Μή μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ...

Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός, καὶ μακάριος ὁ δοῦλος, ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα, ἀνάξιος δὲ πάλιν, ὃν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μὴ τῷ ὕπνῳ κατενεχθής, ἵνα μῄ τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καὶ τῆς βασιλείας ἔξω κλεισθῇς, ἀλλὰ ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ ὁ Θεός, διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς.

Και οι δέκα ήταν παρθένες. Ήταν ψυχές της πίστεως, της άσκησης, φύλαγαν όλες τις εντολές. Δεν ήταν πέντε αμαρτωλές και πέντε δίκαιες. Ήσαν όλες πιστές γυναίκες. Γιατί τότε οι μισές μείναν απέξω; 

Αυτές που μείναν απέξω δεν είχαν έλεος, αγάπη, ευσπλαχνία, ελεημοσύνη πνευματική για τη σωτηρία του πλησίον, πόθο για να ενωθούν με τον Χριστό. Είχαν αυτοδικαίωση μέσα τους για τα έργα τους. 

Ήταν σίγουρες ότι θα σωθούν. Δεν είχαν πένθος για τις αμαρτίες τους. Θεωρούσαν ότι είναι δίκαιες, σωστές. Ενώ ήταν τυπολάτρισσες. Εκπλήρωναν το νόμο μα έχαναν το πνεύμα, τη χάρη... 

Η ανθρωπαρέσκειά τους, ξόδεψε όλο το λάδι, που είχαν συγκεντρώσει στην επίγεια ζωή τους. Και μείναν άδεια τα αγγεία των ψυχών τους. Το έλεός τους δεν ήταν πλούσιο, δεν προερχόταν από το ξεχείλισμα της ψυχής τους, από αγάπη για το Θεό και τον αδερφό. 

Τα έργα και οι αρετές τους ήταν μόνο τόσα, όσα χρειάζονταν για να παίρνουν την τιμή και την δόξα των ανθρώπων τριγύρω τους. Για να φαίνονται καλές και ηθικές. Μέχρι εκεί... 

Λέει το ευαγγέλιο ότι ήσαν μωρές αυτές, ασύνετες, δίχως σωφροσύνη, άμυαλες, δίχως αγάπη και αλήθεια. Γεμάτες υποκρισία. 

Μα οι άλλες, εκείνες που μπήκαν μέσα στον νυμφώνα, ήταν οι αληθινά "μωρές". Είχαν εγκαταλείψει την αγάπη και την ανθρωπαρέσκεια του κόσμου για την αληθινή, την γνήσια μωρία του Σταυρού. 

Είχαν προλάβει να πεθάνουν ως προς τα πάθη, πριν συναντήσουν τον σωματικό θάνατο. Δεν είχαν θέλημα, έξω από το θέλημα του Πατρός. 

Κι αυτό τις έκανε να κάνουν πράγματα, που για τον κόσμο έμοιαζαν τρελά, μωρά, ανόητα. Αυτή η ζωηφόρα νέκρωση τις έκανε να βάζουν τον εαυτό τους σε όλα τελευταίο. 

Να θυσιάζονται, να μένουν πίσω, να υπομένουν βάσανα, δοκιμασίες, ονειδισμούς, να στερούνται για τον κάθε πλησίον, για τον κάθε αδερφό. 

Αυτή η ζωηφόρα νέκρωση τις έκανε να ποθούν να ζήσουν αληθινά, να βιάζονται για το καλό, να ζουν για να προλάβουν να συμπαρασταθούν στον πόνο του άλλου, 

να επιθυμούν μοναχά το να τρέξουν, για να διακονήσουν, για να στηρίξουν, για να ανορθώσουν τις ψυχές τριγύρω τους, για να τους οδηγήσουν στην αλήθεια του Χριστού. 

Ω ναι... Ήταν αληθινά μωρές, αυτές που μπήκαν στον νυμφώνα του Χριστού. Έτοιμες από πάντα, σαν έτοιμες από καιρό... 

Κι ήρθε ο Νυμφίος, λέει, μες τη νύχτα να παραλάβει τις ψυχές τους: Ελάτε! Φτάνει όσο κλάψατε με τους κλαίοντες. Φτάνει όσο πενθήσατε με τους πονεμένους. Φτάνει όσο κουραστήκατε για να ξεκουράσετε και να ξεδιψάσετε ψυχές με το ύδωρ το δικό Μου. 

Εισέλθετε τώρα στη χαρά του Κυρίου σας. 

Και σεις οι άλλες φύγετε! Δεν σας αναγνωρίζω! Δεν εργαστήκατε για μένα ποτέ. Ήσασταν εργάτριες και δούλες της αμετανοησίας σας. 

Τις πύλες του Πατρός ανοίγουν μόνο οι ψυχές οι συντετριμμένες και οι τεταπεινωμένες. Αυτές κρατούνε το κλειδί στα χέρια τους για τον Αιώνιο Παράδεισο... 

Αυτές που μαρτύρησαν για να αρνηθούν το θέλημά τους, για να νικήσουν το εγώ τους, αυτές θα απολαύσουν την τρυφή των Αιωνίων και Αφράστων αγαθών... 

Τὴν ὥραν ψυχή, τοῦ τέλους ἐννοήσασα, καὶ τὴν ἐκκοπήν, τῆς συκῆς δειλιάσασα, τὸ δοθέν σοι τάλαντον, φιλοπόνως ἔργασαι ταλαίπωρε, γρηγοροῦσα καὶ κράζουσα· Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ. 

Τὶ ῥαθυμεῖς ἀθλία ψυχή μου; Τί φαντάζῃ ἀκαίρως μερίμνας ἀφελεῖς; Τί ἀσχολεῖς πρὸς τὰ ῥέοντα; ἐσχάτη ὥρα ἐστὶν ἀπ΄ ἄρτι, καὶ χωρίζεσθαι μέλλομεν τῶν ἐνταῦθα, ἕως καιρὸν κεκτημένη, ἀνάνηψον κράζουσα· 

Ἡμάρτηκά σοι Σωτήρ μου, μὴ ἐκκόψῃς με, ὥσπερ τὴν ἄκαρπον συκῆν, ἀλλ' ὡς εὔσπλαγχνος Χριστέ, κατοικτείρησον, φόβῳ κραυγάζουσαν· Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.

Μὴ μείνωμεν ἔξω τοῦ νυμφῶνος Χριστοῦ.

Παπαποστόλου Λαμπρινή για Λόγος Φωτός

Τούτοι απόψε οι χαιρετισμοί, έξω από μια εκκλησία κλειστή....

Τούτοι απόψε οι χαιρετισμοί, έξω από μια εκκλησία κλειστή....

Ξεκίνησες το απόγευμα για τους χαιρετισμούς... Ήξερες ότι θα την βρεις κλειστή την εκκλησία. Σκεφτόσουν να τους ακούσεις από το ράδιο, αλλά κάτι σε έσπρωχνε να πας ως εκεί... 

Σε λίγο ήσουν έξω από τον ναό... Κοίταξες το ρολόι του κινητού. Ήταν ακριβώς 19:00. Η πόρτα της εκκλησίας κλειστή. Έσκυψες το κεφάλι κοντά με την ελπίδα να ακούσεις έναν ψαλμό... μια ευχή... τίποτα. 

Η θλίψη των ημερών δεν σε άφηνε να ηρεμήσεις. Η έκπληξη και η απορία για όσα συμβαίνουν... Κι ας τα ξερες από πριν... Κι ας το 'χες δει γραμμένο τόσες και τόσες φορές: Ότι προδόθηκε, ότι σταυρώθηκε, ότι χλευάστηκε, ότι υπέφερε... 

Δεν το χώραγε το μυαλό σου ότι επαναλαμβανόταν πάλι από την αρχή...

Και κάθε φορά που συλλογιζόσουν τα πάθη Του, που τα αναβίωναν άρχοντες κοσμικοί και εκκλησιαστικοί, κυβερνήσεις αντίχριστες και άθεες, δεν σταματούσες να φωνάζεις στον εαυτό σου: Υποκρίτρια!... 

Η επίσημη εκκλησία Τον παραδίδει πάλι στον Πιλάτο, μα πόσες φορές και συ δεν Tον πρόδωσες, πόσες φορές δεν κάρφωσες τα καρφιά Του πιο βαθειά, με τον τρόπο της ζωής σου, με τα πάθη σου, με την αμέλεια που δείχνεις για την σωτηρία σου;...

Η αλήθεια δεν κατέβαινε στο λαιμό σου. Σαν κόμπος που σε έπνιγε... Η αλήθεια που δε βγήκε προς τα έξω, ασφυκτιούσε τώρα μέσα σου και πνιγόσουν κι εσύ μαζί της...

Για να ησυχάσεις λίγο τη φωνή της συνείδησης που σε έκαιγε, έβγαλες την σύνοψη να διαβάσεις τους χαιρετισμούς. 

Με τον Δεσπότη και αρχιερέα Χριστό να σε κοιτάει από ψηλά, είπες χαμηλόφωνα το "Δι' ευχών"...

Δεν πρόλαβες να πεις πολλά...

"Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος"... μέχρι εκεί είχες φτάσει, όταν ένιωσες ξαφνικά να σου κόβονται τα πόδια. Ένα βάρος ξαφνικά να σε πιέζει στην καρδιά... Λύθηκες στο κλάμα... 

Θεέ μου Παντοκράτορα... τι 'ν τούτο πάλι;...

Κοίταξες γύρω σου... κανείς... 

"Καί λόγον ἐρεύξομαι, τῇ βασιλίδι Μητρί" και ένιωσες να ξεψυχάς... Το στόμα σου κουνιόταν, μα δεν έβγαινε λέξη... Κόμπιασες, έκανες να καταπιείς και ένιωσες δροσιά ανέκφραστη μέσα στο στόμα σου, που κατέβαινε μες την καρδιά σου!...

Ήσουν συγκλονισμένη, αλλά έκανες ότι δεν δίνεις σημασία. Μη δώσεις πάτημα στον πονηρό, που εξετάζει κινήσεις και διαθέσεις της στιγμής, για να σε περιπαίξει... 

Συνέχισες να διαβάζεις σαν να μην τρέχει τίποτα..

Και δώστου "Χριστού Βίβλον έμψυχον" και "Ἀδάμ ἐπανόρθωσις", και "Ρόδον αμάραντον" και "Αγνείας θησαύρισμα"... 

Μπέρδευες τα λόγια σου, τα χέρια σου έτρεμαν... 

"Ελέησον με ο Θεός" και δώστου κλάμα... "Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες" και κρατήθηκες από την εξωτερική κολώνα του ναού για να μην πέσεις... 

"Κύριε εισάκουσον την προσευχήν μου"... "Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχή μου"... και σείονταν τα μέσα σου... 

Σαν να κατέρρεε ο κόσμος γύρω σου, σαν να γινόταν πόλεμος και συ απλώς προσπαθούσες να κρατηθείς όρθια.

"Κοίτα τα χάλια σου, ούτε τους χαιρετισμούς δεν μπορείς να προσφέρεις σωστά στην Παναγία"... σκέφτηκες.

Μα συνέχισες... 

"Πιστεύω" και "Άξιον εστι", και "Το προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει"...

Οι λογισμοί σου σε κατέκλυσαν και η ανάγνωση σταμάτησε:

Θεέ μου γύρω μου ερημιά, ο κόσμος "κοιμάται". Ούτε αμάξια δεν περνούν, τα πάντα σα πεθαμένα. Γιατί τόσος θόρυβος μέσα μου; Γιατί τόση ταραχή;...

Σε προδώσαμε Χριστέ μου... Ιεράρχες, κληρικοί, λαϊκοί, οικογένειες, γονείς, παιδιά, πόλεις και χώρες ολάκερες, κοσμικοί άρχοντες, πλούσιοι και φτωχοί σε προδώσαμε Χριστέ μου... 

Κι οι λογισμοί κραύγαζαν εντός σου: Κοιμάται ο κόσμος!..

Σιγή νεκρική... 

Και σου θύμισε την εκκωφαντική σιωπή πριν την κατρακύλα... 

Την απόλυτη σιωπή πριν το βαρύγδουπο πέσιμο...

Την πνιγηρή σιγή πριν την μεγάλη πτώση...

Κι ενώθηκε η θλίψη σου με τα δάκρυα κι αυτά με την ανάγνωση: 

"Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε", "Όρθρος φαεινός..." και "Ιλαστήριον του κόσμου"..."Εξέστη τα σύμπαντα", "Ισχύς και οχύρωμα"..."Τη Yπερμάχω "Στρατηγώ" και τα "Χαίρε"...

Πόσα χαίρε... Πόσα σταυροκοπήματα... Πόσο καρδιοχτύπι...

Δεν Τον αγαπάμε τον Υιό σου Παναγιά... Δεν Τον θέλουμε στις ζωές μας... Δεν παλεύουμε αρκετά γι ' Αυτόν...

Σιωπούμε... συναινούμε... είμαστε ένοχοι...

Και τα χέρια σου γύρισαν σελίδες πίσω και έπεσες πάνω στους στίχους:

"Νέαν έδειξεν κτίσιν"...

"Όλος ην εν τοις κάτω και των άνω ουδόλως απήν"...

και "Πάσα φύσις αγγέλων"...

Και ξάφνου ένιωσες συνωστισμό...

Σαν να σου φάνηκε ότι έξω από την κλειστή εκκλησία, σε αυτό το μικρο μπαλκονάκι του ναού, έγινε φοβερή κοσμοσυρροή, μεγάλο συναπάντημα... Έντονες παρουσίες...

Και Πάλι "Τη Υπερμάχω Στρατηγώ"... "Άσπιλε, αμόλυντε"... Και "Δός ημίν Δέσποτα"... και "Αγιε άγγελε των ψυχών και των σωμάτων ημών"... και "Δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών"...

Και δώστου πλημμύρα χαράς και αγάπης...

Δώστου ελπίδα ξαφνική και πίστη ακράδαντη...

Ό,τι δηλαδή δεν είχες ποτέ, πήρε μεμιάς μορφή μες την καρδιά σου...

Και δώστου άνοιγμα καρδιάς, πλάτιασμα, ευρυχωρία, ανακούφιση, παρηγοριά, παράκληση, γλυκιά αδημονία...

"Κύριε των Δυνάμεων δεν είναι δικά μου όλα αυτά... Τα σα εκ των σων... Και τι να σου προσφέρω;... " σκέφτηκες...

"Γω τώρα ειδικά σε ξεπουλάω Κύριε, σου κλείνω την πόρτα Χριστέ μου. Και των ναών και της καρδιάς μου... Για να μη χάσω την άνεση, τη βόλεψή μου, την ζωούλα μου..." 

Μονολογούσες και σκούπιζες με την μπλούζα σου τα δάκρυά σου... 

Μα μια φωνή μέσα σου συνέχιζε να διαβάζει: "Ύμνος άπας ηττάται συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τω πλήθει των πολλών οικτιρμών Σου"... και "ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν"... 

Οι χαιρετισμοί έφταναν στο τέλος τους... Είχε έρθει η ώρα για να φύγεις... 

Μα πώς; Δεν ξεκόλλαγαν τα πόδια! Είσαι με τα καλά σου; σκέφτηκες... 

Μόνη σου εδώ τι θα κάνεις; Στο μπαλκόνι, στη βεράντα του ναού;... Νύχτωσε. Δεν βλέπεις γύρω σου;...

Μα όλη η ύπαρξη σου αρνιόταν πεισματικά να απομακρυνθεί από τον Πλάστη Της. 

Και θυμήθηκες εκείνο το "Aν ξέραμε πόση ευλογία υπάρχει την ώρα της Θ. Λειτουργίας στον Ναό, θα μαζεύαμε και την σκόνη από κάτω, για να πλύνουμε το πρόσωπό μας" και κοίταξες τα πόδια σου.

Συγκλονίστηκες...

"Πατάω χώμα άγιο" ψέλλισες... 

Και σήκωσες το βλέμμα σου στην πόρτα την κλειστή, και η σκέψη σου μεμιάς διαπέρασε τους τοίχους κι έφτασε στην Αγία Τράπεζα...

Η φαντασία σου ζωντάνεψε το ιερό, τα λείψανα τα άγια, τις σεπτές εικόνες, τους αγίους που είναι μέσα.

Τους ένιωσες μέσα στην εκκλησιά ολοζώντανους, με αίμα να ρέει ζεστό βαθειά στις φλέβες τους...

...να βγαίνουν λέει από το ξύλο και να κινούνται αέρινα προς την πόρτα του ναού, από την μέσα πλευρά!... 

Και συ ανεπαίσθητα έσκυψες έξω από την πόρτα, για να τους βάλεις μετάνοια...

Να πιάσεις το ράσο τους το ευλογημένο και πολύμοχθο...

Να χαϊδέψεις τα μάτια αυτά, που δεν χόρτασαν ύπνο...

Να ακουμπήσεις το στόμα εκείνο το σεπτό, που δοξολογούσε αδιάλειπτα και υπέμενε με χαρά τα πάθη... 

Που πέταγε σπίθες ζεστές, όταν άνοιγε, για να ομολογήσει Χριστό, όταν Εκείνος διωκόταν...

Σας προδώσαμε άγιοι του Θεού... Σας προδώσαμε ως κράτος, ως χώρα, ως Έθνος, ως Εκκλησία, ως ψυχές, ως άνθρωποι...

Συγνώμη άγιοι...

Συγνώμη Χριστέ μου...

Σας προδίδουμε. Όλες αυτές τις μέρες, τις ώρες, τις βδομάδες, γιατί δεν αντιδράμε. 

Γιατί υπακούμε τυφλά σε κυβερνήσεις και εκκλησιαστικές ηγεσίες... 

χάριν της πολιτικής ορθότητας, 

χάριν της κοινωνικής ευταξίας, 

χάριν της εθνικής συνοχής, 

χάριν της ατομικής προστασίας,

χάριν του γενικου καλού, 

χάριν της δημόσιας υγείας, 

χάριν της εκκλησιαστικής ενότητας, 

χάριν της αδιάκριτης υπακοής... 

Προδώσαμε τους αγώνες, τα αίματα που χύσατε, το μαρτύριο σας, τους λόγους σας...

"Εδώ παιδί μου είμαστε"... σε κεραυνοβόλησε μια σκέψη!... 

Τρόμαξες! Δεν μπορεί σκέφτηκες! Ο πονηρός σε κοροϊδεύει...

Και τότε τις είδες!... Τις είδες αληθινά! Και μη που πεις πως πιότερο αληθινά είναι τα σάρκινα απ' τα πνευματικά τα μάτια!... 

Τις είδες με τα μάτια της ψυχής... 

Τις ένιωσες να παίρνουν μορφή οι πόνοι και οι κόποι τους. 

Είδες τις άγιες τις ψυχές ξαφνικά εμπρός σου!... 

Πήραν μορφή μέσα από την σκέψη σου και την φαντασία σου. 

Τις είδες όμως, όχι όπως τις προσκυνάμε στις ιερές εικόνες: Αγιογραφημένες, λεβέντικες, με ίσιες κορμοστασιές, με τα όμορφα, πορφυροβαμμένα, βασιλικά, αρχοντικά τους ράσα...

Όχι!... Δεν ήταν έτσι!... 

Τις είδες, όπως ήταν στην επίγεια ζωή τους!... Με τα ιερά τους τραύματα και παθήματα χαραγμένα πάνω στις ψυχές τους!...

Και φώναζε η μορφή τους βροντερά... Σε κούφαινε σαν κραυγή δυνατή μες τα σωθικά σου... 

Τα μάτια σου πλημμύρισαν από την αλήθεια τους... Θαμπώθηκες από τη Χάρη τους... Ντράπηκες από την πολλή σου αναξιότητα... 

Απόρησες από το πλήθος των χαρισμάτων τους, που ακτινοβολούσαν στα βλέμματά τους... 

Κόπηκε η ανάσα σου από συντριβή... Λύγισαν τα γόνατα από την αμαρτωλότητά σου... 

Είδες ράσα φθαρμένα... Είδες πρόσωπα, ισχνά, αδύνατα, βαθουλωμένα. 

Πρόσωπα που έλαμπαν με φως ιλαρό, μα με μάτια υγρά σκεπτικά, θλιμμένα. 

Είδες σκαμμένα μάγουλα, ροδαλά μα και ρυτιδιασμένα...

Είδες χέρια και πόδια γεμάτα ουλές, παραμορφωμένα, κομμένα... 

Είδες σώματα καμένα μα άφθαρτα, που μυροβλύζαν αγιότητα...

Είδες βλέμματα γεμάτα συμπάθεια, σπλαχνικά, φιλάνθρωπα, μα και θλιμμένα, απορημένα... 

Είδες πρόσωπα οικεία... 

Είδες αγίους, που επικαλείσαι μια ζωή... 

Και φώναζε η μορφή τους, φλυαρούσαν τα τραύματα και οι πληγές, κραύγαζε η ταλαιπώρια των σωμάτων και η σωφροσύνη των ψυχών... 

Κι έγραφε ακούραστα η πένα της ψυχής τους, λόγια σωστικά μέσα στα σωθικά σου...

Και σου περιέγραφαν εντός σου, οι αναστάσιμες μορφές των αγίων Πατέρων:

Ξέρεις τι είναι να είσαι λεπρός και να μην εξουσιάζει η λέπρα τη ζωή σου; 

Ξέρεις τι είναι να είσαι με κομμένη γλώσσα, μα να ομολογείς Χριστό αδιάλειπτα; 

Ξέρεις τι είναι να είσαι τυφλός, μα να βλέπεις το Θεό; 

Ξέρεις τι είναι να κόβονται τα μέλη σου, να είσαι ακρωτηριασμένος, μα να είσαι θεραπευμένο μέλος του σώματος του Χριστού;

Ξέρεις τι είναι να έχει το σώμα σου καρκίνο, μα η ψυχή σου να είναι οδοδείχτης για την πνευματική υγεία των αδερφών;

Ξέρεις τι είναι να είναι το σώμα σου καμένο, καρβουνιασμένη η σάρκα σου, και η ψυχή σου να αναδίδει την δρόσο και τις σταλαγματιές της Θείας Χάριτος;

Ξέρεις τι είναι να είσαι κωφός και η ψυχή σου να συναγάλλεται με τους αγγέλους, μες τις ψαλμωδίες των Σεραφείμ και των Χερουβείμ; 

Να ακούει η ψυχή σου χωρίς τ' αυτιά τα σάρκινα, τα χαίρε τα ακατάπαυστα;

Τα αλληλούια τα χερουβικά; 

Τα "Άγιος ο Θεός" και τα αμήν τα μελίρρυτα;

Όχι δεν ξέρω, σκέφτηκες. Μα να που όλα όσα δεν ήξερες, δεν είχες ποτέ σου συλλογιστεί, αγνοούσες και παραμέριζες, ζώντας σαρκικά και κοσμικά, ήρθαν και έσκασαν μπρος στα μάτια σου ξαφνικά και απροκάλυπτα...

Και σαν να μην έφταναν, όσα σου αποκαλύπτονταν κείνη την ώρα, στο πτωχό σου μυαλουδάκι, ήρθε και σύσσωμη η φωνή των αγίων που είχες μπροστά σου να σε αποστομώσει:

"Φυλάμε τα άγια παιδί μου... Τα νοερά άγια... Τις άγιες ψυχές... Τον άγιο νοερό ναό του Κυρίου... Το σώμα της εκκλησίας..."

"Μετανοήστε παιδί μου... 

Ετοιμάζεστε κάθε ώρα και στιγμή...

Ο Κύριος ποθεί ψυχές φλεγόμενες... 

Μη φοβάσθε τους άρχοντες...

Φυλάξτε την Αλήθεια και θα σας φυλάξει Κύριος ο Θεός..." 

Και σου ήρθε λιγοθυμιά, έτσι όπως ήσουνα σκυφτή... 

Και έκλαιγες για ώρα και έκλαψες πολύ... Κείνο το κλάμα το γλυκόπικρο... της αναστάσιμης θλίψης και της πένθιμης χαράς...

Και η χαρμολύπη του Χριστού φύσηξε άνεμο δυνατό κι όλος ο πόνος και η θλίψη των ημερών φτερούγισαν μακριά από μέσα σου...

Φυλάτε εμάς, εσείς, άγιοι του Θεού;

Φυλάτε εμάς, που το μόνο που φυλάμε, είναι η ζωούλα μας;"

Την άχαρη και άψυχη και αχρωμάτιστη ζωή χωρίς εσάς... Χωρίς Χριστό... Χωρίς την Προστασία τη Φοβερά...

Φυλάτε εμάς, που σας προδίδουμε κι όμως συνεχίζουμε να λέμε: Φύλα μας Παναγιά;...

Που ακόμα σκεφτόμαστε: Έχει ο Θεός... Θα μας φυλάξει ο Θεός... 

Πώς το κάνετε αυτό άγιοι, παρ' όλη την έμπρακτη απιστία μας;

Και αναρωτήθηκες συντετριμμένη: Γιατί μένεις βουβή; Για πόσο ακόμη;...

Και έκλαψες με αναφιλητά, γιατί ήξερες τις απαντήσεις...

Και μετά σιωπή... Και ήσουν πάλι μόνη... Εκκωφαντικά μόνη...

Το κεφάλι σου βούιζε, σαν να έμεινες εντελώς μόνη σου ξαφνικά... Σαν να άδειασε ολάκερος ο κόσμος γύρω σου... 

Σαν να είχε εκλείψει το είδος το ανθρώπινο. Σαν να ήταν ακατοίκητος ο πλανήτης... 

Μα όχι σκέφτηκες... Είναι όλα εκεί... Όλα τα αληθινά είναι ζωντανά. Τα σεμνά, τα ταπεινά, τα άγια... 

Κι ο εαυτός σου σε μάλωνε: Μετανόησε, εξομολογήσου, μην καθυστερείς και ο αόρατος κόσμος του Χριστού θα ξαναζωντανεύει πάντα...

Μα όταν ηχήσουν πάλι οι καμπάνες... Όταν γεμίσουν πάλι οι ναοί...

Όταν μπεις πάλι μέσα στον Ναό, να μην ξεχάσεις ποτέ εκείνο το πώς και το γιατί και το για πόσο...

Πριν μπεις πάλι μέσα στον Ναό, μην ξεχάσεις να ξεκαθαρίσεις μέσα σου:

Γιατί Τον αγαπάς; 

Πώς Τον αγαπάς;

Για πόσο θα Τον αγαπάς; 

Είναι εκεί... Είναι πάντα εκεί... Δίπλα σου... Ζωντανός... 

Θες να Τον δεις ψυχή μου; 

Ξύπνα... 

Αντίδρασε... 

Μετανόησε... 

Υπερασπίσου τις άγιες ψυχές, που "στήνουν πλάτη" ανάμεσα σε σένα και τους δαίμονες καθημερινά...

Που φυλάνε για σένα "Θερμοπύλες"...

Να αμυνθείς τα άγια!... Τα ιερά! Την πίστη την ζωντανή που σε καλεί!

Το σφράγισμα, το χρίσμα, τη δωρεά του αγίου πνεύματος που έλαβες!...

Μη σιωπάς... 

Μη σκύβεις το κεφάλι... 

Τούτοι απόψε οι χαιρετισμοί έξω από μια εκκλησία κλειστή, αποκάλυψη μεγάλη... 

Ζει Κύριος ο Θεός... 

Με την παντοδυναμία Του, σπάει με ορμή πάνω στα βράχια της αγνωσίας μας, κάθε τι δήθεν κι υποκριτικό... 

Και με τις παιδαγωγίες Του, μας καλεί να έρθουμε σε επίγνωση, σε αυτογνωσία... 

Χαίρε Θεοτόκε Παρθένε και Συ και ο Υιός Σου ο Μονογενής... Για πάντα χαίρε...

Τούτοι απόψε οι χαιρετισμοί, έξω από μια εκκλησία κλειστή....

Λαμπρινή Παπαποστόλου για Λόγος Φωτός

Έτος 2030 μ.Χ.

(Η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική. 

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις 

είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει

 με την πραγματικότητα...)

Το έτος 2030 μ.Χ. δύο κατηγορίες ανθρώπων υπάρχουν. Οι ατομικές μονάδες (τσιπαρισμένοι πολίτες) και οι απόβλητοι (περιπλανώμενοι, που ζουν εκτός πόλεων, ατσιπάριστοι).

Καταγράφω σε ημερολόγιο καθημερινά. Για τις επερχόμενες γενιές για να γνωρίζουν τι συνέβη. Πώς ξεκίνησε όλο αυτό. Μόλις βγήκα από την καλύβα. Είναι 23:00. Παντού ησυχία, ερημιά.... Έχουμε γίνει πιο προσεχτικοί από την τελευταία φορά που η Ομάδα Περιπολίας Προστασίας Πολίτη εντόπισε τον καταυλισμό. 

Μετά τις επιδημίες και την συνεχόμενη μετάλλαξη των μικροβίων, τα μέτρα επιβολής περιορισμού κυκλοφορίας μέσα στις πόλεις, έγιναν μόνιμα. Στην αρχή τα μέτρα εγκλεισμού εξαρτιόνταν από την προσωπική ευθύνη του καθενός. Αργότερα βρήκαν "τρόπους" να τα επιβάλλουν σε όλους. 

Με τα χρήματα και τις πλαστικές κάρτες η μετάδοση των ασθενειών πολλαπλασιαζόταν. Έτσι, για την ασφάλειά μας, κομπιούτερς εφοδιασμένα με multi-tasks RFID σκάνερς, εγκαταστάθηκαν σε όλα τα σπίτια, επιχειρήσεις, δημόσιες ή ιδιωτικές δομές και σταδιακά αντικατέστησαν τους παραδοσιακούς υπολογιστές. 

Πλέον όλοι είναι τσιπαρισμένοι στο δεξί χέρι με RFID. Μέσω αυτών ψωνίζουν online, πληρώνουν όλους τους λογαριασμούς τους. Όλες οι συναλλαγές και παροχές υπηρεσιών γίνονται μέσω RFID. Η αχρήματη κοινωνία είναι γεγονός...

Οι ατομικές μονάδες, όπως τους αποκαλεί το Σύστημα, συνεχίζουν να βγαίνουν από τα σπίτια τους τις επιτρεπόμενες ώρες κοινής διέλευσης, να εργάζονται, να συναντούνται μεταξύ τους, να πηγαίνουν στα μαγαζιά, να διασκεδάζουν, να μαθαίνουν και να εκπαιδεύονται από τις ψηφιακές βιβλιοθήκες - εργαλεία της Νέας Τάξης και της Παγκόσμιας Κυβέρνησης. 

Η διέλευση των ατομικών μονάδων, μέσα σε όλους τους χώρους της πόλης, εγκρίνεται και παρακολουθείται μέσω RFID. Και όλα αυτά με την επίβλεψη από τις καινούριες bigpixel κάμερες ασφαλείας, που έχουν τοποθετηθεί σε όλους τους δημόσιους χώρους, που εντοπίζουν και ζουμάρουν από ψηλά την κάθε ύποπτη κίνηση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. 

Από τότε που μεταλλάχτηκαν οι μολυσματικές ιώσεις, οι ψεκασμοί έγιναν υποχρεωτικοί από την Παγκόσμια Κυβέρνηση και ο αέρας έγινε ακατάλληλος, γι' αυτό οι ατομικές μονάδες κυκλοφορούν εφοδιασμένες με ανάλογο εξοπλισμό (ειδικό ρουχισμό χημικής προστασίας με αναπνευστική συσκευή). 

Οι απόβλητοι ζούμε έξω από τις πόλεις. Σε αυτοσχέδιους καταυλισμούς. Δεν δεχτήκαμε την καταστρατήγηση της ελευθερίας μας ούτε το υποχρεωτικό τσιπάρισμα. Η Νεά Τάξη και η Παγκόσμια Κυβέρνηση μας διώκουν ως εγκληματίες και ταραχοποιούς της Παγκόσμιας Ειρήνης. Ως εκ τούτου μετακινούμαστε συχνά. Ζούμε μέσα σε αυτοσχέδια σπίτια από ξύλο και άχυρα. Ο,τι βρίσκουμε από τα δάση.

Κατευθυνόμαστε στο δάσος. Εκεί θα γίνει σήμερα η κρυφή Θεία Λειτουργία. Οι ιεροί ναοί έχουν κλείσει από χρόνια, από την εποχή του κορονοϊού. Οι θρησκείες καταργήθηκαν. Ήταν απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη να πιστεύουν πια σε τίποτα. Απλά υπακούν στην Νέα Τάξη Πραγμάτων και στην Παγκόσμια Κυβέρνηση. 

Με την τοποθέτηση των RFID στα χέρια τους και την έκχυση μες το αίμα χημικών ουσιών, έγινε σταδιακά μετάλλαξη του DNA τους, αλλοιώθηκε η μνήμη και χάθηκαν εντελώς η ελευθερία επίγνωσης και συνείδησης. Οι συγγενείς - που αφήσαμε πίσω στις πόλεις - δεν μας θυμούνται πια...

Έχουν γίνει σαν φυτά. Απόλυτα λειτουργικοί δουλοπάροικοι για την Νέα Τάξη και την Παγκόσμια Κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα άνθρωποι δίχως νου και ελευθερία σκέψης. Ως ατομικές μονάδες-εργαλεία της Νέας Τάξης Πραγμάτων, μας διώκουν συνεχώς.

Φτάσαμε στο δάσος. Η Δήμητρα, ο παπα-Μιχάλης και καμιά δεκαριά ακόμη από τους δικούς μας είναι ήδη εδώ. Λείπουν ακόμη κάνα δυο για να ξεκινήσουμε... Η Θεία Λειτουργία σε λίγο θα ξεκινήσει... Ο Παπά-Μιχάλης ετοίμασε την αγία τράπεζα με λείψανα αγίων που φυλάει ευλαβικά όλο αυτόν τον καιρό. 

Ο Γιάννης και εγώ κρεμάσαμε τα δύο κομμάτια ύφασμα ανάμεσα σε δύο δέντρα για να χωρίζουν το ιερό από τους πιστούς. Βγάλαμε και τις μικρές εικόνες των αγίων, που μπορέσαμε να σώσουμε από την τελευταία επιδρομή στον καταυλισμό. Τις τοποθετήσαμε τριγύρω. 

Έφτασαν και οι τελευταίοι απόβλητοι. Σε λίγο θα ξεκινήσει η Θεία Λειτουργία... Ποιος ξέρει που θα είμαστε αύριο. Σε ποιο δάσος, σε ποιο βουνό, σε ποια έρημο... Ένα είναι σίγουρο: Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ ῾Υψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται.... 

Στο βάθος του δάσους αντηχεί η φωνή του Παπά-Μιχάλη: Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος...

Λαμπρινή Παπαποστόλου για Λόγος Φωτός

Σπάσε τη φυλακή σου! Βγες στο Φως!....

Σπάσε τη φυλακή σου! Βγες στο Φως!.... 

Αδέρφια μου μακρινά και κοντινά μου, καλή κι ευλογημένη η νέα χρονιά! Καλή μετάνοια! Τούτη τη νέα χρονιά να τρέξουμε, να βιαστούμε για να εξαγοράσουμε τον καιρό ωσάν καλοί έμποροι! Να δώσουμε όσο-όσο όσα μας κοστίζουν σε σωτηρία... 

Να αδειάσουμε όλα τα ράφια της ψυχής μας από πάθη, λάθη, πικρίες, εγωισμούς, ανώφελες μικρότητες και να βιαστούμε να αγοράσουμε πολύτιμες μετοχές Παραδείσου κι Ουρανού!... Να γίνουμε μωροί για την αγάπη του Χριστού.... 

Να σηκώσουμε το σταυρό μας με λεβεντιά και να Τον ακολουθήσουμε... 

Κι ας κουνάει ο κόσμος το κεφάλι κι ας απομακρύνονται οι δικοί μας κι ας γίνονται ξένοι... Ξένος και πάροικος ήρθε κι Εκείνος σε αυτόν τον κόσμο... 

Πότε βρήκε το δίκιο του μωρέ ο Χριστός και απαιτούμε να το βρούμε εμείς;.... 

Ας τα βάλουμε λοιπόν με τον μόνο που μάς φταίει: Με τον εαυτό μας. Ας τον στήσουμε στον τοίχο, ας μην τον λυπηθούμε διόλου. Ας τον νικήσουμε, ας τον υπερβούμε!... 

Έχουμε Θεό Πατέρα που μας αγαπάει και μας περιμένει και που συνοδοιπορεί μαζί μας βοηθώντας μας συνεχώς στον δρόμο μας προς την ένωσή μας μαζί Του. 

Έχουμε Μάνα Παναγιά που μας βάζει στοργικά κάτω από τα χέρια της κάθε φορά που πέφτουμε, αρκεί να προσπίπτουμε σε αυτήν με μετάνοια βαθιά και ειλικρινή και να την επικαλούμαστε για να μεσιτεύει αδιάκοπα προς τον Υιό της που Τον λυπούμε τόσο με τον εγωισμό μας και την εμμονή μας στο θέλημά μας... 

Έχουμε αγίους ολοζώντανους, πίστη θερμή που σπαρταράει στα ενδομυχά μας!...

Σκιρτάει το είναι μας για αγάπη κι αποδοχή, μα ξεχνάμε ότι είμαστε ασθενείς... Πως φέρουμε εντός μας μικρόβια πνευματικά. 

Θέλουμε να μας αγαπάνε όλοι; Ας τους προσφέρουμε τον εαυτό μας καθαρό, υγιή, φωτισμένο κι όλοι θα ξεκουράζονται δίπλα μας...Όλοι θα τρέχουνε κοντά μας... Όλοι θα μας αγαπήσουν, θα μας θέλουν, θα μας αναζητούν...

Μα μέχρι να γίνουμε τέτοιοι... Ας Του το ζητήσουμε. Ας κλάψουμε, ας μετανοήσουμε, ας προσευχηθούμε...Ας μην το κουνάμε "ρούπι" από δίπλα Του...Από την διαρκή του ενθύμηση και αναζήτηση και παράσταση ενώπιόν Του... 

Σε Αυτόν να μιλάμε, από Αυτόν να προσδοκούμε, Αυτόν να ποθούμε, Αυτόν να βάλουμε κέντρο, αρχή και τέλος της ζωής μας.... 

Και τότε όλα τα εμπόδια κι οι δυσκολίες μας με τα οποία "χτυπιόμασταν" τόσα χρόνια με τις πενιχρές δυνάμεις μας - γιατί νομίζαμε πως "όλα τα μπορούμε εμείς" (τάχα) κι ότι "εμείς είμαστε οι αρχηγοί της ζωής μας" - και ήταν ανυπέρβλητα και αξεπέραστα και αθεράπευτα... 

Τότε ξαφνικά όσα δεν μπορούσαμε, αμέσως μόλις παραδεχτούμε την αδυναμία μας και πούμε: "Θεέ μου θέλω μα δεν μπορώ! Βοήθησέ με!"...

...τότε εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξαφνικά έρχεται μια απίστευτη δύναμη άνωθεν και παρασέρνει όλες τις φοβίες μας, τα άγχη μας, τα ατέλειωτα "δεν μπορώ" μας και "δεν θέλω" μας, μα κυρίως εκείνα τα αθέραπευτα και αδιέξοδα "θέλω" μας που μας κάνανε να χτυπάμε μια ζωή το πεισματάρικο κεφάλι μας πάνω σε έναν πελώριο τοίχο... 

Στον τοίχο του υπερήφανου και φίλαυτου και ανθρωπάρεσκου εαυτούλη μας...

Αλλαγή πλεύσης λοιπόν! Αλλαγή σκέψης λοιπόν... Αλλαγή ζωής λοιπόν... Αλλαγή νου... Μεταστροφή 180 μοίρες... 

Τι να φοβηθώ; Την ατέλειωτη θλίψη που ένιωθα μέχρι σήμερα; Τη μισή χαρά; Τη μισή ευτυχία;...Τα ευγενικά και ψεύτικα χαμόγελα; Τις τυπικές μα άχαρες ανθρώπινες σχέσεις; Την πνιγηρή μου μοναξιά; Την αιχμαλωσία μου στη φυλακή που με καταδίκασε ο υπερφίαλος εγωισμός μου;... 

Όχι δεν θα πάρω άλλο! Ευχαριστώ!...

Γεννήθηκε πριν λίγες μέρες για μένα η Χαρά, η Ζωή, η Ευτυχία! Και το όνομα αυτής; Χριστός!... Γεννήθηκε για μένα!... Ήρθε στη γη για μένα και με καλεί να πάω κοντά Του!....Να γίνω δική Του... Να κατοικήσω μέσα στο Θεό κι Αυτός να με παραλάβει εντός Του....

"Συγχώρα με Θέε μου... Πολλές φορές έδωσα υπόσχεση να μετανοήσω. Πολλές φορές μέσα στην εκκλησία κατανύσσομαι και γονατίζω μπροστά Σου, όταν όμως εξέρχομαι, αμέσως ξαναπέφτω στις αμαρτίες. Πόσες φορές με ελέησες κι όμως εγώ Σε πίκρανα... Πόσες φορές μακροθύμησες κι όμως εγώ δεν επέστρεψα κοντά Σου...

Πόσες φορές με σήκωσες από την αμαρτία κι όμως εγώ πάλι γλύστρισα κι έπεσα κάτω.... Πόσες φορές με άκουσες (όταν σε κάλεσα στην προσευχή μου) κι όμως εγώ Σε παράκουσα... Πόσες φορές με τίμησες κι όμως εγώ δεν Σε ευχαρίστησα. Πόσες φορές ενώ αμάρτησα, σαν στοργικός Πατέρας με παρηγόρησες και σαν παιδί Σου με κατεφίλησες και αφού μου άνοιξες τις αγκάλες Σου, μου φώναξες:

"Σήκω παιδί μου, μη φοβάσαι. Στάσου στα πόδια σου. Έλα πάλι, δεν σε περιφρονώ, δεν σε αηδιάζω, δεν σε απορρίπτω ούτε γίνομαι σκληρός προς το πλάσμα Μου, το δικό Μου παιδί, την εικόνα Μου, τον άνθρωπο που με τα ίδια Μου τα χέρια έπλασα και φόρεσα και χάριν του οποίου έχυσα το αίμα Μου...

Δεν αποστρέφομαι το χαμένο λογικό πρόβατό Μου, όταν έρχεται σε μένα, δεν μπορώ να μην του αποδώσω την πρώτη δόξα και τιμή, δεν μπορώ να μην το συναριθμήσω με τα άλλα ενενήντα εννιά πρόβατά μου...

Διότι γι' αυτό και μόνο κατέβηκα στην γη και άναψα το λύχνο, την δική Μου σάρκα και κάλεσα τις φίλες ουράνιες δυνάμεις για να εορτάσουμε την εύρεσή σου....παιδί Μου..." ~ προσευχή μετανοίας του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

Σπάσε τη φυλακή σου! Βγες στο Φως!.... Κονταροχτυπήσου με τους δαίμονές σου! Επικαλέσου το όνομά Του κάθε ώρα, κάθε στιγμή και θα δεις να συμβαίνουν θαύματα μέσα σου:

"Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό!..."

Καλή κι ευλογημένη Χρονιά σου εύχομαι

 λουσμένη μες το Φως του Χριστού!...