Ζούμε παγκόσμια πρόβα εφαρμογής & εξοικείωσης του μελλοντικού σφραγίσματος.

‘Εσχατοι καιροί

Όποιος περιμένει σύντομα επιστροφή στην ''κανονικότητα'', και να σταματήσουν τα σχέδια της νέας τάξης ίσως απογοητευθεί. Οι προσπάθειες της παγκοσμιοποίησης αναμένεται να ενταθούν. Ίσως πάμε σε νέα πιο έντονα μέτρα απαγόρευσης κυκλοφορίας...

Ώστε όλοι να δεχτούμε το health barcode, είτε βραχιολάκι, είτε ''αυτοκόλλητο'', είτε άλλου τύπου, το οποίο θα ελέγχει την κατάσταση του σώματος σου, θερμοκρασία κλπ. αν νοσείς δηλαδή, καθώς και το που πήγες, με ποιους συναντήθηκες και θα συνδέεται και με το τηλέφωνό σου και θα παρέχει το ιστορικό σου προς έλεγχο 24 ώρες το 24ωρο... 

Ο Μεγάλος Αδελφός είναι εδώ και κάνει παγκόσμια πρόβα, υπακοής, αποδοχής, εφαρμογής και εξοικείωσης, του μελλοντικού σφραγίσματος του αντιχρίστου. Το εξώφυλλο πρόσφατου τεύχους του Economist, είναι σαφέστατο... Εverything΄s under control, ''όλα υπό έλεγχο...''

Oι δηλώσεις των εργατών της Παγκοσμιοποίησης είναι ξεκάθαρες:

Bill Gates: «Θα έχουμε πολλά ασυνήθιστα μέτρα έως ότου εμβολιαστούν 7 δισ. ανθρώπων...» «Τελικὰ θὰ πρέπει νὰ ἔχουμε μιὰ ψηφιακὴ πιστοποίηση (τσιπάκι) γιὰ νὰ δείχνουμε ποιὸς ἀνάρρωσε ἢ ἐξετάστηκε πρόσφατα ἢ ὅταν θὰ ἔχουμε ἕνα ἐμβόλιο ποιὸς τὸ ἔχει κάνει..»! (εδώ)

(Μὲ νόμο τῆς 11η Μαρτίου 2020 ἡ Κυβέρνηση θέσπισε τὸν ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμό. Ὁ νόμος ὑπ’ ἀριθμ. 4675/2020 ποὺ φέρει ἡμερομηνία 11 Μαρτίου 2020 περιέχει ἄρθρο ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἐπιβολὴ ὑποχρεωτικοῦ ἐμβολιασμοῦ μὲ ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργοῦ Ὑγείας... Τὸ ἀνωτέρω μαζὶ μὲ τὸ 284 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα τιμωρεῖ ποινικά με φυλάκιση τὴν παράβαση μέτρων πρόληψης ἀσθενειῶν...)

Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό «OPEN» σχετικά με τον Κορονοϊό, ο Ευάγγελος Βενιζέλος εξέφρασε την ίδια άποψη, που προτείνει ο παγκοσμιοποιητής Bill Gates, προκειμένου να εμφυτευτεί μικροτσίπ σε όλους τους ανθρώπους... (εδώ)

Χρήσιμο να υπενθυμίσουμε πως όλα αυτά δεν είναι κάτι νεο, αλλά κάτι αρκετό καιρό προετοιμασμένο από την Σιωνιστική Τραπεζική ελίτ που κυβερνά αφανώς κράτη και λαούς:

''Είμαστε στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου μετασχηματισμού. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι η σωστή μεγάλη κρίση, και τα έθνη θα δεχθούν την Νέα Παγκόσμια Τάξη....''

~ David Rockefeller (Ομιλία στο Επιχειρηματικό Συμβούλιο για τα Ηνωμένα Έθνη, 14 Σεπτεμβρίου 1994.)

Όλα όσα συμβαίνουν, είτε το χωρά, είτε αδυνατεί ακόμη να το χωρέσει ο νους των ανθρώπων παγκοσμίως, είναι απόλυτα εναρμονισμένα με την Αποκάλυψη του Ιωάννη, και την πληροφόρηση των Αγίων της Ορθοδοξίας ανά τούς αιώνες... 

Κλασικά παραδείγματα: *«Καὶ βλέπεις, οἱ ἄνθρωποι οὔτε κἂν καταλαβαίνουν ὅτι ζοῦμε στὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, ὅτι προχωρεῖ τὸ σφράγισμα. Εἶναι σὰν νὰ μὴ συμβαίνη τίποτε. Γι ̓ αὐτὸ λέει ἡ Γραφὴ ὅτι θὰ πλανηθοῦν καὶ οἱ ἐκλεκτοί. Δυστυχῶς, καί πάλι ὁρισμένοι «Γνωστικοί» φασκιώνουν τά πνευματικά τους τέκνα σάν τά μωρά, δῆθεν γιά νά μή στενοχωριοῦνται. 

*«Τώρα πάλι παρουσιάσθηκε μία ἀρρώστια, γιὰ τὴν ὁποία βρῆκαν ἕνα ἐμβόλιο ποὺ θὰ εἶναι ὑποχρεωτικὸ καί, γιὰ νὰ τὸ κάνει κανείς, θὰ τὸν σφραγίζουν».

*«Δὲν πειράζει αὐτό· δὲν εἶναι τίποτε. Ἀρκεῖ ἐσωτερικὰ νὰ πιστεύετε»! Ἢ λένε: «Μὴ μιλᾶτε γι᾿ αὐτὸ τὸ θέμα – γιὰ τὶς ταυτότητες, τὸ σφράγισμα –, γιὰ νὰ μὴ στενοχωριοῦνται οἱ ἄνθρωποι...». ~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου † 1994 (εδώ)

«Οι έσχατοι χρόνοι είναι ήδη εδώ. Βλέπουμε καθαρά την προετοιμασία της εποχής του Αντιχρίστου...» ~ π. Σεραφείμ Ρόουζ († 2 Σεπτεμβρίου 1982)

''Η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι αποστασία...'' ~ άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ † (11 Ιουλίου 1993)

Το επερχόμενο εμβόλιο, το health ή money barcode βραχιολάκι, η smart κάρτα-ταυτότητα, ανήκουν όλα στο τελευταίο στάδιο πριν την εμφύτευση του Rfid τσιπ στο σώμα... είναι πρόδρομοι του σφραγίσματος.

Στην αποκάλυψη αναφέρεται πως το σφράγισμα με τον αριθμό του θηρίου, ακολουθεί μετά την έλευση του αντιχρίστου.

''Και έκανε όλους, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους φτωχούς, και τους ελεύθερους και τους δούλους, να πάρουν χάραγμα επάνω στο δεξί τους χέρι, ή επάνω στα μέτωπά τους... και να μη μπορεί κανένας, να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά μονάχα αυτός, που έχει το χάραγμα ή το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του....

Εδώ είναι η σοφία· όποιος έχει τον νου, ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου· επειδή, είναι αριθμός ανθρώπου, και ο αριθμός του είναι 666..'' ~ Αποκάλυψη του Ιωάννη 13:16-18.

Στην περίπτωση που αληθεύουν (θα το μάθουμε σύντομα) τα αναφορικά με το εμβόλιο και την ύπαρξη...

"Μικροτσίπ νανοτεχνολογίας" εντός του υγρού του εμβολίου (!) που θα επιδρά στο dna του ανθρώπου ... και θα δίνει σήμα αναμετάδοσης της παρουσίας του, τότε η μόνη ασφαλής αντιμετώπιση, είναι η σοφή στάση που προτάσσουν οι Άγιοι... 

«Να κρατήσετε τις παλιές ταυτότητες και να ξεσηκωθείτε, αν θελήσουν να σας δώσουν τέτοια ταυτότητα...». ~ Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β΄ Πνευματική αφύπνιση

Όπου ταυτότητα, βάλτε εμβόλιο και γενικό ξεσηκωμό και άρνηση αποδοχής της Παγκόσμιας Δικτατορίας της Νέας Τάξης. 

Καλώς ήρθατε στους έσχατους καιρούς.

- Τι λοιπόν πρέπει να κάνει κάποιος σε κείνη την περίστασιν; Ρώτησε ο μαθητής...

Και ο Αββάς Παμβώ αποκρίθηκε: - Τέκνον μου, εις εκείνους πλέον τους καιρούς, όποιος αν μπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινεί και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών...

Εverything΄s under control, ''Όλα υπό έλεγχο...''

Στην Νέα Τάξη Πραγμάτων, τα πράγματα, θα είμαστε εμείς. Εκτός και αν η ανθρωπότητα προσπαθήσει να κατανοήσει τι πραγματικά συμβαίνει, και αντιδράσει ανάλογα... 

Από μερικούς τρελούς μην περιμένετε πάντως αποδοχή. Θα παραμείνουν με τον Χριστό, και τούς τελευταίους των Αποστόλων, τα Καθάρματα του Χριστού... (εδώ)

Το παρόν κείμενο είναι γραμμένο για τον μέσο σύγχρονο άνθρωπο, που δεν γνωρίζει απαραίτητα αρκετά, για την ύπαρξη της νέας τάξης και των σχεδίων της, ούτε έχει σχετική γνώση και εμπειρία Θεού, ή θρησκευτικών-εκκλησιαστικών γενικά ζητημάτων. 

Οι αγωνιζόμενοι γενικά, ή προχωρημένοι πνευματικά χριστιανοί χρήζει ανάγκης να κατανοήσουμε ακόμη πιο πέρα και εις βάθος το όλο θέμα. Δείτε σχετικά: ''ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς...''

Δεν είναι αστείο αγαπητοί μου, τα όσα λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος για την πτώση των Εκκλησιών επί γης, και την προσκύνηση του αντιχρίστου.

«Καὶ πάντας καταλύσει τοὺς θεοὺς, (ο αντίχριστος) καὶ κελεύσει προσκυνεῖν αὐτὸν ἀντὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ καθεσθήσεται εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, οὐ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις μόνον, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς πανταχοῦ Ἐκκλησίας...» ~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (P.G. 62, 482)

Ὅ Θεός μεθ' ἡμῶν...

Κύριε και Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, φώτισέ μας

το σκότος Κύριε. 

''Ζούμε παγκόσμια πρόβα εφαρμογής & εξοικείωσης 

του μελλοντικού σφραγίσματος του αντιχρίστου...''

Συγγραφή κειμένου, Δημήτρης Ρόδης 
για Πνεύματος κοινωνία.

Παλέσματα ασκητικά και επισκέψεις θείας Χάριτος ~ άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Παλέσματα ασκητικά και επισκέψεις θείας Χάριτος. 
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Τον κοινώνησε Άγγελος Κυρίου.

Μία εορτάσιμη ημέρα, ύστερα από τρεις μήνες εγκλεισμού του, έστειλε τον πατέρα Αρσένιο να κοινωνήσει λέγοντάς του:

- Πήγαινε εσύ. Εγώ δεν θα έρθω, διότι δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου. Θα μείνω εδώ και θα συνεχίσω την ευχή. Εσύ πήγαινε στην Εκκλησία.

Έτσι κάθισε στο κελάκι του λυπημένος, διότι δεν θα μπορούσε να κοινωνήσει. Έφυγε ο πατήρ Αρσένιος, ενώ αυτός έμεινε σκυμμένος στο σκοτεινό και μικρό κελάκι του κι έλεγε την ευχή έχοντας βάλει τον νου μέσα στην καρδιά του. 

"Μου ήρθε τότε κάτι σαν παράπονο και είπα στον εαυτό μου: Ταλαίπωρε άνθρωπε, από τις αμαρτίες σου είσαι ανάξιος να κοινωνήσεις! Όλοι οι άλλοι πατέρες θα κοινωνήσουν των αχράντων Μυστηρίων, ενώ εσύ που είσαι άχρηστος, δεν θα κοινωνήσεις". 

Εκεί που καθόταν λοιπόν, κλαίγοντας και ελεεινολογώντας τον εαυτό του, ξαφνικά πλημμύρισε το κελάκι του από φως. Άνοιξε η στέγη του και κατέβηκε ένας νέος άνθρωπος με φτερά και στάθηκε μπροστά του. Ήταν Άγγελος Κυρίου. "Ε, μόλις που μπορούσα να τον δω, με την όψη του ως αστραπή που ήταν. 

Έβαλε μέσα στον κόρφο του το χέρι του και έβγαλε ένα όμορφο κουτάκι. Στρογγυλό, φωτεινό, όλο άπλετο φως ήταν. Το Φως του άλλου κόσμου... Τότε ο Άγγελος άνοιξε το κουτάκι με προσοχή και μου ένευσε να ετοιμαστώ και πήρε από μέσα μία μερίδα Άρτου με την λαβίδα. 

Ευρισκόμενος υπό την επήρεια του πνευματικού αυτού φαινομένου και του μυστηρίου της Χάριτος της οπτασίας, αθέλητα και χωρίς να σκεφτώ, έκαμα αυτό που ο Θεός μου έλεγε να κάμω - διότι σε αυτές τις στιγμές ο άνθρωπος παύει να σκέφτεται και να αισθάνεται κατά το σύνηθες.

Άνοιξα το στόμα μου και με κοινώνησε λέγοντας: "Σώμα και Αίμα Χριστού μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού Ιωσήφ μοναχός". Μετά μου χαμογέλασε σεμνά ο Άγγελος, έκλεισε το σκεύος και ανελήφθη δια της στέγης. Έπειτα έγινε πάλι σκότος εις το δωμάτιόν μου".

Έσκυψε πάλι το κεφάλι του ο άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και άρχισε την προσευχή! Ομολογούσε μετά ότι: "Τόση χαρά και ευτυχία ένιωθα, που ποτέ μου αυτή τη Χάρη δεν την γεύτηκα! Μία εβδομάδα δεν ένιωθα την ανάγκη ούτε για φαγητό ούτε για νερό. Έπαυσε κάθε λειτουργία του σώματός μου".

Ο άγιος Ιωσήφ αποτελεί για μας τους "ογδοΐτες" μεγάλο στήριγμα και τούτο διότι  με τον βίο του επιβεβαίωσε και επισφράγισε τα νηπτικά βιώματα. Ο σύγχρονος χριστιανός διαβάζοντας ότι ορισμένοι ξακουστοί ασκητές, που ζούσαν στην "έρημο", χωρίς ποτέ τους να συναντούν ανθρώπους, είχαν αξιωθεί της δωρεάς να μεταλαμβάνουν της Θείας Κοινωνίας από Αγγέλους, εξαιτίας της γενικής χλιαρότητας, δυσπιστεί σε αυτού του είδους τις μαρτυρίες.

Ιδού όμως, που και στις μέρες μας φανερώνονται γενναίες ψυχές, με πύρινο πόθο Θεού και βαθιά ταπείνωση, με μεγάλη άσκηση και αυταπάρνηση, που καταξιώνονται των ιδίων δωρεών. Και έτσι, το παράδειγμα του αγίου γέροντός μας Ιωσήφ, μας διδάσκει με βροντερή φωνή, πώς η αγιότης και τα χαρίσματα των Μεγάλων Πατέρων, είναι κατορθωτά σε κάθε εποχή, ακόμη και στη δική μας.

Ο διάβολος ξηλώνει τη στέγη της καλύβης.

Ο άγιος γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής σε όλη του τη ζωή πολεμούσε στήθος με στήθος με τα δαιμόνια. Οι αποστάτες της θείας Αγάπης, τον πολεμούσαν με διαφόρους τρόπους. Πότε με λογισμούς, πότε με ασθένειες κατά παραχώρηση Κυρίου, πότε με την φανερή την παρουσία τους και αργότερα χρησιμοποιώντας ασθενέστερους αδελφούς και υποτακτικούς, των οποίων τους πειρασμούς σήκωνε. 

Μια χειμωνιάτικη νύχτα, ο άγιος γέροντας με τον πατέρα Αρσένιο ήταν στην καλύβη τους πάνω στον Άγιο Βασίλειο. Έξω μαινόταν χιονοθύελλα. Ο αέρας μούγκριζε και ούρλιαζε μανιασμένα. Το κρύο περόνιαζε τα κόκαλα. Οι Γεροντάδες, κατά το τυπικό τους, αγωνίζονταν στην αγρυπνία, με μνήμη θανάτου, δάκρυα μετανοίας, χιλιάδες γονυκλισίες και κυρίως με Νοερά προσευχή.

Αυτό όμως δεν άρεσε και πολύ στον φθονερό διάβολο, γι' αυτό και εξήγειρε ένα σωρό επιθέσεις εναντίον του Γέροντος με λογισμούς, φαντασίες, μετεωρισμούς, κρότους, απειλές και ό,τι άλλο γνωρίζει. Δοκίμασε τρεις και τέσσερις φορές να τον υποσκελίσει, αλλά όλες οι επιθέσεις του απέτυχαν, διότι ο άγιος γέροντας ήταν πλέον έμπειρος αγωνιστής.

Στο τέλος, ο διάβολος τόσο μάνιασε εναντίον του, ώστε μπήκε μέσα στην καλύβα των Γεροντάδων από την πόρτα με τη μορφή βιαίου ανέμου, τίναξε την πόρτα και σήκωσε την στέγη στον αέρα! Και έμεινε εμβρόντητος ο άγιος μέσα στην καλύβα να κοιτάζει την σκεπή με αμέτρητα κιλά πέτρες πάνω της να πετά στον αέρα σαν ανεμόπτερο!...

Εκεί πάνω στον Άγιο Βασίλειο έχει βέβαια δυνατούς ανέμους, αλλά αυτό που συνέβη δεν ήταν μία απλή δυνατή ανεμοθύελλα, αλλά κάποιο δαιμόνιο. Τελικά, η σκεπή με ορμή γκρεμοτσακίστηκε στους αντικρυνούς βράχους κι έμειναν τα λείψανά της οικτρό θέαμα πάνω στα χιόνια. Κι έτσι οι δύο ασκητές έμειναν έκθετοι στη χιονοθύελλα. Την αγρυπνία τους όμως δεν την σταμάτησαν! Αναρωτιέστε τι έκαναν για να μην παγώσουν; Μετάνοιες όλη τη νύχτα...

Αισθητή δαιμονική επίθεση.

Μία άλλη φορά, καθώς ο άγιος γέροντας αγρυπνούσε με την ευχή, φανερώθηκε μπροστά του ένας δαίμονας. Προφανώς, ο σκοπός του θα ήταν να αρχίσει το ξυλοκόπημα. Αλλά ο γέροντας Ιωσήφ τόση ανδρεία είχε και τόση μανία εναντίον τους, που αμέσως όρμησε πάνω του να τον τσακίσει.

Εκεί που πάλευε με τον δαίμονα, τον ακινητοποίησε και φώναξε στον πατέρα Αρσένιο: 

- Αρσένιε! Φέρε φωτιά να τον κάψουμε! Τώρα που τον έπιασα, δεν θα γλυτώσει!...

Και καθώς ο γέροντας κρατούσε σφικτά το δαιμόνιο και ο πατήρ Αρσένιος άναβε φωτιά για να τον κάψουν, ο διάβολος μεταμορφώθηκε σε κόρακα και πέταξε.

Αυτά ακούγονται εύκολα, αλλά μόνο εκείνοι που γεύθηκαν τις αισθητές δαιμονικές επιθέσεις μπορούν να αξιολογήσουν ορθά το θάρρος και την ανδρεία του αγίου γέροντος Ιωσήφ. Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ, που γεύθηκε άφθονα τις δαιμονικές εμφανίσεις, τόσο μόνο αρκέστηκε να πει: "Είναι απαίσιοι"!...  

Παλέσματα ασκητικά και επισκέψεις θείας Χάριτος. 

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Από το βιβλίο "Ο Γέροντάς μου Ιωσήφ ο 

Ησυχαστής και Σπηλαιώτης"

Του οσίου γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου.

Σελίδες 114-115 και 117-118.

Πληκτρολόγηση Λαμπρινή Παπαποστόλου 

για Λόγος Φωτός.

Προς τις Κατακόμβες…

Προς τις Κατακόμβες…

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

Σε μια από τις τελευταίες συζητήσεις που είχαμε με τον πολύ αγαπητό, μακαριστό πλέον, π. Γεώργιο Μεταλληνό, μου είχε επισημάνει πως η εμφάνιση και αλματώδης ανάπτυξη του Μοναχισμού κατά τις αρχές του Δ΄ αιώνος, οφειλόταν στην αναγνώριση της Εκκλησίας από την Πολιτεία επί Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Οι Μοναχοί θέλησαν δηλαδή με την αναχώρησή τους να διαφυλάξουν την μυστηριακή ουσία της Εκκλησίας, η οποία ανδρώθηκε στις Κατακόμβες και ποτίστηκε με τα αίματα των – ανυπάκουων στους αντιχριστιανικούς νόμους της ειδωλολατρικής Πολιτείας – Μαρτύρων.

Και αν ιστορικά ο θεσμός της συναλληλίας Εκκλησίας-Πολιτείας διατηρήθηκε επί αιώνες, λόγω του σεβασμού που έτρεφε η δεύτερη προς την πρώτη (ακόμη και σε περιόδους υποδουλώσεως) και του διακριτού, γενικώς, των ρόλων τους, όμως 

πολλοί Πατέρες και Διδάσκαλοι των τελευταίων ετών, με αφορμή τόσο την αποχριστιανοποίηση της Πολιτείας, όσο και την υποδούλωση της Εκκλησίας σε αυτήν, εξέφρασαν την άποψη πως η επαναεπιστροφή της τελευταίας στις Κατακόμβες θα είναι αναπόφευκτη... 

Με την μόνη διαφορά πως όταν αυτό συμβεί, θα υφίστανται πλέον δύο ειδών Εκκλησίες· από τη μία, θα έχουμε τις φαινομενικές «Εκκλησίες», δηλαδή τους επίσημους και αναγνωρισμένους από την – κατ’ όνομα χριστιανική, κατ’ ουσία όμως νεοειδωλολατρική – Πολιτεία, «εκκλησιαστικούς οργανισμούς», που θα συναποτελούν 

μια ψεύτικη και πλήρως εκκοσμικευμένη «Εκκλησία», ενώ από την άλλη, θα υπάρχει η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, μη αναγνωρισμένη, μη οργανωμένη, αλλά διωκόμενη και ευρισκόμενη στην έρημο [1].

Για να μη νομίσει κανείς ότι τα παραπάνω αποτελούν «φαντασιώσεις», ή και αυθαίρετη γνώμη του γράφοντος, παραθέτω τα σχετικά τεκμήρια προς επίρρωση αυτής της οπτικής: α) Ο μακαριστός, και τιμώμενος από πολλούς σε ολόκληρο τον κόσμο ως Άγιος, π. Σεραφείμ Ρόουζ (+1982), έγραφε συνεχώς, αναφερόμενος στο μέλλον της Εκκλησίας, ότι 

πρέπει οι αληθινοί Χριστιανοί να προετοιμάζονται, ώστε να επιβιώσουν 

πνευματικά στα δύσκολα χρόνια που έρχονται. 

Σε επιστολή του το 1970 έγραφε: «εμείς οι Ορθόδοξοι δεν έχουμε λαμπρό μέλλον, σε κοσμικό επίπεδο· αλλά αυξάνει αυτό που θα μας δώσει την ευκαιρία πραγματικά να ομολογήσουμε την Ορθοδοξία μας υπό δύσκολες συνθήκες.

Οι «επίσημες» δικαιοδοσίες θα μπορούσαν να είναι σε θέση να συνθηκολογήσουν με τις νέες συνθήκες και να «ανθίσουν» σε μια Σοβιετική Εκκλησία ή στην Εκκλησία της Ελλάδας, οπότε εμείς που είμαστε λιγότερο πολιτικά φιλόδοξοι, θα περιοριστούμε σε μια μειονοτική κατακομβική κατάσταση, ακόμη και κάτω από μια δεξιά δικτατορία…» [2]. Προς τον Αλέξανδρο Καλόμοιρο το 1976 έγραφε: «Εμείς οι ίδιοι έχουμε μια αίσθηση – που δεν βασίζεται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο μέχρι τώρα – ότι 

η καλύτερη ελπίδα για τη διατήρηση της αληθινής Ορθοδοξίας τα επόμενα χρόνια θα βρίσκεται σε τέτοιες μικρές συγκεντρώσεις πιστών, όσο το δυνατόν περισσότερο «εν ενί πνεύματι και μιά καρδία».

Η ιστορία του Κ΄ αιώνος μας έχει δείξει ήδη ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε πάρα πολλά από τον «εκκλησιαστικό οργανισμό». Σε αυτόν, εκτός από αιρέσεις, το πνεύμα του κόσμου έχει γίνει πολύ ισχυρό.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος [3] και ο δικός μας Επίσκοπος Νεκτάριος [4] μας προειδοποίησαν να προετοιμαστούμε για την εποχή των Κατακομβών, όταν η χάρη του Θεού μπορεί ακόμη και να απομακρυνθεί από την «εκκλησιαστική οργάνωση» και θα παραμείνουν μόνο απομονωμένες ομάδες πιστών. Η Σοβιετική Ρωσία μας δίνει ήδη ένα παράδειγμα του τι μπορούμε να περιμένουμε – μόνο χειρότερα, γιατί οι εποχές δεν γίνονται καλύτερες» [5]. 

Σε άλλη επιστολή του, δύο χρόνια αργότερα (1978), γράφει «Νιώθουμε ότι τα σημάδια των εποχών δείχνουν ολοένα και περισσότερο την ύπαρξη μιας επερχόμενης «Κατακόμβης», ανεξάρτητα από τη μορφή που μπορεί να πάρει, και όσο περισσότερο μπορούμε να προετοιμαστούμε γι᾿ αυτό, τόσο το καλύτερο… 

Κάθε τέτοιο μοναστήρι ή κοινότητα το βλέπουμε ως μέρος του μελλοντικού «δικτύου» κατακομβών που αγωνίζεται για την αληθινή Ορθοδοξία· 

πιθανώς σε εκείνες τις εποχές (εάν θα είναι πραγματικά τόσο κρίσιμες όσο φαίνονται από εδώ), το ζήτημα των «δικαιοδοσιών» θα τεθεί στο περιθώριο» [6]. 

β) Τις ίδιες εκκλησιολογικές θέσεις διακήρυττε και ο αείμνηστος λόγιος ιατρός Αλέξανδρος Καλόμοιρος (+1990), αλληλογράφος του π. Σεραφείμ. Σε συγκλονιστικό άρθρο του, γραμμένο στα 1982, διαβάζουμε τα εξής: «Γιατί όμως αισθάvovται οι Χριστιανοί τόσο πολύ έvτoνα την ανάγκη να καταφύγουν οπωσδήποτε σε μια διοικητικά οργανωμένη Εκκλησία; Αυτό γίνεται γιατί η Ιστορία έχει μεγάλη δύναμη στη ψυχή μας.

Επειδή την Εκκλησία, μέσα στους αιώνες, την γνωρίσαμε οργανωμένη σε Πατριαρχεία και σε Συνόδoυς, την ταυτίσαμε με την οργάνωσή της αυτήν, ξεχνώντας ότι, κατά την διάρκεια των αιρέσεων, η οργάνωση αυτή χανόταν για τους Ορθοδόξους και γινόταν το όπλο της κακοδοξίας εναντίον τους.

Όμως, στους αποκαλυπτικούς καιρούς που ζούμε, έχουμε αφήσει πια πίσω την Ιστορία και μπήκαμε στην Εσχατολογία. Η πνευματική μας επιβίωση εξαρτάται από την συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος. Έπεσαν πια όλα τα ιστορικά μας αντερείσματα. Η αποστασία άλλαξε τους ποιμένες σε λύκους και η οργανωμένη Εκκλησία που ξέραμε είναι σήμερα αγέλη λύκων και θάνατος προβάτων. Ο διάβολος είναι πια λυμένος. Για να επιβιώσoυμε 

πρέπει να δούμε την Εκκλησία στη μυστική και μυστηριακή της ουσία, γυμνωμένη από την διοικητική της οργάνωση που γνωρίσαμε στην Ιστορία.

Στην αρένα οι μάρτυρες γυμνοί αντιμετώπιζαν τα θηρία. Γυμνή και η στρατευομένη Εκκλησία των εσχάτων καιρών θα παλέψει μαζί τους, χωρίς Συνόδους, χωρίς Πατριαρχεία, χωρίς σύνδεσμο των κατά τόπους μικρών Εκκλησιών άλλον από τον Χριστόν και την κοινωνία τους με την θριαμβεύουσα Εκκλησία… 

Η λεγόμενη «Εκκλησία των Κατακομβών» δεν έχει καμιά εξωτερική ομοιότητα με τις οργανωμένες Εκκλησίες που ξέρουμε, και μόνον με τις Εκκλησίες της εποχής των μεγάλων διωγμών ομοιάζει. Η κατάσταση που επικρατεί τώρα στη Ρωσία, σιγά-σιγά θα γενικευθεί παvτού.

Ορθόδοξοι επίσκοποι ελάχιστοι, διάσπαρτοι στον κόσμο, κρυμμένοι και άγνωστοι στους πολλούς. Ιερείς μετρημένοι θα εκτελούν αποστολικές περιοδείες από πόλη σε πόλη, από ενορία σε ενορία, από χώρα σε χώρα, ανακουφίζοντας τις πνευματικές ανάγκες των πιστών και ενώνοντάς τους όλους, γνωστούς και αγνώστους μεταξύ τους, με τούς άφθαρτους δεσμούς του αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού. 

Μνημονεύοντας «πάσης επισκοπής Ορθοδόξων» για να μη προδίδεται ο πλησιέστερος αληθινός Επίσκοπος ή και από πραγματική άγνοια για το που βρίσκεται αληθινός Επίσκοπος.

Και η εποχή του Αντιχρίστου θα προχωρεί προς την αποκορύφωσή της. Το ποίμνιο του Χριστού όλο και θα μικραίνει. Όμως όσο πιο δυνατός ο πόνος των ημερών που έρχονται, τόσο κοντύτερά μας θα είναι ο Κύριος, φθάνει να μείνουμε πιστοί μέχρι το τέλος. 

Το πλοίο που μας έφερε μέχρι εδώ, η συνοδική, διοικητική οργανωμένη μορφή της Εκκλησίας εξόκειλε στα ρηχά της αποστασίας και διαλύεται από την βία των κυμάτων, όπως τότε εκείνο το άλλο πλοίο στην παραλία της Μάλτας (Πράξ. κζ΄-κη΄ 6).

Όμως, όπως τότε, κανένας από τους επιβαίνοντες δεν θα χαθεί. Θα σωθούν όλα τα αληθινά μέλη της Εκκλησίας, αφού εγκαταλείψουν το καταδικασμένο πλοίο, δύο-δύο, τρεις-τρεις κολυμπώντας σε μικρές ενορίες, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, και θα πατήσουν επί τέλους το σίγουρο ακρογιάλι της καινής γης του Παραδείσου. Ας μη φοβηθούμε το πήδημα στα άγρια κύματα. Είναι πήδημα σωτηρίας. Το ταξίδι στο σκοτεινό φουρτουνιασμένο πέλαγος τελειώνει. Ορθρίζει η ατελεύτητη μέρα. Μαραναθά» [7]. 

γ) Διαπρύσιος κήρυκας της οπτικής αυτής υπήρξε και μακαριστός εκκλησιαστικός ρήτορας π. Αθανάσιος Μυτιληναίος (+2006). Σε μια ομιλία του έλεγε τα εξής φοβερά: 

«Καλείται η εν διωγμώ Εκκλησία να δώσει πάλι τις μάχες της με τους αρνητάς και την άρνηση, αφού κατέβει όμως στις κατακόμβες της. Και θα κατέβει, όχι μόνο σαν σχήμα λόγου… 

Μπορεί να την μειώνουν σήμερα φοβερά την Εκκλησία, να την βάζουν στο περιθώριο, να τη νοθεύουν. Ό,τι νοθεύεται, θα καταστραφεί. Ό,τι μένει ακέραιο και σωστό, αυτό και «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσι αυτής». Όσο για την άλλη αυτή Εκκλησία, την άλλη, την απέξω, η «έξωθεν αυλή» που την αποτελούν αυτοί οι χλιαροί χριστιανοί που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή, με μηδαμινό αντάλλαγμα να συνθηκολογήσουν με τον Καίσαρα του κόσμου τούτου, αυτή θα καταπατηθεί υπό των εθνών, δηλαδή θα περιέλθει στην δικαιοδοσία των απίστων και των αθέων» [8]. Αλλού τονίζει ξανά: 

«Η Εκκλησία θα καταφύγει πάλι στην έρημον εις τους εσχάτους καιρούς, στις ημέρες του Αντιχρίστου. Οι κατακόμβες χρησιμοποιήθηκαν και θα ξαναχρησιμοποιηθούν» [9].

δ) Συχνές αναφορές για το θέμα αυτό έκανε στις ομιλίες και στα κείμενά του και ο μακαριστός πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης (+2010), ο οποίος συχνάκις τόνιζε πως βρισκόμαστε «εις παραμονάς Εκκλησίας κατακομβικής» [10]. Αλλού πάλι διαβάζουμε: 

«Ε, φεύγουμε και εμείς από το σχήμα αυτό της Εκκλησίας, που απελαμβάναμε ορισμένα προνόμια σε ορισμένας εποχάς και είχε μερική ελευθερία. Φεύγουμε πλέον από το σχήμα αυτό της Εκκλησίας και μπαίνουμε στο σχήμα των κατακομβών. Τότε πλέον, όχι μόνο τροπικώς, αλλά και τοπικώς θα χωριστούμε.

Και η Εκκλησία θα διωχθεί και οι ναοί θα κλείσουν, όν τρόπον έχουν κλείσει στην Αλβανία και σε άλλα μέρη. Διωγμός. Φαίνονται αυτά απίστευτα αλλά όλες οι ενδείξεις φανερώνουν, ότι εκεί βαίνουμε. Λοιπόν, πρέπει και εμείς να προετοιμάσομε τον εαυτό μας δια Εκκλησίαν κατακομβών. Αλλά γεννάται το ερώτημα.

Έχομε εμείς την διάθεσιν αυτήν; Τι λέτε; Μήπως συμβή εκείνο το οποίον είπε ο Χριστός στον Πέτρο «Σίμων Σίμων, ιδού ο σατανάς εξητήσατο υμάς του σινιάσαι ως τον σίτον, (ο σατανάς λέει, ζητάει να σας κοσκινίσει)» εγώ δε εδεήθην περί σου ίνα μη εκλίπη η πίστις σου». Ο Κύριος εγνώριζε την αδυναμία του Πέτρου και ότι, ναι μεν είχε πόθο ειλικρινή να μείνει κοντά στο Χριστό, αλλά ήταν το πνεύμα του ασθενές. Ο Πέτρος απήντησε: “Εγώ, Κύριε, μαζί σου θα είμαι». 

Και εσείς τώρα είστε εδώ πέρα, μαζί μου. Αλλά θα είστε πάντα; Θα περάσετε κόσκινο. Δεν θέλω να σας απογοητεύσω. Ωραία είστε τώρα όλες εδώ. Δεν σας πειράζει κανείς, δεν σας καταδιώκει κανείς. Ελεύθερο κατηχητικό σχολείο έχετε, ελεύθερες συγκεντρώσεις κάνετε, ελεύθερα είναι όλα. Ζήτε πάνω σ’ ένα όρος Θαβώρ. «Καλόν εστιν ημάς ώδε είναι…». Έχετε τη συντροφιά σας, το φαγητό σας, τον ύπνο σας, το κέντρο σας, τας ευκολίας σας. Όλα αυτά είναι καλά και ευχάριστα.

Αλλά μετά ο Θεός θα μας δώσει μια κλωτσιά, όπως λέει και ο Χότζνερ, και θα μας πετάξει από το όρος Θαβώρ, θα μας ρίξει κάτω, στην σκληράν πεδιάδα, στο σχήμα αυτό. Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: εμείς είμεθα προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο διωγμό;» [11].

ε) Επιθυμώ να κλείσω το παρόν άρθρο – το οποίο ευελπιστώ να προκαλέσει όχι θλίψη ή ταραχή, αλλά καλό προβληματισμό – όπως ακριβώς το άρχισα· με αναφορά στον αλησμόνητο π. Γεώργιο Μεταλληνό. Αφήνω απλά τον ίδιο να μιλήσει: 

«Ό,τι έζησαν οι άλλοι Ορθόδοξοι στη σοβιετική-κομμουνιστική τους περίοδο, κινδυνεύουμε να ζήσουμε οι Έλληνες Ορθόδοξοι στην Ενωμένη Ευρώπη και τη Νέα Τάξη. Αυτή η πορεία διαγράφεται.

Η ελευθερία μας περιορίζεται επικίνδυνα και εντελλόμεθα να ενεργούμε και πορευόμεθα «τοις ’κείνων ρήμασι πειθόμενοι» και με βάση την χαραγμένη από δεκαετίες τώρα «γραμμή». Διαφορετικά, δεν θα έχουμε «ευρωπαϊκό πρόσωπο» και δεν θα χωράμε ως ελεύθεροι συν-εταίροι μέσα στην Ευρώπη.

Είναι έτοιμη η Εκκλησιαστική μας Ηγεσία να αντισταθεί, προτιμώντας τον «ονειδισμόν του Χριστού, των εν Ευρώπη θησαυρών» (παράβ. Εβρ. 11, 26), όταν πρόκειται, μάλιστα, και για πραγματικούς θησαυρούς ευρωπαϊκών κονδυλίων;

Είναι πρόθυμη και έτοιμη η Εκκλησία μας, αν χρειασθεί, να προκρίνει τις κατακόμβες; Εύχομαι να είναι! Αν και θα το δείξει γρήγορα. Αν όμως δεν είναι, τότε σημαίνει ότι αποκόπτεται από το ευσεβές πλήρωμα, που μένει πιστό στην παράδοση των Αγίων του, και το προδίδει. 

Συνηθίσαμε να μιλούμε για την υπακοή ως υψίστη αρετή του ασκουμένου ορθοδόξου. Και είναι αυτό πράγματι παγία πράξη των Αγίων μας. Αν όμως πάντα η «υπακοή» ίσχυε «εν οις εντολή Θεού ουκ εμποδίζεται», κατά τον Μ. Βασίλειο (P.G. 31, 860), τώρα μόνο η ανυπακοή σώζει!» [12]. 

Προς τις Κατακόμβες…

Νικολάου Μάννη, εκπαιδευτικού

Πηγή: Τας Θύρας

Βιβλιογραφία:

[1] Βλ. Αποκ. ιβ΄ 6.

[2] Vyacheslav Marchenko, Letters of Fr. Seraphim Rose: 1961-1982, Letter 49 (μετάφραση αποσπάσματος ημέτερη)

[3] Αρχιεπίσκοπος Συρακουσών (της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς) Αβέρκιος Τοσέφ (+1976).

[4] Επίσκοπος Σιάτλ (της Εκκλησίας των Ρώσων της Διασποράς) Νεκτάριος Κόντσεβιτς (+1983).

[5] Letters of Fr. Seraphim Rose, ό.π., Letter 207 (μετάφραση αποσπάσματος ημέτερη).

[6] Αυτόθι, Letter 254 (μετάφραση αποσπάσματος ημέτερη).

[7] Το ταξίδι στη «Μάλτα», Περιοδικό «Οι Ρίζες», Δεκ. 1982 (http://krufo-sxoleio.blogspot.com/2012/03/blog-post_05.html).

[8] https://www.youtube.com/watch?v=PnqgMTtY9r0&feature=emb_title

[9] https://www.youtube.com/watch?v=illGBGlsVLo

[10] https://www.youtube.com/watch?v=rLoW-sw7v2o

[11] Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 32-34 (http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=34703).

[12] Οι διάλογοι χωρίς προσωπείον (Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών): https://alopsis.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE%B9-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%81/

Ὁ ἀδιάφορος μέ τήν Ἐκκλησία νέος πού ἀποφάσισε νά ἐκκλησιαστεῖ ἐν μέσῳ ἀπαγόρευσης!

Τὰ γεγονότα καὶ οἱ διάλογοι εἶναι πραγματικοὶ καὶ ἐπιβεβαιωμένοι 

καὶ ἔλαβαν χώρα τὴν περασμένη ἑβδομάδα.

Ο φίλος μου ο Δημήτρης πάντα ήταν ανήσυχο πνεύμα. Ο υψηλός δείκτης ευφυΐας του, οι σπουδές του, αλλά και το πάθος του για την μελέτη του χαρίζουν μια ιδιαίτερη αντίληψη για τα πράγματα. Αγαπά ιδιαίτερα και διαβάζει την ιστορία, - ελληνική και παγκόσμια - γεγονός που του προσδίδει το προνόμιο, να έχει βαρύνουσα άποψη επί πολλών θεμάτων.

Είναι άνθρωπος ασύμβατος γενικώς και ίσως γι΄αυτό έντονα επιφυλακτικός με την Εκκλησία. Δεν την πολεμούσε αλλά ταυτοχρόνως ως γνήσιος ορθολογιστής αδυνατούσε να αποδεχθεί τον μυστηριακό της χαρακτήρα. Πολύ σπάνια εκκλησιαζόταν κι αυτό από συνήθεια ή «για το καλό».

Άκουγε συχνά-πυκνά για κληρικούς εμπλεκομένους σε σκάνδαλα και γινόταν όλο και περισσότερο απόμακρος από την Εκκλησία. Το Άγιον Όρος το επισκέφτηκε μια φορά, αλλά ούτε αυτό τον βοήθησε να προσεγγίσει βαθύτερα την πίστη.

Τις προάλλες, όπως συχνά συνηθίζαμε, σχολιάζαμε με ζωντάνια την επικαιρότητα, με έμφαση στα έκτακτα μέτρα για τον κορωνοϊό. Δεν μπορούσε να κατανοήσει την έκδηλη ανησυχία του πιστού λαού για την καθολική απαγόρευση της θείας λειτουργίας κι εν γένει των ακολουθιών. 

Η λογική του θεωρούσε δεδομένη την λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων, (άρα και την καθολική απαγόρευση του εκκλησιασμού) για την προστασία της δημόσιας υγείας. Γνωρίζοντας τις θέσεις μου περί του θέματος, προσπάθησε με τις ερωτήσεις που μου έκανε να λάβει απαντήσεις, που θα τον έπειθαν. 

Η συζήτηση μαζί του ήταν όπως πάντα γλαφυρή και έντονη. Του μίλησα με πλήρη ειλικρίνεια και ευθύτητα. Πρωταρχική αποστολή της Εκκλησίας είναι η επιτέλεση των Μυστηρίων και ειδικά της Θείας Ευχαριστίας. Μόνο δια των Μυστηρίων σώζεται η ψυχή του πιστού. 

Όλη η εκκλησιολογία μας περιστρέφεται γύρω από τις ακολουθίες και επ’ ουδενί για την Εκκλησία δεν μεταδίδεται νόσημα από την μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων. Αντιθέτως κατά την ορθόδοξη θεολογία η θεία κοινωνία συνιστά «φάρμακον αθανασίας». 

Σε έκτακτες περιστάσεις ανέκαθεν η Εκκλησία ενέτεινε έτι περαιτέρω τις ακολουθίες και ποτέ δεν σταματούσε να επιτελεί την κυρίαρχο αποστολή της. Αν τυχόν δεχτούμε ως πλήρωμα Της, ότι σε κρίσιμες περιστάσεις μένει αδρανής παράμερα, διακόπτοντας την αγιαστική της δράση, στην πραγματικότητα δεχόμαστε την αυτοαναίρεση και αυτοακύρωσή Της.

Με άκουσε προσεκτικά. Ήταν πάντα καλός ακροατής με σεβασμό στον συνομιλητή του παρά τον εκρηκτικό και δυναμικό του χαρακτήρα. Έδειξε ότι κατανοεί τα λεγόμενά μου. Πέρασαν μερικές ημέρες χωρίς να έχω νέα του. Ξαφνικά καθώς ξεκουραζόμουν ένα βράδυ λαμβάνω τηλεφώνημά του:

– Γιώργο, μου λέει, θα εκκλησιαστείς την Κυριακή; Θα βρεις κανέναν ναό που έστω στα κρυφά θα τελέσει λειτουργία; Λογικά εσύ θα πας. 

– Ναι, του απαντώ. Έχω κάποιους ιερείς υπόψη μου, που θα τελέσουν λειτουργίες, αλλά θα γνωρίζω με βεβαιότητα το Σάββατο. Αλλά γιατί ρωτάς; 

- Θέλω να έρθω μαζί σου! 

- Ανήκουστο! Πώς κι έτσι; Το παίζεις κι εσύ αντάρτης; Πώς και μου ζητάς εσύ να εκκλησιαστείς υπ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες; Εσύ ο ίδιος μου έχεις πει ότι σπάνια εκκλησιάζεσαι. Δεν έρχεσαι όταν επικρατούν ειρηνικές συνθήκες, θα έρθεις τώρα; Μήπως με κοροϊδεύεις; 

- Όχι, αυτή την φορά θα έρθω οπωσδήποτε μαζί σου. Δεν γίνεται να λείψω αυτή την φορά... 

- Δημήτρη, με ξαφνιάζεις. Πώς είναι δυνατόν εσύ να μου ζητάς κάτι τέτοιο; Το ξέρεις ότι απαγορεύεται; Ξέρεις ότι η τέλεση των ακολουθιών ποινικοποιήθηκε; 

- Κοίταξε Γιώργο. Κάθισα και σκέφτηκα αυτές τις μέρες όσα συζητούσαμε τις προάλλες. Βρήκα αφορμή να μελετήσω λίγο και μερικά κείμενα θεολογικά περί της θείας λειτουργίας και - δόξα τω Θεώ - βρήκα εξαιρετικά χωρία των Πατέρων. Ξέρεις πόσο μου αρέσει να διαβάζω. 

Η αλήθεια είναι ότι λίγα πρόλαβα να μελετήσω, αλλά μου έδωσαν να καταλάβω την σπουδαία σημασία, που έχουν για εσάς τους συνειδητούς χριστιανούς τα μυστήρια και ειδικά η συμμετοχή στην θεία κοινωνία. 

Ε, λοιπόν, μου γύρισαν τα μυαλά. Αδυνατώ πλέον να κατανοήσω, ότι σας απαγορεύτηκε κάτι τόσο υπαρξιακό! Γι΄ αυτό θέλω να έρθω. Θέλω να αντιδράσω, δια της παρουσίας μου στη λειτουργία, σε αυτή την προσβολή. 

- Δημήτρη, με συγκινείς! Τέτοια λόγια δεν έχω ακούσει ούτε από ανθρώπους, που χρόνια αγωνίζονται μέσα στην Εκκλησία. Είσαι όμως σίγουρος; 

- Απολύτως! Αυτή την φορά δεν μου επιτρέπεται να λείψω. Περιμένω νέα σου το Σάββατο. Την Κυριακή το πρωί θα πάμε μαζί. Καλό βράδυ...

Έμεινα αποσβολωμένος, να σκέφτομαι τα λόγια του φίλου μου. Ρίγη συγκίνησης με διακατείχαν από την αγαθή του προαίρεση. Η στάση του με έλεγξε πολύ! Τον θεωρούσα μονοκόμματο και συνάμα ανένδοτο στον έντονο σκεπτικισμό του απέναντι στην Εκκλησία. 

Τόσα χρόνια που τον γνώριζα τον είχα «δικάσει» και τον είχα κατατάξει. Κι όμως! Η καλή του διάθεση τον βοήθησε σε ελάχιστο χρόνο να αντιληφθεί όσα εμείς επί χρόνια προσπαθούμε. Κι όχι μόνον αυτό. Να προχωρήσει στην πράξη εν μέσω δυσμενών συνθηκών... 

Και αναρωτήθηκα: Πόσοι ακόμα τέτοιοι νέοι άνθρωποι θα έπαιρναν τόσο γενναίες αποφάσεις; Κύριος οίδε! Και μόνον για τέτοιες ψυχές ο Θεός θα μας δείξει έλεος στην δοκιμασία που περνάμε. Και ίσως η ελπίδα μας είναι, ότι μέσω αυτή της δυσκολίας, θα αναδειχτούν πολλοί Δημήτρηδες γεμάτοι αγωνιστικότητα και πίστη σταθερή! Είθε…

Ὁ ἀδιάφορος μέ τήν Ἐκκλησία νέος πού ἀποφάσισε νά ἐκκλησιαστεῖ ἐν μέσῳ ἀπαγόρευσης...

Πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Οἱ Ἄγιοι Πατέρες τίς ἐνδημικές καταστάσεις τίς ἀντιμετώπιζαν ὄχι μέ κλείσιμο ναῶν, ἀλλά πνευματικά.

Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι ὁ ἀνεκτίμητος θησαυρὸς ποὺ κατέχουν μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὴν γῆ, ὄχι γιὰ νὰ «φέρει» μιὰ καινούργια θρησκεία. Μιὰ διαφορετικὴ φιλοσοφία. Ἦλθε γιὰ νὰ καταλύσει τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἑνώσει τὰ παιδιά Του, δίνοντάς τους τὴν δυνατότητα νὰ θεωθοῦν, σύμφωνα μὲ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη. 

Ὁ Χριστὸς ἦλθε πρὶν ἀπὸ 2020 χρόνια περίπου καὶ ἔμεινε. Ἦλθε καὶ χάρισε στὸν κόσμο τὸ θεανθρώπινο σῶμα Του. Κι ἔτσι μᾶς ἔδωσε τὴν δυνατότητα ὄχι μόνο νὰ τὸν σκεφτόμαστε ἤ νὰ τὸν θυμόμαστε, ὅπως πιστεύουν ὅλες οἱ προτεσταντικὲς ὁμάδες, ἀλλὰ νὰ τὸν ζοῦμε καὶ νὰ ἑνωνόμαστε μαζί του κυριολεκτικά: «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ».

Αὐτὴ τὴν δυνατότητα μᾶς προσφέρει μὀνον ἡ θεία λειτουργία. Στὴν θεία λειτουργία δὲν πᾶμε μόνον γιὰ νὰ προσευχηθοῦμε. Τὸ κεντρικὸ γεγονὸς καὶ ὁ σκοπὸς τῆς θείας λειτουργίας εἶναι ἡ θεία μετάληψη. Γιὰ αύτον τὸν λόγο οἱ φιλοκαλικοὶ Πατέρες μᾶς προτρέπουν στὴν συχνὴ θεία Μετάληψη.

Εἶχε ἐπικρατήσει δυστυχῶς, ἀπὸ τὴν περιοδο τῆς βαυαροκρατίας ἡ ἀντορθοδοξη ἀντιληψη τῆς μὴ συχνῆς θείας κοινωνίας. Καὶ αὐτὸ διοτι ἡ προτεσταντικη Ἀντιβασιλεία ἀπὸ τὴν μιά, καὶ ὁ καθολικὸς Ὄθων ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν μποροῦσαν νὰ κατανοήσουν λογικὰ τὸ ὑπέρλογο τῆς Ἐκκλησίας μας. 

Βρῆκαν βεβαίως καὶ «ὀρθοδόξους» συμπαραστάτες στὸ ἐγχείρημά τους. Τοὺς μαθητὲς τοῦ Κοραῆ. Μισαὴλ Ἀποστολίδη, Θεόκλητο Φαρμακίδη, Θεόφιλο Καΐρη καί ἄλλους.

Μόνον νὰ σκεφτοῦμε ὅτι ἐκείνη τὴν περίοδο ἔκλεισαν 450 μοναστῆρια τῆς Ἀττικῆς καὶ τοῦ Μωριᾶ μὲ τὴν συγκαταθεση τῶν παραπάνω, καὶ ἀπεσχηματίσθησαν βιαἰως ἐκατοντάδες μοναχές. Πὼς λοιπὸν αὐτοὶ ποὺ μᾶς κυβερνοῦν θὰ κατανοήσουν τὸ ὑπέρλογο τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Ἀφοῦ εἶναι προσδεδεμένοι στὸ ἇρμα τῆς Δύσεως ψυχῆ τε καὶ σώματι. 

Τὸ πλέον ἀνησυχητικὸ ὅμως ἔγκειται στὸ ὅτι καὶ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἔχει «συρθεῖ» πίσω ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἰδέες καὶ δὲν στέκεται στὸ ὕψος Της, ὅπως ἔκαναν χιλιάδες χρόνια τόσοι καὶ τόσοι λειτουργοὶ Της. 

Οἱ Πατέρες μας εἴτε τήν περίοδο τῆς Χριστιανικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, εἴτε τῆς Ὀθωμανοκρατίας, εἴτε τῆς Λατινοκρατίας• τέτοιες ἐνδημικές καταστάσεις, καί μάλιστα πολύ χειρότερες, τίς ἀντιμετώπιζαν ὄχι ὀρθολογιστικά π.χ. μέ πανικό καί κλείσιμο ναῶν, ἀλλά πνευματικά καί λεβέντικα.

Ἔκαναν λιτανεῖες στούς Ἁγίους μας πού εἶναι ζωντανοί!

Ἄν βγάλουμε τόν Χριστό ἀπό τήν μέση, σκεπτόμενοι ὀρθολογιστικά, θά καταντήσουμε σάν τήν παπική Ἰταλία, ὅπου ὁ Πάπας ἔκλεισε τούς ναούς καί θρηνοῦν ἑκατόμβες θυμάτων. Ἄς προσέξουμε δέ, ὅτι σχεδόν ὄλοι οἱ νεκροί εἶναι στήν Βόρεια Ἰταλία καί ὄχι στήν Κάτω Ἰταλία, ὅπου ἀνθεῖ τά τελευταῖα χρόνια ἡ Ὀρθοδοξία καί ξεφυτρώνουν πάλι ρωμαίικα μοναστηράκια!

Ὅταν μεταλαμβάνουμε, ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Χριστό. Τὸ ἀδύναμο, ἀνθρώπινο σῶμα μας, ἑνώνεται μὲ τὸ Θεανθρώπινο σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ ἀνθρώπινο αἷμα μας, ποτίζεται μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Στὶς φλέβες μας κυκλοφορεῖ πλέον τὸ αἷμα Του. Ὄχι συμβολικά, ἀλλὰ πραγματικά. 

Παράλληλα, ἐφόσον ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Χριστό, ἑνωνόμαστε καὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς μας. Ὅλοι ἔχουμε πλέον τὸ ἴδιο σῶμα καὶ στὶς φλέβες μας ρέει τὸ ἴδιο αἷμα. Γινόμαστε ἀπὸ συγγενεῖς ἐκ πνεύματος, συγγενεῖς ἐξ αἵματος. Ἀποτελοῦμε πλέον μία Οἰκογένεια, ἐμποτισμένη μὲ τὸ αἷμα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ Οἰκογένεια εἶναι ἡ ἐκκλησία, ἢ ὅπως τὴν ὀνομάζουμε θεία κοινωνία.

Πῶς λοιπὸν μποροῦμε μὲ διάφορες προφάσεις, νὰ ἀποκόπτουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀκρωτηριάζουμε τὴν ἐκκλησία; Γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ κανόνες τῆς ἐκκλησίας εἶναι ἰδιαίτερα αὐστηροί. «Πάντας τοὺς εἰσιόντας πιστοὺς καὶ τῶν γραφῶν ἀκούοντας, μὴ παραμένοντας δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῆ ἁγία μεταλήψει, ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντας τῇ ἐκκλησίᾳ, ἀφορίζεσθη χρή».

Οἱ Ἄγιοι Πατέρες τίς ἐνδημικές καταστάσεις τίς ἀντιμετώπιζαν ὄχι μέ κλείσιμο ναῶν, ἀλλά πνευματικά.

Γεώργιος Κ. Ἔξαρχος

Πηγή: Ήγγικεν το ποθούμενο

Ἄν ἡ Ἐκκλησία δέν μιλάει γιά νά μήν ἔρθει σέ ρήξη μέ τό κράτος, ἂν οἱ Μητροπολῖτες δέν μιλοῦν, γιά νά τά ἔχουν καλά μέ ὅλους, τότε ποιός θά μιλήσει;...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Σ' αυτά τά δύσκολα χρόνια ό καθένας µας πρέπει να κάνει ότι γίνεται ανθρωπίνως καί ότι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό. Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση µας ότι κάναµε εκείνο πού μπορούσαμε. 

Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί µας από τους τάφους. Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι' αυτήν; 

Ή Ελλάδα, ή Ορθοδοξία, µε την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμείται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να µη μιλάμε! Είναι φοβερό!

Είπα σε κάποιον. «Γιατί δεν μιλάτε; Τι είναι αυτά πού κάνει ό τάδε;». «Τι να πεις, μου λέει, αυτός όλος βρωμάει». «Αν βρωμάει όλος, γιατί δεν μιλάτε; Χτυπήστε τον». Τίποτε, τον αφήνουν. 

Έναν πολιτικό τον έφτυσα. «Πες, τού λέω, "δεν συμφωνώ µ' αυτό". Τίμια πράγματα. Θέλεις να εξυπηρετηθείς εσύ καί να ρημάξουν όλα;». Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφθούν. 

Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια· άλλαξαν όλο τον κόσμο. Καί στην βυζαντινή εποχή μια εικόνα έβγαζαν από την Εκκλησία καί αντιδρούσε ό κόσμος. 

Εδώ ο Χριστός σταυρώθηκε, για να αναστηθούμε εμείς, καί εμείς να αδιαφορούμε!... 

Αν η Εκκλησία δεν μιλάει, για να μην έρθει σε ρήξη µε το κράτος, αν οι μητροπολίτες δεν μιλούν, για να τά έχουν καλά µε όλους, γιατί τους βοηθάνε στα ιδρύματα κ.λπ., οι Αγιορείτες πάλι αν δεν μιλούν, για να μην τους κόψουν τα επιδόματα, τότε ποιος θα μιλήσει;... 

Είπα σε κάποιον ηγούμενο: «Αν σας πουν ότι θα σάς κόψουν τα επιδόματα, να πείτε: "Θα κόψουµε καί εμείς την φιλοξενία", για να προβληματισθούν». Οι καθηγητές της Θεολογίας κ.λπ. δεν φωνάζουν, γιατί λένε: «Είμαστε υπάλληλοι· θα χάσουµε τον μισθό µας, καί μετά πώς θα ζήσουμε»;... 

Τά μοναστήρια εν τω μεταξύ τα έπιασαν µε τις συντάξεις. Γιατί εγώ δεν θέλω να πάρω ούτε αυτήν την ταπεινή σύνταξη τού Ο.Γ.Α.; Ακόμη και ασφαλισμένο σε μια ασφάλεια τού Ο.Γ.Α. να τον έχουν τον μοναχό, και αυτό δεν είναι τίμιο. Να τον έχουν ασφαλισμένο ως άπορο, ναι· αυτό τον τιμά. 

"Αλλά να τον έχουν ασφαλισμένο στον Ο.Γ.Α., γιατί; Ο μοναχός άφησε μεγάλες συντάξεις, έφυγε από τον κόσμο και ήρθε στο μοναστήρι, και να πάρει πάλι σύνταξη! Και να φθάνουμε για την σύνταξη να προδώσουμε Τον Χριστό! 

- ∆εν εννοείτε, Γέροντα, αν λ.χ. μια μοναχή δούλεψε ως δασκάλα μερικά χρόνια και δικαιούται κάποια σύνταξη; 

- Καλά, αυτή τέλος πάντων. Τώρα όµως να σού πω, αν και αυτήν την σύνταξη την διαθέσει κάπου, θα πάρει µία γερή σύνταξη από Τον Χριστό. 

Πηγή: Αναβάσεις

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, 

Η γενιά της αδιαφορίας.

Κεφάλαιο 1': «Έχουµε ευθύνη».

(σελ. 34-38)

Ή παρουσία των Χριστιανών είναι πλέον ομολογία πίστεως. Μπορεί κανείς με την προσευχή να βοηθήσει περισσότερο, αλλά την σιωπή του θα την εκμεταλλευθούν οι άλλοι και θα πουν. «Ο τάδε και ο τάδε δεν διαμαρτυρήθηκαν, επομένως είναι με το μέρος μας· συμφωνούν μαζί μας». 

Αν δεν αρχίσουν μερικοί να χτυπούν το κακό, να ελέγχουν δηλαδή αυτούς πού σκανδαλίζουν τους πιστούς, θα γίνει μεγαλύτερο κακό. Έτσι θα τονωθούν λίγο οι πιστοί, άλλα και θα εμποδιστούν λίγο όσοι πολεμούν την Εκκλησία.

Πηγή: Αναβάσεις

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, 

Η γενιά της αδιαφορίας.

Κεφάλαιο 2': «Ή παρουσία του Χριστιανού 

είναι ομολογία πίστης».

(σελ. 43-44)

Ἄν ἡ Ἐκκλησία δέν μιλάει γιά νά μήν ἔρθει σέ ρήξη μέ τό κράτος, ἂν οἱ 

Μητροπολῖτες δέν μιλοῦν, γιά νά τά ἔχουν καλά μέ ὅλους,

τότε ποιός θά μιλήσει;...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πηγή: Ρωμαίικο Οδοιπορικό

"Ὅσο πιό γρήγορα συνέλθουμε, τόσο καλύτερα θά μπορέσουμε νά ὀχυρωθοῦμε, στά ἀκόμη δυσκολότερα πού ἔρχονται".

"Ὅσο πιὸ γρήγορα συνέλθουμε, τόσο καλύτερα θὰ μπορέσουμε 

νὰ ὀχυρωθοῦμε, στὰ ἀκόμη δυσκολότερα πού ἔρχονται"

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης

Οἱ παρακάτω κουβέντες γράφτηκαν κάποιες δεκαετίες πρίν. Κι ὅμως. Μοιάζουν νὰ ξεπηδοῦν ἀπὸ κάποιο βιβλίο τοῦ σήμερα. Φαντάζουν νὰ συμβαδίζουν μὲ κάθε ἐπιταγὴ τοῦ σήμερα. Ἀπὸ τὴν κρίση τῆς οἰκονομίας, σὲ αὐτὴ τῶν ἀξιῶν καὶ πλέον στὴν κρίση τῆς ἴδιας μας τῆς πίστης. 

Τὰ λόγια του μεγάλου θεολόγου, π.Ἰωάννη Ρωμανίδη, μᾶς καλοῦν σὲ ἀνασυγκρότηση. Σὲ μία ἄμεση ἐπανατοποθέτηση:

«Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ κρίση ξεβόλεψε πολλούς, ἐκτὸς ἀπὸ κάποιους καιροσκόπους ποὺ τὴν ἐκμεταλλεύονται. Αὐτὰ πάντα ὑπῆρχαν, ὅσο ὑπάρχουν ἄρρωστοι ἄνθρωποι. 

Θὰ ἦταν ὅμως ἀρκετὰ ὠφέλιμο, νὰ προσεγγίσουμε τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο ἕνας σύγχρονος ἄνθρωπος διαχειρίζεται τὶς ἀνάγκες του καὶ ἂν αὐτὸ τὸ ξεβόλεμα, ἀφορᾶ πραγματικὲς ἀνάγκες ἢ «ψεύτικα θελήματα».

Ζοῦμε, ἡ ἀλήθεια νὰ λέγεται, σὲ χρόνια δύσκολα. Πιὸ δύσκολα τουλάχιστον, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μάθαμε νὰ ζοῦμε, μέσα σὲ μία πλασματικὴ εὐημερία ποὺ ἦταν χαρακτηριστικὸ τῶν προηγούμενων ἐτῶν. Ὑποκατάστατα εὐχαρίστησης χωρὶς οὐσία. 

Σὲ αὐτὸ τὸ κλίμα μεγαλώσαμε τὰ παιδιὰ μας (πολλὲς φορὲς ἀνεπίγνωστα), δηλαδὴ νὰ γίνουν καλοὶ καταναλωτὲς καὶ νὰ καταναλώνουν πέραν τῶν ἀναγκῶν τους. Νὰ μὴν τοὺς λείπει τίποτα. Νὰ τὰ ἔχουν ὅλα χωρὶς νὰ στεροῦνται. 

Παρενθετικὰ θὰ ρώταγε κανείς: ἀλήθεια τελικά πόσο εὔκολο εἶναι μετὰ νὰ μιλήσεις σ’ αὐτὰ τὰ παιδιὰ γιὰ νηστεία, ὅταν κυριαρχεῖ μέσα τοὺς ἕνας ἀπολυτοποιημένος ἀτομικισμός; 

Ἀνάγκες εἰκονικὲς καὶ κατανάλωση προϊόντων πέραν τῶν ἀναγκαίων, ἀκόμη καὶ μετὰ ἀπὸ κάποια χρόνια λιτότητας, ποὺ ἔχουμε ἤδη διανύσει. 

Τὸ ἐρώτημα ποὺ γεννᾶται εἶναι τὸ ἑξῆς: Μία οἰκογένεια πού ἔχει βγάλει τὸ Χριστὸ ἀπ’ τὴ ζωή της, ἀλήθεια τί ἔχει βάλει στὴ θέση Του; Ἡ ἀπάντηση δὲν εἶναι δύσκολη ἂν κοιτάξουμε λίγο τὸν τρόπο ζωῆς μας. 

Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ νιώθουμε τὸ «μετακατοχικὸ σύνδρομο» μέχρι σήμερα; Ἕνα σύνδρομο τὸ ὁποῖο δὲν περιορίζεται μόνο στὴν λήψη τῆς τροφῆς (ὅπως τουλάχιστον βλέπαμε μέχρι πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια), ἀλλὰ ἐπεκτείνεται καὶ σὲ ἀγαθὰ ποὺ εἶναι περιττά. 

Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς ἀπερίφραστα ὅτι δὲν ὑπάρχει (μέχρι στιγμῆς) σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους, ἡ συναίσθηση τῆς κατάστασης ποὺ ἐπικρατεῖ. 

Καὶ τὰ τελευταία χρόνια, ποὺ αὐτὸ ἀναγκαστικὰ περιορίζεται λόγω τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, νιώθουμε ὅτι ἔχει χαθεῖ ἡ γῆ κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας.

Ἡ εἰδωλοποίηση τοῦ ὑπέρμετρου καταναλωτισμοῦ, ἀνέδειξε ὅτι τὸ εἴδωλο ποὺ φτιάξαμε ἦταν ἕνα χάρτινο οἰκοδόμημα ποὺ κατέρρευσε. Ο «ψευτο-θεὸς» τῆς κατανάλωσης ποὺ φανταστήκαμε, ἀπεδείχθη ὄντως παραμύθι. 

Χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ἐπίσης τῆς παράλογης αὐτῆς κατάστασης, ἡ ραγδαία ἄνοδος σ’ αὐτὴ τὴ ψυχικὴ νόσο ποὺ λέγεται κατάθλιψη. Κάτι νιώθει ὅτι δὲν ἔχει ὁ καταθλιπτικός, ἀλλὰ δυσκολεύεται νὰ τὸ προσδιορίσει καὶ πραγματικὰ ἀσφυκτιά. 

Μήπως θὰ ἦταν φρονιμότερο νὰ κοιτάξουμε τὶς ἀνάγκες μᾶς ὅσο γίνεται πιὸ αὐστηρὰ πλέον; Ἡ στέρηση ἀγαθῶν ποὺ τὰ θεωρούσαμε ἀναγκαία, (ἐνῶ δὲν ἦταν) θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ εἴμαστε ὀλιγαρκεῖς. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ποτὲ τὶς πατερικὲς ἀναφορὲς ποὺ μᾶς θυμίζουν, πὼς ὁτιδήποτε ἐπιπλέον ἔχουμε ὡς ἀγαθό, στὴν οὐσία τὸ ἔχει στερηθεῖ ὁ φτωχός. 

Ἡ ὑπαρξιακὴ ἀνασφάλεια δὲν ἱκανοποιεῖται μὲ ἀνούσια καὶ περιττὰ ἀγαθά. Ὅσο πιὸ γρήγορα συνέλθουμε τόσο τὸ καλύτερο. Μόνο ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ὀχυρωθοῦμε, στὰ ἀκόμη δυσκολότερα ποὺ ἔρχονται. 

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ θὰ ἀγνοήσουμε τὰ «κελεύσματα» τοῦ σύγχρονου μάρκετινγκ, ποὺ μᾶς ζαλίζουν καὶ μᾶς θολώνουν, ὑπάρχει ἐλπίδα νὰ ἀπεμπλακοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ νοσηρὴ κατάσταση. 

Μὴν ξεχνᾶμε ποτέ, πὼς ἡ πληρότητα τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου ἀναδύεται μέσα ἀπὸ τὴ σύνδεσή του μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἀφοῦ ξεπεράσει τὰ ἀναχώματα τῆς ἀτομικῆς του ἰδιοτέλειας, τὰ ὁποία στὴν πραγματικότητα τοῦ κρύβουν τὴ θέα πρὸς τὴν ὄντως ζωή. 

Ὁ ἄνθρωπος «ἐπινόησε» τρόπους γιὰ νὰ μὴν νιώθει τὴν ἀπουσία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ ζωή του, χωρὶς νὰ καταλαβαίνει πὼς ἂν δὲν ἐπικεντροποιήσει τὴν ὕπαρξή του πρὸς Ἐκεῖνον, πραγματικὰ ὀλισθαίνει. 

Ἡ στροφή του πρὸς τὴν προοπτική της ἐν Χριστῷ θέωσης, δὲν σηματοδοτεῖ ἁπλὰ μία λύση στὸ ἀδιέξοδό της κατάντιας, ποὺ τὸν ἔχει ὁδηγήσει ἡ κρίση οὔτε φυσικὰ μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ὡς ψυχοχαλαρωτικὸ μέσο γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν κατάθλιψη, ἀλλὰ ἀποτελοῦσε πάντοτε τὸν βασικὸ ὑπαρξιακό του προορισμό, ποὺ βρίσκεται θεμελιωμένος στὴν ὀντολογία του». 

"Ὅσο πιὸ γρήγορα συνέλθουμε τόσο καλύτερα θὰ μπορέσουμε 

νὰ ὀχυρωθοῦμε, στὰ ἀκόμη δυσκολότερα πού ἔρχονται".

Εμπειρική δογματική π. Ιωάννη Ρωμανίδη, τόμος Β' σελ. 298-299

πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης

Πηγή: Ρωμαίικο Οδοιπορικό

Διαβάστε εδώ και άλλα κείμενα ορθόδοξης θεραπευτικής 
του πατρός Ιωάννη Ρωμανίδη.