Ελεύσεις και αποκρύψεις του θείου Φωτός ~ Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεου Βλάχου

Ελεύσεις και αποκρύψεις του θείου Φωτός

Μητροπ. Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου

 Ιερόθεου Βλάχου

Από το βιβλίο: «Οίδα άνθρωπον εν Χριστώ»

Βίος και πολιτεία του Γέροντος Σωφρονίου 

του ησυχαστού και θεολόγου

Η όραση του ακτίστου Φωτός γίνεται με πολλές εναλλαγές. Στην αρχή γίνεται ασαφώς, με την αποκάλυψη του εσωτερικού σκότους, στην συνέχεια γίνεται λαμπρότερη και μεταδίδει την θεία ζωή, αλλά μετά από αυτά παρατηρούνται αυξομειώσεις, άρ­σεις της θείας Χάριτος, απομακρύνσεις του Θεού και εκ νέου ελεύσεις της θείας Χάριτος. Όλα αυτά παρουσιάζονται από έναν εμπειρικό θεολόγο, που γνώρισε αυτές τις επισκέψεις και τις απο­μακρύνσεις του Θεού.

Ο Γέροντας στα κείμενα του κάνει λόγο για την απροσδόκητη έλευση του θείου Φωτός που «εναγκαλίζεται αγαπητικώς» τον άνθρωπο (212). Έπειτα κάνει λόγο για «συνεχή θέα του φωτός», που παρέμενε σε εκείνον «επί τρεις ημέρας» (213) και άλλοτε παρέμενε μαζί του «επί δύο εβδομάδας» (214). 

Εδώ πρέπει να θυμηθούμε την διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, για την έλλαμψη και την διαρκή θέα του Φωτός. Ακόμη αυτή η Χάρη, όπως η Χάρη της βιώσεως της Γεθσημανή, ήταν ένα μεγάλο δώρο, που, όπως ομολογεί, «και μέχρι του νυν δεν παύει αυξανόμενον». 

Την περίοδο αυτή, που ζούσε μέσα στο Φως και το Φως ήταν μέσα του και μαζί του, ζούσε φυσιολο­γικά. Και στην συνέχεια κάνει λόγο για την «απώλεια» της Χά­ριτος του Θεού (215), για την αποχώρηση «του Πνεύματος τον Κυρίου» (216) και την επί μακρόν αποχώρηση της οράσεως «του ου­ρανίου φωτός» (217), για την εγκατάλειψη του Φωτός (218), για την  έκπτωση «εκ της υπερκόσμιου ελλάμψεως» (219).

Από αυτά φαίνεται ότι η πείρα του Γέροντος Σωφρόνιου υπήρξε μεγάλη και γι' αυτό δυσερμήνευτη. Εμείς δεν μπορούμε να την αναλύσουμε, παρά μόνον να παραθέσουμε τους λόγους του που δείχνουν αυτήν την πραγματικότητα. Συνήθως ο Γέροντας ζούσε αυτήν την εμπειρία χωρίς να την αξιολογεί λογικώς, χωρίς να προσπαθεί να την κατανοεί και να την ελέγχει συγκρίνοντας την με την διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας. 

Δεν θεολογούσε πάνω σε αυτήν την εμπειρία, δεν προσκολλάτο στις καταστάσεις αυτές, καίτοι διέμενε «εν τη αμόρφω νοερά σφαίρα», ούτε στρεφόταν στον εαυτό του για να την αναλύσει θεολογικά, αλλά μισούσε τον εαυτό του από την βαθειά μετάνοια και συντριβή που τον διακατείχε σε όλη του την ζωή. Περνούσε μεγάλες περιόδους χωρίς σκέψεις, οι όποιες όμως του δημιουργούνταν όταν συνομιλούσε με τους ανθρώπους (220).

Η «ακατάσχετος ορμή» προς οδυνηρή μετάνοια είλκυε την ψυχή του «εις τοιαύτην ακόρεστον προσευχήν, ώστε η ψυχή να επιλανθάνηται των πάντων, ουδέν να ενθυμήται, αλλά να στρέφηται ακατασχέτως προς τον Θεόν, τον αόρατον αλλ' ηγαπημένον, τον άγνωστον αλλ' οικείον, τον απρόσιτον αλλ' εγγύς» (221).

Όταν ερχόταν ακόμη και ένας λογισμός κενοδοξίας, τότε στερείτο του Φωτός. Γράφει: «Προσηυχόμην κατακλυζόμενος υπό δακρύων συντριβής, και ευθύς, ως ενεφανίζετο πλησίον που εν τω αέρι λογισμός κενοδοξίας, ανιστάμην πάραυτα από της γης απεστερημένος πάντων: Δεν υπήρχον δάκρυα, η ψυχή ήτο ηρημωμένη· το σώμα ήτο υγιές, η πνευματική όμως ζωή αφίστατο άπ' εμού» (222). 

Όμως, αυτό τον δίδαξε να αντιμετωπίζει με ανδρεία, ακόμη και την προσέγγιση του λογισμού της κενοδοξίας. Γράφει: «Κατόπιν πολλών επαναλήψεων παρομοίων συμφορών, και εκ του ελαχίστου σημείου προσεγγίσεως του εχθρού τούτον, της κενοδοξίας, ηρχόμην εις φόβον. Τότε εδιπλασίαζον τον κλαυθμόν της μετανοίας: «Κύριε ήλθον οι φονείς μου, σώσον με». Ούτω κατενόησα, δια ποίον λόγον οι Πατέρες αποφεύγουν τους επαίνους: Και οι τέλειοι εισέτι δεν δύνανται να εξέλθουν άνευ ζημίας τινός της προς τον Θεόν αγάπης αυτών» (223). Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο έγραφε ότι:

«ο επιρρεπής εις την φαντασίαν νους είναι ακατάλληλος δια την θεολογίαν». Εκείνος που θέλει να «παρίσταται τω Θεώ καθαρώ νοί», πρέπει να απομακρύνεται από την «σφαίραν της φαντασίας» (224).

Η προσέγγιση προς τον Θεό συνδέεται με οδυνηρή ένταση που δεν είναι εύκολο να βιωθεί από τους έχοντες πεπτωκυία φύση που αποστρέφονται τον πόνο. Ταλαντευόταν «μεταξύ δύο θέσεων». Ή να συμβιβαστεί με την υπάρχουσα πραγματικότητα με μια «νόθον ταπείνωσιν» ή να αποδεχτεί «την φοβεράν κλήσιν του Χριστού». Και γράφει: «Ότε επέλεξα το δεύτερον, τότε ανεγεννήθην δια ζωήν εν τω Ζώντι Θεώ» (225).

Η Γιόγκα και ο Διαλογισμός στο φως της Ορθόδοξης Θεολογίας ~ Μιχαήλ Χούλη

Η Γιόγκα και ο Διαλογισμός 
στο φως της Ορθόδοξης Θεολογίας.

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

"Εμείς ενδιαφερόμαστε μόνο για την πρακτική πλευρά της γιόγκα,
 την χαλάρωση και αποφόρτιση που παρέχει 
και δεν ασχολούμαστε 
με την θεωρητική φιλοσοφία της...”

Τα όσα θα εκτεθούν παρακάτω δεν έχουν σκοπό να φοβίσουν τους λάτρεις της γιόγκα και του διαλογισμού (ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει και πράττει, σε νόμιμα πλαίσια, αυτό που νομίζει σωστό), αλλά να πληροφορήσουν για εκείνα που οφείλουν να γνωρίζουν οι ασκούμενοι και ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΠΕΙ.

Ακόμη θέλουμε να επισημάνουμε ότι δεν πρόκειται για ένα αθώο παιχνίδι χαλάρωσης και δεν θυμίζουν οι επιδόσεις των γιόγκι αθλοπαιδιές, αλλά έχει να κάνει με θρησκεία και μεταφυσικό χώρο και ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ, όπως επισημαίνουν ειδικοί μελετητές στο χώρο της αθλητιατρικής [βλέπε Χρήστου Ταγαράκη: «Είναι η γιόγκα σωματική άσκηση-γυμναστική;», εκδόσεις Διάλογος, Αθ. 2010, και από www.antibaro.gr/article/611. Ο συγγραφέας είναι βραβευθείς ερευνητής αθλητιατρικής, στο Γερμανικό Πανεπιστήμιο Αθλητισμού Κολωνίας, στην Γερμανία].

Όπως θα διαπιστώσουν μάλιστα οι αναγνώστες, οι πηγές από τις οποίες αντλούμε τα στοιχεία που αναφέρουμε δεν είναι τυχαίες, αλλά πρόκειται για μεγάλα ονόματα διδασκάλων της άπω ανατολής και από συγγραφείς που σπατάλησαν πολλά χρόνια από τη ζωή τους στη μελέτη της ινδουιστικής φιλοσοφίας, του αποκρυφισμού και του αθλητισμού.

Γιόγκα σημαίνει λοιπόν «ένωση», αλλά στα σανσκριτικά σημαίνει και «ασπίδα» (λατινικά: jugum), δηλαδή αναζήτηση προστατευτικής δύναμης (βλ. “Kurt E. Koch, “Το αλφάβητο του αποκρυφισμού”, εκδ. Στερέωμα, 1993, σελ. 210). Έχει σκοπό, με διάφορες τεχνικές που περιλαμβάνει, να ενώσει τον άνθρωπο με το θείο στοιχείο που υπάρχει μέσα του.

Οι αρχές της γιόγκα ανευρίσκονται στις Ουπανισάδες και την Μπαγκαβάτ-Γκιτά, ινδουιστικά ερμηνευτικά θρησκευτικά κείμενα το πρώτο και μεγάλης αξίας ιερό για τον Ινδουισμό βιβλίο το δεύτερο. Έχει επομένως η γιόγκα απωανατολίτικη προέλευση και, όπως θα διαπιστώσουμε, το περιεχόμενό της διαφέρει πλήρως από εκείνο του Χριστιανισμού. 

Σκοπός της γιόγκα είναι η απελευθέρωση κάθε ψυχής από τα δεσμά της, δηλαδή από το σώμα (που το θεωρούν δευτερεύον στοιχείο του ανθρώπου) και από την μετεμψύχωση, τους «πάμπολλους στους αιώνες κύκλους γεννήσεων και θανάτων, με τελικό προορισμό να γυρίσει και να ενωθεί με τον Ωκεανό του Απείρου, το Θεό, απ’ όπου ξεκίνησε το ταξίδι της» (Σουάμι Βιβεκανάντα, “Γιόγκα”, εκδ. Δίβρης, Αθ. 1983, σελ. 21).

Έχει καθαρά δηλαδή θρησκευτικό περιεχόμενο η γιόγκα και δεν νοείται, όπως παρουσιάζεται σκόπιμα στη Δύση - για να μην γίνει αντιληπτή ως θρησκευτικό σύστημα που είναι - σαν γυμναστικές ασκήσεις υγείας, ευεξίας, δύναμης και χαλάρωσης. Έτσι όμως, σύμφωνα με τους ινδουιστές, υποδουλώνει και πάλι στο εγωιστικό και υλικό νόημα τον άνθρωπο, στην ενδοκοσμική επιθυμία του που αυτήν προσπαθεί να αποφύγει, και χάνει τον υψηλό στόχο της απελευθέρωσης (βλ. Δημ. Πετριλιώτη, “Θρησκευτικά Β΄Λυκείου”, εκδ. Σαββάλας, 1998, σελ. 211). 

Στην Ινδία, μάλιστα, θεωρούν ανάρμοστη συμπεριφορά το να παρουσιάζουν στη Δύση ορισμένοι επιτήδειοι την γιόγκα και το διαλογισμό ως γυμναστικές μόνο ασκήσεις, για ευεξία και ψυχολογική εκτόνωση, αφού πρόκειται για αναπόσπαστο μέρος του Ινδουισμού και του Βουδισμού. 

Η συγχώρησις των αδελφών, προϋπόθεσις της ενώσεώς μας με τον Χριστό ~ † Αρχ. Γεώργιος Καψάνης

 

Η συγχώρησις των αδελφών, προϋπόθεσις της

 ενώσεώς μας με τον Χριστό 

† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, 

Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου

Αγίου Όρους

Ομιλία εις την Τράπεζαν της Συγχωρήσεως, την 24η Φεβρουάριου 1992, 

Κυριακή της Τυρινής.

Ευχαριστούμε τον Κύριο, που μας αξίωσε κι απόψε, αδελφωμένοι όλοι, να εορτάσουμε την Κυριακή της Τυρινής· και θα μας αξιώσει μετ’ ολίγον να συγχωρηθούμε και συγχωρημένοι και αγαπημένοι να μπούμε στην ευλογημένη και αγία περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Είναι Παράδοσις της Εκκλησίας μας και του Ορθοδόξου Γένους μας απόψε οι ορθόδοξοι Χριστιανοί και στις πόλεις και στα χωριά, εκεί που υπήρχε παλαιότερα ευσέβεια και όπου υπάρχει ακόμα κάποια ευσέβεια, οι Χριστιανοί να πηγαίνουν στον Εσπερινό της Συγχωρήσεως, να ακούν τα ωραία γράμματα, τα οποία ωθούν την ψυχή του ανθρώπου προς τον πνευματικό αγώνα, και εν συνεχεία να συγχωρούνται από τον ιερέα και μεταξύ των. 

Και μετά να πηγαίνουν στα σπίτια των, να παραθέτουν κοινή τράπεζα, συγγενείς και φίλοι, και να ευφραίνονται οικογενειακώς. Και συγχωρεμένοι όλοι οι Χριστιανοί να αρχίζουν την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, και μάλιστα σε μερικά μέρη να κρατούν και το Τριήμερο.

Δυστυχώς τα ξενικά έθιμα, τα οποία εισέβαλαν στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, κατήργησαν εν πολλοίς αυτήν την ευλογημένη συνήθεια, αυτό το ωραίο ορθόδοξο χριστιανικό έθιμο. Αλλά και κάποια κατάλοιπα του αρχαίου ειδωλολατρικού Ελληνισμού, τα οποία δυστυχώς μέχρι τώρα δεν ξερίζωσε ο Χριστιανισμός και στην πατρίδα μας, οικαρναβαλικές εορτές, οι οποίες τώρα και για λόγους κερδοσκοπικούς προβάλλονται, αντιστρατεύονται αυτήν την ωραία και πνευματική συνήθεια του Ορθοδόξου λαού μας. 

Το αποτέλεσμα είναι να διασκεδάζει ο λαός αυτές τις ημέρες, αλλά όχι χριστιανικά, και γι’ αυτό να μην έχει και αληθινή χαρά. Ο διάβολος τα κατάφερε έτσι, ώστε οι ημέρες αυτές για πολλούς αδελφούς μας Έλληνες Χριστιανούς από ημέρες πνευματικής προετοιμασίας που είναι για τον αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να γίνονται ημέρες μεγάλων αμαρτημάτων και αισχρουργιών, διά τας οποίας ο Απόστολος Παύλος λέγει ότι «αισχρόν έστι και λέγειν» (Έφεσ. ε΄ 12). 

Ιδίως στις πόλεις εκείνες που γίνονται οι καρναβαλικές εορτές ακολουθούν πολλές φρικτές αμαρτίες των ανθρώπων. Χαίρεται ο διάβολος και λυπείται ο Χριστός. Και όλα αυτά στην Ορθόδοξο πατρίδα μας. Στο Άγιον Όρος, δόξα τω Θεώ, διατηρείται η Παράδοσις η Ελληνορθόδοξη. Γι’ αυτό και εμείς απόψε συγκεντρωνόμαστε εδώ να τελέσουμε τον Εσπερινό της αγάπης, και μετά και το δείπνο της αγάπης, όπως οι πρώτοι Χριστιανοί που τελούσαν τις αγάπες.

Γνωρίζουμε ότι ο σκοπός της ζωής μας είναι η ένωσίς μας με τον Θεό. Αυτός είναι ο ανώτερος, ο ύψιστος, ο μεγάλος, ο τελικός σκοπός της ζωής μας. Όλοι οι άλλοι σκοποί είναι δευτερεύοντες και επίγειοι. 

Π.χ. το να μάθουμε κάποια τέχνη ή κάποια επιστήμη, το να φτιάξουμε κάποιο σπίτι, το να κάνουμε οικογένεια. Καλά είναι κι αυτά, αλλά αυτά δεν είναι ο τελικός σκοπός της ζωής μας. Διότι μπορεί να τα πραγματοποιήσει αυτά ο άνθρωπος και να επιτύχει κοσμικά και ανθρώπινα, αλλά αν δεν επιτύχει την ένωσή του με τον Θεό, είναι αποτυχημένος από την άποψη του αιωνίου προορισμού του. Μπορεί πρόσκαιρα να επέτυχε σ’ αυτό τον κόσμο, αλλά αιώνια απέτυχε.

Αυτός ο ύψιστος σκοπός της ζωής μας, που πρέπει να επιδιώκουμε μέσα σε όλα τα ανθρώπινα και πέρα απ’ όλα τα ανθρώπινα, επιτυγχάνεται μέσα στην αγία μας Εκκλησία.

Η Εκκλησία μας είναι εκείνη που μας διδάσκει αυτόν τον μεγάλο σκοπό της ζωής μας, αλλά και που μας βοηθάει να τον πραγματοποιήσουμε. Και να, μία βοήθεια που μας δίνει η Εκκλησία για να πραγματοποιήσουμε αυτόν τον μεγάλο σκοπό της ζωής μας: Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Είναι η περίοδος, κατά την οποία με τις ωραίες ακολουθίες, τα ωραία γράμματα που ψάλλει η Εκκλησία μας, τις ωραίες αναγνώσεις, τα ωραία τυπικά, μας υπενθυμίζει ότι ο σκοπός μας είναι να ενωθούμε με τον Θεό.

Ομάδα προσευχής και μελέτης του Ψαλτηρίου, εντός της Μεγάλης Σαρακοστής

Ο Νυμφίος, από την Αγία Πρόθεση της Ιεράς Μονής Μεγάλης Παναγίας Σάμου

Ομάδα προσευχής και μελέτης του Ψαλτηρίου, 

εντός της Μεγάλης Σαρακοστής

Σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει θα ξεκινήσει μια ομάδα μελέτης ψαλτηρίου. Συμμετέχουμε κι εμείς ως απλά μέλη... 

Γίνεται κάθε Σαρακοστή. 

Πρακτικά κάθε μέρα διαβάζουμε το κάθισμα που μας ανατίθεται και όλη η ομάδα βγάζει το ψαλτήρι 2 ή περισσότερες φορές ανά ημέρα (συνήθως είναι πάνω από 40 συμμετέχοντες). 

Ο καθένας το βγάζει 2 φορές σε όλη την Σαρακοστή... 

Παράλληλα μνημονεύουμε ο καθένας τα ονόματα των συμμετεχόντων, αλλά και πρόσθετα ονόματα που βρίσκονται σε προαιρετική κατάσταση.

Όποιος επιθυμεί μπορεί να επικοινωνήσει με τον κ. Κωνσταντίνο Γερανίου ~ Constantinos Gheraniou <cghera@yahoo.com>

(Έτσι, θα του σταλούν αναλυτικές οδηγίες...)

Δείτε και: 4 νέοι "άγνωστοι" στους περισσότερους από εμάς...Και;

Πηγή: Αμφοτεροδέξιος

Ο προφητάναξ Δαυίδ

Σύναξη για την Ορθοδοξία: Διακήρυξη και Ομολογία

Σύναξη για την Ορθοδοξία: Διακήρυξη και Ομολογία

Πρός τό χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας

Ἡ σύγχρονη πραγματικότητα μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μέ τήν καθολική ἀπαξίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς παραδόσεώς μας καί τῆς κατευθυνόμενης προσπάθειας μέ σκοπό τήν ἀποορθοδοξοποίηση καί τόν ἀφελληνισμό τοῦ λαοῦ μας.

Σέ κοινωνικό καί πολιτικό ἐπίπεδο, τό σύνδρομο τοῦ δῆθεν ἐκσυγχρονισμοῦ καί ἀθεϊστικοῦ προοδευτισμοῦ, δρᾶ πλέον σαρωτικά ἰσοπεδώνοντας κάθε ἔννοια ἠθικῆς, κάθε ἰδανικό καί ἀνθρώπινη ἀξία. Ἡ ἀνηθικότητα καί ἡ διαστροφή ἐπαινοῦνται καί τελικά θεσμοθετοῦνται. Ἡ ἱστορική μας μνήμη ἀπαξιώνεται, παραποιεῖται καί ἀλλοιώνεται. Ἡ ἐθνική καί θρησκευτική μας αὐτοσυνειδησία διαβάλλεται καί ἐνοχοποιεῖται.

Στόχος ἡ ὑποδούλωση τοῦ λαοῦ μας στήν κυριαρχία τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τῆς Πανθρησκείας, τῆς «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» καί τῆς «Νέας Ἐποχῆς»· ἡ δέσμευσή μας στήν γιγαντιαία αὐτή πολιτιστική, θρησκευτική, ἐθνική καί οἰκονομική χοάνη, πού ὁμογενοποιεῖ καί ἀποσυνθέτει θεσμούς, πιστεύματα, παραδόσεις, πολιτισμούς, ἤθη, ἀρχές, ἀξίες, ἐθνότητες, λαούς καί πατρίδες.

Σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο ἡ μάστιγα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ συνεχίζει νά καταρρακώνει τήν ἀλήθεια τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Τά σύγχρονα οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα ἔχουν πλέον ξεπεράσει καί καταπατήσει τίς «κόκκινες γραμμές» τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί παραβιάζουν κατάφωρα τήν ὀρθόδοξη δογματική συνείδηση τῶν πιστῶν.

Ἡ οἰκουμενική Κίνηση, ἄλλωστε, ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα με τίς γνωστές Πατριαρχικές Ἐγκυκλίους του 1902, 1904 καί 1920, ἔχει ἀνοίξει διάπλατα τόν δρόμο πρός τόν οἰκουμενιστικό συγκρητισμό καί τήν σχετικοποίση τῆς Ὀρθοδό-ξου Πίστεως, ἐγκλωβίζοντας τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στήν οἰκουμενιστική παγί-δα.

Τό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), ἡ πανσπερμία αὐτή τῶν αἱρέσεων, ἡ κοιτίδα ὅλων τῶν καινοφανῶν θεολογικῶν ἀπόψεων, εἶναι τό φυτώριο τῶν συγχρόνων θεολογικῶν παρεκτροπῶν, ἡ πηγή τῆς ἀξιακῆς παρακμῆς, τῆς ἠθικῆς παρεκτροπῆς καί τῶν ποικίλων ὀλισθημάτων, πού ἔχουν ἀπαξιώσει κυριολεκτικά τόν προτεσταντικό χριστιανισμό. 

Ἀναφέρουμε ἐνδεικτικά τήν χειροτονία γυναικῶν, τήν ἱερολογία γάμων των ομοφυλοφίλων κ.λπ. Οἱ τελευταῖες, ἄλλωστε, ἀποφάσεις τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων τοῦ ΠΣΕ, ὅπως αὐτή τοῦ Porto Alegre καί του Μπουσάν, ἔχουν καταλύσει κάθε ἔννοια ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας.

«Λέμε ΟΧΙ στά νέα Θρησκευτικά»: Συλλαλητήριο και πορεία στα Προπύλαια στις 4-3-2018

«Λέμε ΟΧΙ στα νέα Θρησκευτικά»: Συλλαλητήριο και πορεία στα Προπύλαια στις 4-3-2018

«Λέμε ΟΧΙ στα νέα Θρησκευτικά» 

Τὴν Κυριακὴ 4 Μαρτίου 2018 καὶ ὥρα 13:00 θὰ πραγματοποιηθεῖ συλλαλητήριο καὶ πορεία στά Προπύλαια, ὡς ἔνδειξη διαμαρτυρίας στὰ νέα ἀπαράδεκτα βιβλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. 

Κεντρικός ὁμιλητῆς θά εἶναι ὁ κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης, καθηγητής παιδαγωγικῆς – χριστιανικῆς παιδαγωγικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ καί πρόεδρος τῆς Πανελλήνιας Ἑνώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ), μὲ θέμα: «Ἡ Χριστομαχία στὰ νέα Θρησκευτικὰ καὶ οἱ συνέπειές της στὴν ἀγωγὴ τῶν νέων μας».

Πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Σχόλιο Λόγος Φωτός: "Σ' αυτά τά δύσκολα χρόνια ό καθένας μας πρέπει να κάνη ότι γίνεται ανθρωπίνως καί ότι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό. Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση μας ότι κάναμε εκείνο πού μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί μας από τους τάφους.

Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι' αυτήν; Ή Ελλάδα, ή Ορθοδοξία, με την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμήται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε! Είναι φοβερό!..." ~ Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

Ο απατημένος σύζυγος που είδε το άκτιστο Φως ~ Αθανάσιου Ρακοβαλή

Ο απατημένος σύζυγος που είδε το άκτιστο Φως

του Αθανάσιου Ρακοβαλή

«Γίνωσκε, τέκνον, ὅτι οὔτε νηστείᾳ, οὔτε ἀγρυπνίᾳ, 

οὔτε κόπῳ σωματικῷ, οὔτε τινί ἑτέρῳ τῶν δεξιῶν πράξεων

χαίρει ὁ Θεός καί ἐμφανίζεται, 

εἰ μή ταπεινῇ τε καί μόνῃ ἀπεριέργῳ καί ἀγαθῇ ψυχῇ καί καρδίᾳ...».

~ Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Λόγος ΙΣΤ΄

Όλες οι νηστείες, η άσκηση και πολλά άλλα μέσα στην Εκκλησία, έχουν το νόημα τους. Είναι μεν καλά και άγια, αλλά είναι τα μέσα και όχι ο σκοπός. Ο σκοπός είναι η θεραπεία της ανθρώπινης προσωπικότητας με στόχο την αγαπητική κοινωνία με Θεό και ανθρώπους. Όταν αυτό το ξεχνάμε, φτάνουμε να απολυτοποιούμε τα παραπάνω και να γινόμαστε ευσεβιστές. Η παρακάτω ιστορία, την οποία διηγείται ο άγιος Παΐσιος, μας υπενθυμίζει αυτή την αλήθεια.

Ο γέροντας μου άγιος Παΐσιος διηγήθηκε την έξης ιστορία: «Μία φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός. Ορθόδοξος ήταν, αλλά δεν είχε πολλά με τη θρησκεία. Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία. Έζησε μία εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει. Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός». Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του. Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!...

Θαύμασα! Γιατί ένοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού». Ήταν πραγματικό. Είδε το «άκτιστο Φως». Τι έκανε στη ζωή του; Πώς ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;...

Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει ή γυναίκα του: «Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμιά βόλτα». Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω. Μετά από λίγο διάστημα, του λέει: «Θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου». Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, «Θέλω να πάω μόνη μου διακοπές...» Τι να κάνει; Της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο. 

Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζει μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί. Της μιλούσε, τη συμβούλευε, «Βρε τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;» Τίποτα αυτή. Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν... 

Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά! Στεναχωρέθηκε! Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάει να τη βρει. Τι να της πει όμως;... 

Γονάτισε να προσευχηθεί: «Θεέ μου φώτισε με, τι να πω, τι να κάνω για να σωθεί αυτή ή ψυχή». Βλέπεις την πονούσε. Ήθελε «να σωθεί αυτή ή ψυχή». Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση. Πονούσε για την κατάντια της. Ποθούσε τη σωτηρία της. Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό. Τον έλουσε με το Φως Του. 

Βλέπεις; Βλέπεις;...Αυτός στην Αμερική σε τι περιβάλλον ζούσε; Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στη χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε! 

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!...» 

Σχόλιο Λόγος Φωτός: «άκτιστο Φως» είναι το αδημιούργητο, χωρίς αρχή. Οι άγιοι Πατέρες, τονίζουν ότι το άκτιστο Φως δεν είναι η ουσία του Θεού ούτε κτιστό φως ούτε φάντασμα φωτός, αλλά το άκτιστο Φως του Θεού. Δηλαδή η άκτιστος και θεία και θεοποιός ενέργειά Του.

Το άκτιστο Φως της θείας Χάριτος, της θείας ενέργειας, είναι προϋπόθεση της δυνατότητας της θεώσεώς μας. Ασκητές, κληρικοί και λαϊκοί μπορούν με τη Χάρη του Θεού να το βιώσουν. Αποτελεί ποθητό στόχο της ανθρώπινης ζωής. Θεωρείται εμπειρία θέωσης. Μετέχει η ανθρώπινη στη Θεία ενέργεια και γινόμαστε «…θείας φύσεως κοινωνοί…».

Ερμηνεύων ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει: «Φως λοιπόν είναι ο Θεός και φως αληθινό, με την λαμπρότητα του οποίου συγκρινόμενος ο ήλιος και όλα τα κτιστά φώτα, ευρίσκονται φώτα ψευδή». 

«Φως είναι ο Θεός», κατά τον Αρεοπαγίτη Διονύσιο, «διότι γεμίζει από κάθε νοητό φως κάθε υπερουράνιο νου, και διότι διώκει κάθε αγνωσία και πλάνη από τις ψυχές εκείνες, στις οποίας λάμπει τις ακτίνες του και μεταδίδει σε αυτές φως ιερόν». (κεφ. δ' Περί θείων ονομάτων)

«Φως είναι ο Θεός νοερόν», κατά τον Θεοφύλακτο και Οικουμένιο, «διατί κινεί τους οφθαλμούς της ψυχής εις το να θεωρήσουν, και διατί αποστρέφει τα μάτια του νου από τούτα όλα τα υλικά και έλκει την όρεξη και επιθυμία του ανθρώπου, στο να αγαπά μόνο τον Θεό με ένα ερωτικό πάθος».

«Η νήψις, η μετάνοια, η αυτομεμψία είναι», κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, «προϋποθέσεις της ελλάμψεως του θείου Φωτός». Ο αββάς Ισαάκ λέγει ότι «βασική προϋπόθεση θεώσεως και θεωρίας είναι η αδιάλειπτος νοερά καρδιακή προσευχή». 

«Ο θέλων ιδείν τον Κύριον, μηχανάται καθαρίσαι αυτού την καρδίαν εν αδιαλείπτω μνήμη του Θεού. Και ούτως εν τη λαμπρότητι της διανοίας αυτού εν πάση ώρα όψεται τον Κύριον».

Όμως επισκέψεις της θείας χάριτος, μπορεί να δεχτεί ακόμη και ένας άνθρωπος που δε βρίσκεται ούτε καν στο στάδιο της κάθαρσης. Ακόμη κι ένας εγκληματίας. Πρόκειται κατ’ ουσίαν για προσκλήσεις από το Θεό. Αν ο άνθρωπος ανταποκριθεί, τότε βιώνει τη συγκλονιστική κατάσταση της μετάνοιας.

Οι ελεύσεις της θείας χάριτος είναι η παιδεία του Θεού, η έλξις, ο θείος έρωτας. Και σκοπός αυτής της παιδαγωγίας, δεν είναι άλλος από το να φτάσει η ψυχή στον φωτισμό, την νοερά προσευχή, κι αν ελεήσει ο Κύριος, την ένωση με τον Θεό, την βίωση της Πεντηκοστής...

«ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ' αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ' ἐμοῦ.» (Αποκάλυψη του Ιωάννη, κεφάλαιο 3, 20)

Κατά τον πρωτοπρ. Ιωάννη Ρωμανίδη (ενός κορυφαίου εμπειρικού θεολόγου της ορθοδοξίας) το ζητούμενο είναι: «Να φεύγουν οι λογισμοί και να τεθεί ο άνθρωπος υπό την επίβλεψη ενός Πνευματικού, ο οποίος να μπορέσει να τον οδηγήσει, ώστε να γίνει πραγματικά ναός του Αγίου Πνεύματος και να φθάσει στο να έχει την νοερά ευχή μέσα στην καρδιά του. Και όταν ο άνθρωπος αποκατασταθεί σε αυτή την κατάσταση, τότε είναι φωτισμένος και τότε γίνεται φυσιολογικός, γιατί έχει πλέον κοινωνία με τον Θεό»... 

Ο απατημένος σύζυγος που είδε το Άκτιστο Φως

Απόσπασμα από το βιβλίο: 

«Ο πατήρ Παΐσιος, μου είπε»,

του Αθανάσιου Ρακοβαλή, 

Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», 

σελ. 27-29

πηγή: Νεκρός για τον κόσμο

δείτε επίσης: Η κυρά Φωτεινιώ και το άκτιστο φως ~ π. Αρσένιος Σιναΐτης

Φωτισμός του νου και Νοερά Προσευχή 

~ Πρωτοπρ. Ιωάννης Ρωμανίδης

Ὁ φωτισμός τοῦ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου στήν Ἐκκλησία 

~ Ὁμιλία Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γνήσιες και νόθες πνευματικές εμπειρίες ~ † Ιερομόναχου π. Σεραφείμ Ρόουζ

Γνήσιες και νόθες πνευματικές εμπειρίες

† Ιερομόναχου π. Σεραφείμ Ρόουζ

Περιστατικό από την ζωή του αγίου Νικήτα

των σπηλαίων του Κιέβου 

Η Ορθόδοξη γραμματεία μας κατά τα τελευταία 2000 χρόνια έχει ουκ ολίγα διδακτικά παραδείγματα αυτού του είδους. Εδώ θα αναφέρω μόνο ένα, από τη ζωή του αγίου Νικήτα των σπηλαίων του Κιέβου, που έζησε πριν από 1.000 περίπου χρόνια στη Ρωσία:

Κινούμενος από ζήλο, ο Νικήτας ζήτησε από τον ηγούμενό του ευλογία για να γίνει ερημίτης. Ο ηγούμενος (που τότε ήταν ο άγιος Νίκων) του το απαγόρευσε, λέγοντας «Τέκνο μου, δεν είναι καλό για σένα που είσαι νέος, να μένεις αργός. Καλύτερο για σένα είναι να ζεις με τους αδελφούς. Διακονώντας τους δεν θα χάσεις την αμοιβή σου. Ξέρεις κι εσύ πως ο Ισαάκ εξαπατήθηκε από τους δαίμονες στην ερημιά. Θα είχε πεθάνει αν δεν τον έσωζε η ιδιαίτερη χάρη του Θεού, δια των προσευχών των αγίων Πατέρων μας Αντωνίου και Θεοδοσίου.»

«Πάτερ», απάντησε ο Νικήτας, «δεν θα ξεγελαστώ ποτέ από τέτοιου είδους απάτες, αλλά θέλω να σταθώ ακλόνητος απέναντι στα τεχνάσματα των δαιμόνων και να ζητήσω από το Θεό να μού δώσει το χάρισμα της θαυματουργίας, όπως στον Ισαάκ τον ασκητή, που μέχρι τώρα ακόμα τελεί πολλά θαύματα.»

«Η επιθυμία σου», είπε ξανά ο ηγούμενος, «είναι υπεράνω των δυνάμεών σου. Φυλάξου, μήπως υπερυψωθείς και πέσεις. Εγώ, αντίθετα με τα σχέδια σου, σου βάζω κανόνα να υπηρετείς τους αδελφούς, και θα λάβεις στέφανο από το Θεό για την υπακοή σου.»

Ο Νικήτας, παρασυρόμενος από τον ισχυρότερο ζήλο για την ερημική ζωή, δεν είχε την παραμικρή επιθυμία να προσέξει αυτά που τού είπε ο ηγούμενος. Έκανε αυτό που είχε βάλει στο μυαλό του. Έγινε ερημίτης έγκλειστος και προσευχόταν συνεχώς χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. 

Μετά από κάποιον καιρό, μια φορά που προσευχόταν, άκουσε μια φωνή να προσεύχεται μαζί του, και μύρισε ένα εξαιρετικό άρωμα. Παραπλανημένος από αυτό, είπε μέσα του: «Αν αυτός δεν ήταν άγγελος, δεν θα προσευχόταν μαζί μου και δεν θα υπήρχε η ευωδία του αγίου Πνεύματος.» 

Ο Νικήτας άρχισε να προσεύχεται ειλικρινά, λέγοντας: «Κύριε, φανέρωσε τον εαυτό Σου σε μένα, ώστε να μπορώ να Σε δω.» Τότε, μια φωνή του είπε: «Δεν θα σου εμφανιστώ επειδή είσαι νέος, μήπως υπερυψωθείς και πέσεις.» Ο ερημίτης απάντησε με δάκρυα: «Κύριε, δεν θα παραπλανηθώ, γιατί ο ηγούμενος με δίδαξε να μην προσέχω τις δαιμονικές απάτες, αλλά θα κάνω ότι με διατάξεις».

Τότε, έχοντας κερδίσει εξουσία πάνω του, ο ψυχοκτόνος όφις είπε: «Είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο να με δει ενώ είναι ακόμα στο σώμα. Αλλά πρόσεξε, στέλνω τον άγγελό μου να μείνει μαζί σου. Κάνε το θέλημά του.»

Μ’ αυτά τα λόγια, ένας δαίμονας με μορφή αγγέλου εμφανίστηκε στον ερημίτη. Ο Νικήτας έπεσε στα πόδια του και τον προσκύνησε σαν να ήταν άγγελος. Ο δαίμονας είπε, «Από εδώ και στο εξής να μην προσεύχεσαι, αλλά να διαβάζεις βιβλία. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα συνάψεις σταθερή σχέση με το Θεό και θα λάβεις τη δύναμη να δίνεις ωφέλιμα διδάγματα σ’ αυτούς που έρχονται σε σένα, και εγώ θα προσεύχομαι αδιάλειπτα στον Δημιουργό των πάντων για τη σωτηρία σου.»

Ο ερημίτης πίστεψε αυτά τα λόγια και εξαπατήθηκε ακόμα περισσότερο. Σταμάτησε να προσεύχεται και ασχολείτο με το διάβασμα. Έβλεπε το δαίμονα να προσεύχεται διαρκώς και αναγάλλιαζε, υποθέτοντας ότι ένας άγγελος προσευχόταν μαζί του. Τότε άρχισε να μιλά πολύ από τη Γραφή σ’ αυτούς που έρχονταν σ' αυτόν, και να προφητεύει όπως οι έγκλειστοι της Παλαιστίνης.

Η φήμη του εξαπλώθηκε ανάμεσα στους κοσμικούς ανθρώπους κι έφτασε στην αυλή του μεγάλου πρίγκιπα. Στην πραγματικότητα δεν προφήτευε, αλλά έλεγε σ’ εκείνους που έρχονταν σ’ αυτόν που ήταν κρυμμένα κλεμμένα αγαθά, ή κάτι που συνέβαινε σ’ ένα μακρινό μέρος, παίρνοντας τις πληροφορίες του από το δαίμονα που τον παρακολουθούσε. 

Έτσι είπε στον μεγάλο πρίγκιπα Ιζυασλάβ για το φόνο του πρίγκιπα Γκλέμπ του Νόβγκοροντ, και τον συμβούλεψε να στείλει το γιο του να αναλάβει το πριγκιπάτο και να κυβερνήσει στη θέση του. Αυτό ήταν αρκετό για τους κοσμικούς ανθρώπους για να χαιρετίσουν τον έγκλειστο ως προφήτη.

Είναι παρατηρημένο ότι οι κοσμικοί άνθρωποι, κι ακόμα κι οι μοναχοί χωρίς πνευματική διάκριση, σχεδόν πάντα γοητεύονται από εκείνους που βρίσκονται σε πνευματική πλάνη, και τους παίρνουν για αγίους και γνήσιους υπηρέτες του Θεού.

Κανείς δεν μπορούσε να συγκριθεί με το Νικήτα στη γνώση της Παλαιάς Διαθήκης. Αλλά δεν μπορούσε να υποφέρει την Καινή Διαθήκη, ποτέ δεν χρησιμοποιούσε λόγους από τα Ευαγγέλια ή τις επιστολές των Αποστόλων, και δεν επέτρεπε σε κανέναν από τους επισκέπτες του να αναφέρει οτιδήποτε από την Καινή Διαθήκη. Από αυτή την παράξενη προτίμηση στη διδασκαλία του, οι πατέρες της μονής των σπηλαίων του Κιέβου συνειδητοποίησαν ότι είχε εξαπατηθεί από δαίμονα. 

Ο Άγιος Νικήτας των σπηλαίων του Κιέβου

Εκείνο τον καιρό υπήρχαν στο μοναστήρι πολλοί άγιοι μοναχοί προικισμένοι με πνευματικά χαρίσματα και θεία χάρη. Έδιωξαν το δαίμονα μακριά από το Νικήτα με τις προσευχές τους. Ο Νικήτας σταμάτησε να τον βλέπει. Οι πατέρες έβγαλαν το Νικήτα από το ερημητήριό του και του ζήτησαν να τους πει κάτι από την Παλαιά Διαθήκη. Αυτός όμως βεβαίωσε με όρκο ότι δεν είχε διαβάσει ποτέ τα βιβλία αυτά, που προηγουμένως ήξερε απ’ έξω. Αποκαλύφθηκε ότι είχε ακόμα ξεχάσει και πως να διαβάζει, τόσο μεγάλη ήταν η επιρροή της σατανικής πλάνης: και μόνο μετά από πολύ μεγάλη δυσκολία έμαθε πάλι να διαβάζει.

Δια των προσευχών των αγίων πατέρων, ήρθε στον εαυτό του, αναγνώρισε κι εξομολογήθηκε την αμαρτία του, την έκλαψε με πικρά δάκρυα, και απέκτησε έναν υψηλό βαθμό αγιότητας και το χάρισμα της θαυματουργίας με μια ταπεινή ζωή ανάμεσα στους αδελφούς. Ακολούθως ο άγιος Νικήτας χειροτονήθηκε επίσκοπος του Νόβγκοροντ.*

Αυτή η ιστορία δημιουργεί ένα ερώτημα για μας σήμερα. Πως μπορεί ένας θρησκευτικός αναζητητής να αποφύγει τις παγίδες και τις πλάνες που συναντά στην έρευνα του; Υπάρχει μόνο μια απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση: 

Κάποιος πρέπει να βρίσκεται σε θρησκευτική έρευνα όχι χάριν θρησκευτικών εμπειριών, που μπορεί να εξαπατήσουν, αλλά χάριν της αλήθειας. Ο καθένας που μελετά τη θρησκεία στα σοβαρά έρχεται αντιμέτωπος μ’ αυτό το ερώτημα. Είναι στην κυριολεξία ένα ερώτημα ζωής και θανάτου.

Ερώτηση: Αν οι δαίμονες εμφανίζονται ως άγγελοι και λένε τα πράγματα που θα έλεγαν οι άγγελοι, τότε πως μπορεί κανείς να διακρίνει ποια είναι η αλήθεια;

Απάντηση: Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Πρέπει να ταπεινωθείς... 

πρέπει να είσαι σε μια κατάσταση, όπου θα θέλεις την αλήθεια του Θεού, κι όχι να ψάχνεις για «εμπειρίες»... 

Φυσικά, θα έλεγα να γίνεις ένας Ορθόδοξος Χριστιανός και να ανακαλύψεις όλους τους κανόνες που κατευθύνουν μια χριστιανική ζωή. Αυτό βοηθά, παρ’ ότι δεν είναι εγγύηση, γιατί μπορείς να πλανηθείς και ως Ορθόδοξος Χριστιανός επίσης.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας παρέχουν βασικές συμβουλές. Για παράδειγμα, λένε ότι, αν κάποιος εμφανιστεί σε σένα ως άγγελος φωτός, δείξε δυσπιστία. 

Ο Θεός δεν θα σε επικρίνει αν θέλει πραγματικά να εμφανιστεί σε σένα κι εσύ Τον απορρίπτεις, επειδή αν πραγματικά θέλει να σου στείλει κάποιο μήνυμα, θα έρθει ξανά και θα βρει έναν τρόπο να σε πλησιάσει. Στην πραγματικότητα, σε επαινεί που είσαι δύσπιστος, επειδή δεν θέλεις να πέσεις σε πλάνη.

Αυτοί που είναι σε πιο προοδευμένη πνευματική κατάσταση, με περισσότερη πείρα σ’ αυτά τα πράγματα, έχουν δράσει με άλλους τρόπους. Έχουμε ένα παράδειγμα από τον βίο του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, ο οποίος έβλεπε δαίμονες όλη την ώρα. Όταν τον ρώτησαν πως μπορούσε να διακρίνει τα πνεύματα, είπε: «Όταν εμφανίζεται ένας άγγελος, νιώθω πολύ ήρεμος, ενώ όταν εμφανίζεται ένας δαίμονας, ακόμα κι αν μοιάζει σαν άγγελος, νιώθω μια ενόχληση, μια ταραχή»... Πάντως αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη προσέγγιση για αρχάριους, γιατί... 

μπορεί να νιώθετε πολύ ήρεμος και με τους δαίμονες, αν δεν έχετε πείρα...

Η βασική απάντηση στο ερώτημά σας είναι το να μπείτε στην τάξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κάτω από την καθοδήγηση έμπειρου πνευματικού πατέρα. Εξομολογούμενοι σε αυτόν τις εμπειρίες σας, θα λάβετε ασφαλή απάντηση για το αν πρόκειται για γνήσιες ή νόθες.

Γνήσιες ή νόθες πνευματικές εμπειρίες

Από το βιβλίο του 

Ιερομόναχου π. Σεραφείμ Ρόουζ:

«Η αποκάλυψη του Θεού 

στην ανθρώπινη καρδιά»

Πηγή: Νέκταρ Ορθοδοξίας

Ο πρώην βιαστής και δολοφόνος που έγινε άγιος ~ Όσιος Ιάκωβος ο Ασκητής

Όσιος Ιάκωβος ο Ασκητής,

Ο πρώην βιαστής και δολοφόνος 

που έγινε άγιος...

Ο Όσιος Ιάκωβος έγινε μοναχός και ασκήτεψε επί δέκα πέντε χρόνια σε ένα σπήλαιο, κοντά στην κωμόπολη Πορφυρεώνη. Κατά την διάρκεια του πνευματικού του αγώνα υπέβαλλε τον εαυτό του σε κάθε είδους άσκηση και κακουχία.

Κάποτε μερικοί ακόλαστοι και φθονεροί άνθρωποι οδήγησαν στον Όσιο μια πόρνη. Αυτή, αφού με δόλο κατόρθωσε να εισέλθει στο κελί του, τον προκαλούσε να διαπράξει αμαρτία μαζί της. Εκείνος όμως της υπενθύμισε την τιμωρία του μέλλοντος πυρός. Έτσι, την έκαμε να συναισθανθεί την αμαρτωλότητά της, να μετανοήσει, να αλλάξει τρόπο ζωής και να ακολουθήσει πλέον αναγεννημένη πνευματικά τον Χριστό. 

Επειδή όμως κανένας δεν ξεφεύγει από τις ενέδρες του διαβόλου, συνέβη και ο Όσιος αυτός να πέσει σε μεγάλο παράπτωμα, για να γίνει παράδειγμα σε όλους τους αμαρτωλούς και οδηγός προς μετάνοια. 

Να, λοιπόν, τι συνέβη: 

Κάποιος άνθρωπος επιφανής είχε μια θυγατέρα δαιμονισμένη, την οποία πήγε στον Όσιο να την θεραπεύσει. Εκείνος προσευχήθηκε και αμέσως το δαιμόνιο έφυγε και άφησε ελεύθερη τη νέα. Ο πατέρας της όμως, επειδή φοβόταν μήπως και πάλι το δαιμόνιο ενοχλήσει την θυγατέρα του, την άφησε στο σπήλαιο του Αγίου. Για συντροφιά της άφησε εκεί και το νεότερο αδελφό της.

Ο ασκητής όμως Ιάκωβος νικήθηκε από την επιθυμία και διέφθειρε τη νέα. Και στη συνέχεια, για να μη γνωστοποιηθεί η μυσαρή του πράξη και εξευτελισθεί, φόνευσε και τη νέα και τον αδελφό της και έριξε τα σώματά τους στο ποτάμι που ήταν εκεί κοντά...

Ύστερα από τα φοβερά αυτά εγκλήματα που διέπραξε, έχασε κάθε ελπίδα για σωτηρία και του δημιουργήθηκε η ακατάσχετη επιθυμία να αφήσει την ασκητική ζωή και να επανέλθει στον κόσμο. Στο δρόμο όμως τον συνάντησε κάποιος ευλαβής μοναχός, στις παραινέσεις του οποίου πειθάρχησε ο Όσιος, που αποφάσισε να κλειστεί μέσα σε ένα τάφο και να υπομείνει κάθε σκληραγωγία. 

Εκείνο τον χρόνο σημειώθηκε στη χώρα μεγάλη ξηρασία και ο Θεός κατά θαυμαστό τρόπο μήνυσε στον Επίσκοπο της πόλεως ότι, αν δεν προσευχηθεί ο Όσιος Ιάκωβος που διαμένει στον τάφο, δεν θα λάβει τέλος η ανομβρία. 

Αμέσως λοιπόν, τότε ο Επίσκοπος επισκέφθηκε τον Όσιο, μαζί με όλο τον λαό και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί, για να ανοίξουν οι κρουνοί του ουρανού. Ο Όσιος, μετά από την παράκληση του Επισκόπου, προσευχήθηκε με άκρα ταπείνωση και βαθιά πίστη στον Θεό. Και ο Θεός άκουσε την προσευχή του, διότι, αν και είχε διαπράξει βαρύτατα αμαρτήματα, είχε ειλικρινά μετανοήσει και έστειλε πλούσια την βροχή στη γη.

Το θαύμα αυτό έδωσε στον Όσιο την ελπίδα αλλά και τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τον συγχώρεσε. Και με την ελπίδα και τη βεβαιότητα αυτή συνέχισε τον επίπονο ασκητικό του βίο. Έτσι αγωνιζόμενος κοιμήθηκε με ειρήνη.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε την προσευχή που έλεγε ο

 Όσιος Ιάκωβος όσο ήταν στον τάφο: 

«Πώς ατενίσω προς σε ο Θεός; Ποίαν δε αρχήν της εξομολογήσεως εύροιμι; Ποία καρδία ή ποίω θαρρήσας συνειδότι, γλώσσαν ασεβή, και χείλη μολυσμού γέμοντα, κινήσαι πειράσωμαι; Ποίας δε αμαρτίας πρώτον άφεσιν αιτήσαι κατατολμήσω;... 

Φείσαι φιλάνθρωπε Κύριε! Ίλεως γενού τω αναξίω, Δέσποτα αγαθέ, και μη συναπολέσης με ταις αισχραίς μου πράξεσιν. Ου γαρ μικρά μου τα δυσσεβήματα. Πορνείαν ετέλεσα. Φόνον ειργασάμην. Αίμα αθώον εξέχεα. Και προς τούτοις, τοις ύδασι, και θηρίοις, και πετεινοίς δέδωκα εις βοράν... 

Και νυν Κύριε, ειδότι σοι τα πάντα εξομολογούμαι, αγαθέ, την τούτων εξαιτούμενος άφεσιν. Μη παρίδης με Δέσποτα. Aλλά κατά την σοι πρέπουσαν ευσπλαγχνίαν, οικτείρησόν με τον ασεβή. Και κατάπεμψον εις εμέ το παρά σου πλούσιον έλεος, ελθόντα επί τα της αμαρτίας βάραθρα. Κατεπόντισέ με γαρ, η του λυμεώνος εχθρού καταιγίς. Μη δη καταπίη με ο δράκων ο βύθιος»...

«Ἀπῆλθε σαρκός, ὥσπερ ἒκ τινος πάγης,

Ὁ σαρκός, Ἰάκωβος οὐχ ἁλοὺς πάγαις...»

«Βγήκε από την σάρκα, σαν μέσα από πάγο,

ο Ιάκωβος που γεννήθηκε από σάρκα, αλλά δεν κυριεύθηκε

 από αυτήν...»

Ο πρώην βιαστής και δολοφόνος που έγινε άγιος...

Όσιος Ιάκωβος ο Ασκητής

Η μνήμη του τιμάται στις 28 Ιανουαρίου

Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Σχόλιο Λόγος Φωτός: Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας λέει: «Πολλοί έκαμαν θαύματα. Ανέστησαν και νεκρούς. Εκοπίασαν να επαναφέρουν αμαρτωλούς και πλανημένους στον δρόμο του Θεού. Έκαμαν όπως θα λέγαμε, θαύματα: Μέσω αυτών οδηγήθηκαν πολλοί στον Χριστό! Και όμως... Αυτοί, που έδωσαν σε άλλους ζωή, έπεσαν οι ίδιοι σε πάθη μιαρά, επειδή είχαν μόνοι τους προκαλέσει στον εαυτό τους τον θάνατο.»

και αυτό γιατί: «Είναι δύσκολο στον άνθρωπο να έχει δόξα και τιμή, χωρίς ζημία στην ψυχή του. Δύσκολο όχι μόνο για τους εμπαθείς, εκείνους που αγωνίζονται να νικήσουν τα πάθη τους, αλλά και σ’ εκείνους που τα ενίκησαν... στους αγίους. 

Γιατί, έστω και αν τους έδωσε ο Θεός την νίκη κατά της αμαρτίας, όμως μπορεί να ξαναγυρίσουν στην αμαρτία και να ξαναϋποδουλωθούν στα πάθη, όπως έγινε με μερικούς, που δεν έδειξαν την απαιτούμενη νήψη και επαγρύπνηση, αλλά αναθάρρησαν στον εαυτό τους, στην πνευματική τους κατάσταση!...» ~ Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ 

Η ροπή στην υπερηφάνεια, λέγει ο άγιος Μακάριος, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και στις πιο καθαρές ψυχές. Η ροπή αυτή είναι η πρώτη αιτία, που σπρώχνει τον άνθρωπο να γοητευθεί από την αμαρτία και να ξαναγυρίσει σ’ αυτήν. 

Και γι’ αυτό και το χάρισμα των ιαμάτων και όλα τα άλλα αντιληπτά χαρίσματα, είναι πολύ επικίνδυνα σ’ εκείνους που τα έλαβαν. Γιατί γίνονται αντικείμενα μεγάλης τιμής από τους ανθρώπους με σαρκικό φρόνημα. 

Αντίθετα τα μη αντιληπτά χαρίσματα είναι σε ασύγκριτο βαθμό ανώτερα από εκείνα, που πέφτουν στην αντίληψή μας. Π.χ. Το χάρισμα να οδηγεί κανείς ψυχές στη σωτηρία, και να τις θεραπεύει από τα πάθη, ο κόσμος ούτε το καταλαβαίνει ούτε του δίνει σημασία...

Έτσι ο πρώην ασκητής, που αξιώθηκε να κάνει και θαύματα, έγινε άσωτος (βιαστής και φονιάς!) Και κατόπιν με την φλογερή του μετάνοια, ο Θεός τον αναγνώρισε ως έναν από τους αγίους Του...Γιατί ο Θεός δεν βλέπει ούτε κρίνει τις ψυχές των ανθρώπων μόνο από το φαινόμενο (από τις πράξεις, τις πτώσεις και τις αμαρτίες), όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αλλά από την καρδιά (την προαίρεση και το μέγεθος της μετάνοιας)...

«Μη κρίνετε κατ΄ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε.» (Ιω. ζ΄19-24)

«Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετανόησε. Και αυτόν πού εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει...» ~ «Κλίμαξ» Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου