβαλε τους δύο υποψηφίους να διαβάσουν. Αλλά τι να διαβάσουν, αφού δεν ήξεραν γράμματα; Τότε τους λέγει: «Μα εσείς δεν ξέρετε γράμματα. Πώς θα γίνετε παπάδες;». Ο Ευάγγελος τα έχασε. Έσκυψε το κεφάλι μη μπορώντας να πη κουβέντα. Τους έσωσε όμως το θάρρος του Στεφάνου, που απάντησε: «Δέσποτα, όταν πάη κάποιος στην αγορά, βρίσκει και φτηνά ψάρια, βρίσκει και ακριβά ψάρια, αλλά ψάρια είναι και τα δύο. Ε, εμείς είμαστε από τα φτηνά ψάρια». Αυτά τα λόγια έκαμψαν τον Δεσπότη και τους είπε: «Πηγαίνετε να ετοιμάσετε τα ράσα σας».

Ο πατήρ Ευάγγελος φοίτησε στο «Διετές Κατώτερον Εκκλησιαστικόν Φροντιστήριον» της Θεσσαλονίκης και ως ιεροσπουδαστής εχειροτονήθη διάκονος στις 2 Αυγούστου 1952 στον ιερό ναό Αναλήψεως Θεσσαλονίκης και πρεσβύτερος στις 13 Αυγούστου του ιδίου έτους στον Ιερό Μητροπολιτικό ναό Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά από τον βοηθό Επίσκοπο της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης Επίσκοπο Μυρέων κ.κ. Τιμόθεο Ματθαιάκη (τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής και μετά ταύτα Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας). 

Ο π. Ευάγγελος όχι μόνο έμαθε να διαβάζη, αλλά και να ψέλνη γλυκύτατα και να κηρύττη με απλά λόγια ώστε να μιλά κατ’ ευθείαν στις καρδιές των ανθρώπων.

Εμπειρία Θεού ~ Διονυσίου Φαρασιώτη

Εμπειρία Θεού

Διονυσίου Φαρασιώτη

Απόσπασμα από το βιβλίο

"Οι Γκουρού, Ο Νέος και ο Γέροντας Παϊσιος" 

Εκδόσεις Παναγόπουλος

Ακόμα απορώ και εξίσταμαι!... 

Σταματάει ο νους μου και δεν μπορώ να το χωνέψω... 

Αν προσπαθήσω να εννοήσω το βάθος, σαλεύομαι... 

Μόλις νοιώσω λίγο την αγαθότητα και το έλεος, συντρίβομαι... Η σίγουρη αίσθηση της αναξιότητάς μου και της αχαριστίας μου απέναντι σ’ όλα αυτά που μου χαρίστηκαν με κάνει να φρίττω, να τρέμω και να παραληρώ για τη συγκατάβαση και την καταδεκτικότητα. 

Πόσο συγκαταβαίνουν προς την αναξιότητά μας ο Θεός και οι Άγιοί του!!...

Είχα κάποτε τη μεγάλη τιμή και ευλογία να μεταφέρω το γέροντα Παΐσιο κάπου με το αυτοκίνητό μου. Μέσα στη μεγάλη του απλότητα και ταπείνωση, ξεχνιόμουν και εγώ και παρασυρόμουν σε μία... οικειότητα. Έβλεπα μπροστά μου τον πατέρα μου και λησμονούσα ότι ο Θεός κατοικούσε μόνιμα μέσα του... 

Λησμονούσα ότι είχε πραγματώσει στο έπακρο τις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης και ότι είχε γίνει ένας θεοφόρος... 

Λησμονούσα ότι με το λόγο του διώχνει δαιμόνια, ότι με ένα λόγο του ανίατες ασθένειες εξαφανίζονται, ότι το πρόσωπό του έλαμψε σαν ήλιος μπροστά στα μάτια μου, ότι... ότι... ότι με ατελείωτα χαρίσματα έχει τιμηθεί και στολισθεί από το Άγιο Πνεύμα, τη Χάρη Του Θεού...

Τα γνωρίζω καλά όλα αυτά και τα φυλάω βαθειά μέσα στα βάθη της ψυχής και παρακαλώ το Θεό με αγωνία και δάκρυα να μη μου τα κλέψει ποτέ από κει ο λυσσασμένος εχθρός μου, ο διάβολος. Κι όμως... όταν βρισκόμουν με το γέροντα, πολλές φορές η απλή και ανεπιτήδευτη συμπεριφορά του, η γεμάτη καλοσύνη και χιούμορ, με παρέσερνε στην οικειότητα, από την οικειότητα κατρακυλούσα στην αναίδεια και το θράσος, και άνοιξα το στόμα μου με όλη την αναισθησία και τη χαζομάρα μου και είπα.

- Γέροντα, πες μου για το Θεό, μίλησέ μου, πώς είναι;

Ο γέροντας δε μίλησε κι εγώ εξακολουθούσα να οδηγώ, σε στροφές μάλιστα πάνω στο βουνό.

Θεέ μου !... Άρχισα ξαφνικά να νοιώθω το Θεό παντού!...

Μέσα στο αυτοκίνητο, έξω στα βουνά, μακριά στους απόμακρους Γαλαξίες... 

Ήταν παντού, γέμιζε τα πάντα, αλλά δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά!...

Μια ουσία που διαπερνούσε όλες τις άλλες, χωρίς να μπερδεύεται ή να συγχέεται μ’ αυτές. Μια δύναμη παντού παρούσα, που όμως κανείς δεν την αντιλαμβάνεται, έξω από κάθε αντίληψη. Δεν μπορεί κάποιος να την ανακαλύψει με δική του... αλαζονική προσπάθεια.

Μια δύναμη που μόνο... αυτοαποκαλύπτεται!... 

Όλα αυτά τα βουνά, τα αστέρια, τα δέντρα, οι άνθρωποι υπήρχαν και διατηρούνταν στη ζωή χάρις στη δική Του δύναμη. Μπορούσε σε μια στιγμή μέσα να τα εξαφανίσει, να πάψουν να υπάρχουν χωρίς θόρυβο ή πάταγο ή αντίσταση. Όπως γυρίζουμε το διακόπτη και σε μια στιγμή χάνεται το φως.

Κρίσιμα επίκαιρη η μετάνοια...

Κρίσιμα επίκαιρη η μετάνοια...

Ομιλία Κωνσταντίνου Γανωτή

Φιλόλογου - Συγγραφέα

Βλέπω τὰ πρόσωπα τῶν νέων μας πόσο βαρύθυμα εἶναι, πόσο ἄκεφα, θλιμμένα καὶ ἀμίλητα. Ἔγινε κατάσταση πλέον νὰ μιλοῦνε γρήγορα καὶ ὑπόκωφα μὲ μισὲς λέξεις ἢ νὰ κραυγάζουν μὲ ἄναρθρες κραυγὲς μὲ φωνή, ποὺ δὲν εἶναι δική τους· εἶναι μιὰ φωνή, ποὺ μιμεῖται κάποια ἀκούσματα καὶ ὁ νέος μας ἀκούει ὁ ἴδιος τὴ φωνή του καὶ δὲν τὴν ἀναγνωρίζει.

Οἱ κοπέλες μας εἶναι ἀρκετὰ φυσιολογικότερες ἀλλὰ κυρίως μέσα σὲ στενὸ κύκλο καὶ μέσα στὸ σπίτι τους· ἐκεῖ ποὺ μιλοῦν δυνατά, σὲ ἀνοικτοὺς κύκλους, ἐκεῖ εἶναι κι αὐτὲς ἀσυνείδητα ἴσως ἐπιτηδευμένες μὲ φωνή, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζεται οὔτε ἀπὸ τὶς ἴδιες. Πόσο πρέπει νὰ κουράζει τὰ παιδιά μας αὐτὴ ἡ προσποίηση!...Τὰ παιδιά μας μιμοῦνται τοὺς πρίγκιπες τῆς δημοσιότητας, ποὺ φτιάχνονται πολὺ πρὶν νὰ σταθοῦν μπροστὰ στοὺς φακούς· ἔτσι γίνονται μιμητὲς ἐπιτηδευμένων προτύπων. Ἐδὼ εἶναι ποὺ ταιριάζει ὁ στίχος τοῦ Ἐλύτη: “Ποῦ νὰ βρῶ τὴν ψυχή μου τὸ τετράφυλλο δάκρυ”. Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀνακαλύπτει κανεὶς τὴν ψυχή του μέσα σὲ δάκρυα θλίψεων, μέχρι ποὺ νὰ αἰσθάνεται τὴν ψυχή του σὰν ἕνα δάκρυ μεγάλο. Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀποκαλυπτικὴ κατάσταση τῆς ψυχῆς ἀπ’ τὸν μεγάλο πόνο. Πῶς μπορεῖς ὅμως νἀντέξεις τὸν πόνο τῶν νέων ἀνθρώπων, ποὺ ὅσο κι ἂν εἶναι ἀποκαλυπτικὸς τῆς γνήσιας ψυχῆς τους εἶναι καὶ τόσο ἀταίριαστος μὲ τὰ ὄμορφα καὶ ζωηρά τους πρόσωπα; . . .

Συχνὰ οἱ νέοι μας ἀποφεύγουν ν’ ἀντικρύσουν τὸν πόνο φίλων καὶ συγγενῶν, ἀκόμα καὶ νὰ παραδεχτοῦν τὸν δικό τους καὶ δείχνουν μιὰ ἀφασία μπροστὰ στὸν πόνο καὶ στέκονται μακριά. Φοβοῦνται, θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανείς, μήπως ἀποκαλυφθεῖ μέσα τους ἡ ἁπλὴ καὶ εἰλικρινὴς ψυχή τους. Αἰσθάνονται τρόμο μπροστὰ στὸν ἀληθινὸ ἑαυτό τους, ποὺ τόσα χρόνια τὸν κρατοῦσαν κρυμμένον ἐπιμελῶς. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφεύγουν κάθε λεπτὴ συγκίνηση, θαυμασμό, κατάνυξη, εὐλάβεια, συμπόνια· φοβοῦνται μήπως ἀποκαλυφθεῖ ἡ γνήσια εὐαισθησία τους.

Ο Ουρανοφάντωρ Ιεράρχης Βασίλειος

Μέγας Βασίλειος

Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ

Απόσπασμα από το κείμενο:

"Μέγας Βασίλειος & Άγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Οἱ γνήσιοι Ἀδελφοί, φίλοι καί στυλοβάτες 

τῆς Ἐκκλησίας μας Ἐπίσκοποι".

Ο Μέγας Βασίλειος γεννήθηκε τό 329/330 στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Ἔλαβε τό ὄνομα τοῦ πατέρα του καί ἀμέσως παρεδόθη σέ φτωχή γνωστή οἰκογένεια τῆς Νεοκαισαρείας τοῦ Πόντου γιά νά τόν μεγαλώσει.

Οἱ γονεῖς του Βασίλειος καί Ἐμμέλεια κατάγονταν ὁ πρῶτος ἀπό τόν Πόντο καί ἡ δεύτερη ἀπ' τήν Καππαδοκία. Πλούσιοι γαιοκτήμονες μέ μεγάλα ὑποστατικά οἱ γονεῖς τοῦ Βασιλείου. Ἐνωρίς ἀσπάσθηκαν τόν Χριστιανισμό. Γνώρισαν καλά τόν περίφημο πρῶτο Ἐπίσκοπο Νεοκαισαρείας Γρηγόριο τόν Θαυματουργό. Τό 311 ὑπέμειναν μέ θαυμαστή καρτερία τόν φρικτό διωγμό τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Μαξιμίνου καί τελικά ἐδέχθησαν τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Κεντρική θέσι στήν οἰκογένεια κρατοῦσε ἡ γιαγιά τοῦ Μεγάλου Βασιλείου Μακρίνα. Ἦταν ταλαντοῦχος γυναίκα, φορέας γνήσιας ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καί πιστή μαθήτρια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νεοκαισαρείας τοῦ Θαυματουργοῦ.

Οἱ γονεῖς τῆς Ἐμμέλειας, οἱ πρόγονοι τοῦ Βασιλείου ἀπό τήν μητέρα του, ἦσαν Καππαδόκες. Οἰκογένεια μεγαλοαστῶν καί γαιοκτημόνων. Πολλά μέλη της γνώρισαν τιμές, δόξες, πλούτη καί ἀνώτερες στρατιωτικοπολιτικές θέσεις. Καί τό πιό σημαντικό: ὁ πατέρας τῆς Ἐμμέλειας ἀναδείχθηκε μάρτυρας τῆς Ἐκκλησίας, χωρίς δυστυχῶς νά σώζεται τό ὄνομά του. Τό πατρικό σπίτι τῆς Ἐμμέλειας - καί αὐτό εἶναι κάτι τό πολύ σπουδαῖο - ἀνέδειξε μέλη πού εἶχαν ἐπίδοσι στά γράμματα, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ὁμιλεῖ γιά ‹‹λόγων λαμπρότητες ››. 

Με αὐτά τά δεδομένα, ὁ ἀείμνηστος πλέον καί σεβαστός Ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Στυλιανός Παπαδόπουλος, ἀπό τίς ἀφηγηματικές βιογραφίες τοῦ ὁποίου, γιά τούς δύο Ἁγίους μας, θά ἀντλήσω πολλά χρήσιμα στοιχεῖα, σημειώνει τά ἑξῆς: ‹‹Ἔτσι ὁ μεγάλος βλαστός δύο λαμπρῶν οἰκογενειῶν κληρονόμησε τό ρητορικό του ταλέντο καί ἀπό τίς δύο ρίζες, ἀφοῦ καί ὁ πατέρας του ἦταν συνήγορος καί ρητοροδιδάσκαλος,  προπαντός ὅμως κληρονόμησε καί ἀπό τίς δύο οἰκογένειες τήν ἀγάπη στό πνεῦμα, τήν ἀφοσίωση στήν Ἐκκλησία καί τήν ἡρωϊκή διάθεση τῶν μαρτύρων››.

Η Παρθένος Μαρία, όργανο της ενανθρώπισης του Χριστού

Η Παρθένος Μαρία, όργανο της ενανθρώπισης του Χριστού

Του π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου

Ο Θεός σέβεται την ελευθερία του Ανθρώπου· χωρίς την Ανθρώπινη προαίρεση ο Θεός δεν ήθελε τον άνθρωπο ούτε στον παράδεισο. Το ίδιο βλέπουμε και στην περίπτωση της σωτηρίας του κόσμου, ήταν απαραίτητη η συνεργασία του Ανθρώπου και αυτό έγινε στο πρόσωπο της παρθένου Μαρίας.

Η προσφορά της παρθένου Μαρίας

Σε τι συνίσταται η προσωπική συμβολή της Αγίας Παρθένου στη σωτηρία του κόσμου;

Και μετά την πτώση, ο Θεός συνέχισε να σέβεται την ελευθερία του Ανθρώπου· δεν θα έσωζε τον κόσμο χωρίς την συγκατάθεση του ίδιου του κόσμου. Η παρθένος Μαρία λοιπόν έγινε συνεργός του Θεού στο έργο της σωτηρίας ολοκλήρου του κόσμου. Οι λόγοι της, «ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα Σου» (Λουκάς α' 38) δεν ήταν απλώς η δική της συγκατάθεση, αλλά η συγκατάθεση ολοκλήρου του κόσμου. Το στόμα της Θεοτόκου έγινε στόμα ολοκλήρου της δημιουργίας και ταυτόχρονα όργανο της σωτηρίας του κόσμου.

Από το άλλο μέρος η παρθένος Μαρία αποτελεί προσφορά προς τον Θεό ολοκλήρου του κόσμου. Η ανθρωπότης δίδει στο πρόσωπο της Παρθένου την αγνότερη προσφορά της στον Θεό και ο Θεός τη δέχεται και την κάνει δοχείο, τόπο γέννησής Του, μητέρα του ανθρώπινου γένους και ολοκλήρου του κόσμου. Αυτό σημαίνει ο λόγος του Κυρίου στον αγαπημένο Του μαθητή: «Ιδού η μήτηρ σου!» (Ιωάννης ιθ' 27). Σ' αυτό συνίσταται η συμβολή της Παρθένου στη σωτηρία μας.

Αληθής Θεοτόκος

Με ποια έννοια ονομάζεται η παρθένος Μαρία Θεοτόκος;

Μετά τη συγκατάθεσή της ήλθε σ’ αυτήν το πνεύμα το Άγιο, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου (Λουκάς α' 35) και την εξάγνισε χορηγώντας σ’ αυτήν τη δύναμη να δεχθεί να Τον γεννήσει: «Και τότε έπεσαν επάνω της, ωσάν σκιά, η ενυπόστατος Σοφία και Δύναμις του Υψίστου Θεού, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο ομοούσιος με τον Πατέρα, ωσάν θείος σπόρος, και εδημιούργησε δια τον εαυτόν Του σάρκα με ψυχήν λογικήν και νοεράν, την πιο εκλεκτήν εκπροσώπησιν του γένους μας, όχι σπερματικώς, αλλά δημιουργικώς, με την συνεργασίαν του Αγίου Πνεύματος…