Η αψευδής γνησιότητα του Αγίου Φωτός ~ Δύο νέες επιστημονικές έρευνες

Το θαύμα του Αγίου Φωτός επαληθεύεται από δύο νέες επιστημονικές έρευνες.

Το Μεγάλο Σάββατο του 2019, ο Giulio Fanti, καθηγητής μηχανικών και θερμικών μετρήσεων του πανεπιστημίου της Πάντοβα, συμμετείχε στην τελετή του αγίου Φωτός με σκοπό να μετρήσει και να καταγράψει τις θερμικές ιδιότητες της ιερής φλόγας. 

Ο καθηγητής κατάφερε να εντοπίσει τις «αστραπές» (που δεν προέρχονταν από τα φλας των καμερών) μέσω της χρήσης ενός μεταβλητού στροβοσκοπίου.

Η θέση που στεκόταν ήταν μέσα στο ελληνικό καθολικό, σε απόσταση 10 μέτρων ανατολικά του παναγίου Τάφου. Συνεργάτης στο εγχείρημά του ήταν ένας συνάδελφός του από το ίδιο πανεπιστήμιο, ο καθηγητής εφαρμοσμένης μηχανικής RobertoBasso, ο οποίος βιντεοσκόπησε τα δέκα πειράματα που πραγματοποίησαν. 

Τα αποτελέσματα των μετρήσεών τους δημοσιεύθηκαν στις 10 Ιουλίου του 2019 στο διεπιστημονικό περιοδικό Global Journal of Archaeology and Anthropology. Σε αυτή τη δημοσίευση, ο καθηγητής Fanti αρχικά υποστηρίζει ότι εντόπισε κάποιες αλληλουχίες διαδοχικών αστραπών, που έπεφταν πάνω στο κουβούκλιο του Τάφου, οι οποίες όμως δεν προέρχονταν από τα φλας των καμερών. 

Ο Ιταλός καθηγητής σημειώνει: αστραπές σε συχνότητα από 3 έως 10 Hz λίγο πριν την έξοδο του πατριάρχη. Αυτές οι αστραπές δεν είναι εύκολο να εξηγηθούν διότι διέπονται από χαμηλότερες συχνότητες από αυτές που είναι τυπικές στα φλας των φωτογραφικών μηχανών, αλλά και επειδή έχουν υψηλότερο αριθμό ακολουθίας. 

Αυτές [οι αστραπές] μπορούν να συνδεθούν με μία πιθανή αυτοανάφλεξη μιας λαμπάδας, επειδή μία αστραπή μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη στο φιτίλι μιας λαμπάδας».

Ο καθηγητής Fanti άναψε τη δεσμίδα των 33 κεριών του από το άγιο Φως δύο λεπτά μετά την έξοδο του πατριάρχη Θεόφιλου από τον πανάγιο Τάφο και αμέσως την τοποθέτησε κάτω από το πρόσωπό του. 

Το πρώτο πράγμα που θέλησε να εξακριβώσει είναι αν η ιερή φλόγα καίει το δέρμα. Στη συνέχεια του άρθρου του επισημαίνει τα ακόλουθα:

«Το άγιο Φως είναι ψυχρότερο από μία κανονική φλόγα, διότι δεν έκαιγε τα γένια του γράφοντος ούτε προκαλούσε κάποιον πόνο στο πρόσωπό του. Η διάρκεια του πειράματος ήταν δύο λεπτά».

Ο καθηγητής Fanti κρατάει επί δύο λεπτά κάτω από το πρόσωπό του μια δεσμίδα 33 κεριών με το άγιο Φως. Αισθανόταν μία μέτρια θερμότητα, όπως αναφέρει, αλλά δεν καιγόταν ούτε ένιωθε κάποιον πόνο.

Ο καθηγητής Fanti, σε επικοινωνία που είχαμε μέσω email, μας ανάφερε τα εξής: «θα πρέπει να σας πω ότι τοποθέτησα περισσότερες φορές τα 33 κεριά κάτω από τα γένια μου. Ενώ τις πρώτες φορές δεν ένιωθα κανένα πόνο, ή οτιδήποτε άλλο, μετά από 10 λεπτά έβαλα και πάλι τη δεσμίδα των κεριών κάτω από τα γένια μου και αυτά άρχισαν αμέσως να καψαλίζονται. Αυτό βρίσκεται σε συμφωνία με την αλλαγή της ποιότητας της φλόγας».

Σε ένα επόμενο πείραμα, δέκα λεπτά μετά το άναμμα της δεσμίδας των κεριών του, ο Ιταλός καθηγητής τοποθέτησε ένα κομμάτι λινού υφάσματος σε απόσταση τριών εκατοστών πάνω από δύο ίδια αναμμένα κεριά: το πρώτο κερί είχε ανάψει από το άγιο Φως, ενώ το δεύτερο από έναν αναπτήρα. Το λινό ύφασμα παρέμεινε πάνω από τις δύο φλόγες επί 30 δευτερόλεπτα. Η κανονική φλόγα έκαψε το ύφασμα, ενώ το άγιο Φως δεν προκάλεσε κάποια σημαντική φθορά.

Τα δύο κεριά που χρησιμοποιήθηκαν για τα πειράματα. Η αριστερή φλόγα είναι κανονική, ενώ η δεξιά είναι το άγιο Φως. Ο Ιταλός καθηγητής κρατάει ένα λινό ύφασμα σε απόσταση τριών εκατοστών πάνω από τις δύο φλόγες

Πείραμα πρώτο: Βλέπουμε το λινό ύφασμα που τοποθετήθηκε πάνω από τις δύο φλόγες επί 30 δευτερόλεπτα. Η κανονική φλόγα (αριστερά) έκαψε το ύφασμα, ενώ η φλόγα του αγίου Φωτός (δεξιά) το καψάλισε ελαφρώς.

Πείραμα δεύτερο: Βλέπουμε ένα δεύτερο κομμάτι λινού υφάσματος που τοποθετήθηκε πάνω από τις δύο φλόγες επί 4 δευτερόλεπτα. Η κανονική φλόγα (αριστερά) καψάλισε το ύφασμα, ενώ η φλόγα του αγίου Φωτός (δεξιά) το άφησε τελείως ανέπαφο. Η φωτογραφία προέρχεται από έκθεση σε φίλτρο UV.

Πείραμα τρίτο: Φωτομικρογραφία (από μικροσκόπιο) του λινού υφάσματος που τοποθετήθηκε πάνω από τις δύο φλόγες. Αριστερά βλέπουμε το μέρος του υφάσματος που καψαλίστηκε από την κοινή φλόγα και δεξιά το μέρος που παρέμεινε άφθαρτο από τη φλόγα του αγίου Φωτός.

Ο καθηγητής Fanti επισημαίνει ότι στα πειράματά του με τα λινά υφάσματα, όπως και στην περίπτωση που τοποθέτησε τη φλόγα κάτω από το πρόσωπό του, το άγιο Φως «παράγει αποτελέσματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με φυσιoλογικό τρόπο».

Στα τελικά συμπεράσματά του σημειώνει: «Από το πείραμα που περιγράψαμε σε αυτή τη δημοσίευση, προκύπτει ότι κατά τη διάρκεια των πρώτων λεπτών το άγιο Φως δεν προκαλεί καύση σε λινά υφάσματα, όπως αυτή που προκαλεί μία κοινή φλόγα, αλλά μόνο καψάλισμα. 

Οι επιδράσεις του αγίου Φωτός και μιας κανονικής φλόγας πάνω σε λινά υφάσματα είναι διαφορετικές τα πρώτα λεπτά, αλλά τείνουν να γίνουν αρκετά όμοιες μετά από 20 λεπτά… 

Τα αποτελέσματα του πειράματός μας είναι ενδιαφέροντα και βρίσκονται σε συμφωνία με τις μετρήσεις του Γεννάδιου Ζάριτσε, ο οποίος ανακάλυψε μία μεταβολή στη θερμοκρασία του αγίου Φωτός 15 λεπτά μετά από την αρχική ανάφλεξή του… 

Η σταδιακή μεταμόρφωση του αγίου Φωτός από μία ιδιαίτερη φλόγα σε μία κανονική φλόγα, σε χρόνο όχι περισσότερο από 20 λεπτά, είναι κατά συνέπεια επιβεβαιωμένη».

Ο Γεννάδιος Ζάριτσε, στον οποίο αναφέρεται ο καθηγητής Fanti, είναι ένας Ρώσος ιερέας και βιολόγος, πρόεδρος της «Ένωσης Ορθοδόξων Επιστημόνων» της Ρωσίας, ο οποίος το Μεγάλο Σάββατο του 2016 συμμετείχε στην τελετή του αγίου Φωτός με σκοπό να μετρήσει τη θερμοκρασία της ιερής φλόγας. 

Η συσκευή που χρησιμοποίησε ήταν ένα πυρόμετρο υπέρυθρου (VT 303), το οποίο επιτρέπει τη μέτρηση θερμοκρασίας από απόσταση, χρησιμοποιώντας την υπέρυθρη (infrared) ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκπέμπεται από ένα αντικείμενο. 

Τα αποτελέσματα των μετρήσεών του δημοσιεύθηκαν σε άρθρο του στο «Διεθνές Επιστημονικό Ενημερωτικό δελτίο».

Σε αυτή τη δημοσίευση, ο Ρώσος ιερέας και επιστήμονας σημειώνει: «…Υπάρχουν πολλά στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η ιερή φλόγα δεν καίει φυσιολογικά για περίπου 10 λεπτά, ενώ μετά αρχίζει να καίει κανονικά. Όμως, η θερμοκρασία του αγίου Φωτός δεν είχε μετρηθεί ποτέ μέχρι σήμερα. 

Γι’ αυτόν τον λόγο, είχα μαζί μου μία ειδική συσκευή, ένα πυρόμετρο, το οποίο, μέσω ενός ανέπαφου υπέρυθρου θερμόμετρου, μπορούσε να μετρήσει τη θερμοκρασία της επιφάνειας ενός αντικειμένου. 

Το αντικείμενο ήταν ένα ασημένιο πλακίδιο πλάτους πέντε χιλιοστών και πάχους ενός χιλιοστού. Το ένα άκρο ήταν τυλιγμένο μ’ ένα μονωτικό, ώστε να μπορεί κάποιος να το κρατήσει στη φωτιά χωρίς να καεί. Δεδομένου ότι το ασήμι είναι ένα από τα πιο θερμικά αγώγιμα μέταλλα, ένα πλακίδιο που τοποθετείται στη φωτιά αποκτά αμέσως τη θερμοκρασία της φλόγας. 

Με τη βοήθεια του πυρομέτρου μετρήσαμε τη θερμοκρασία του αγίου Φωτός αμέσως μετά την κάθοδό του. Άγγιξα το πρόσωπό μου με αυτή τη φλόγα, αλλά δεν καιγόμουν. Μέτρησα τη θερμοκρασία της φλόγας [της λαμπάδας] μου καθώς και τη φλόγα [των λαμπάδων] των διπλανών μου. 

Η μέση θερμοκρασία ήταν 42 βαθμοί Κελσίου. Όταν μετά από 15 λεπτά μέτρησα ξανά τη θερμοκρασία της φλόγας, ήταν 320 βαθμοί Κελσίου. Η διαφορά ανάμεσα στους 42 και στους 320 είναι τεράστια… 

Όταν κάποιοι λένε ότι το άγιο Φως ανάβει με αναπτήρα ή με κάποιο άλλο μέσο, απλά δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό για το οποίο μιλάνε. Πρέπει κάποιος να γνωρίζει φυσική για να κατανοήσει ότι εδώ έχουμε μία παραβίαση της αρχής της διατήρησης της ενέργειας».

Στο πείραμα της μέτρησης της θερμοκρασίας του αγίου Φωτός συμμετείχε και ο Dr. Victor Khroul, επίκουρος καθηγητής Δημοσιογραφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας. Σε άρθρο του στο περιοδικό Catholic Herald, ο καθηγητής Khroul σημειώνει:

«Ο ορθόδοξος ιερέας Γεννάδιος Ζάριτσε, από την πόλη του Βόρονετς, βρισκόταν εκεί [στον πανάγιο Τάφο] με σκοπό να διεξαγάγει ένα πείραμα: να μετρήσει τη θερμοκρασία του αγίου Φωτός με μια συσκευή μεγάλης ακρίβειας, η οποία χρησιμοποιεί λέιζερ. Βρισκόμουν δίπλα του κατά τη διάρκεια του πειράματος και είχα τη δυνατότητα να το δω ο ίδιος, από κοντά. 

Ως ρωμαιοκαθολικός, οφείλω να παραδεχτώ ότι ήμουν δύσπιστος. Αλλά, τα αποτελέσματα ήταν μία έκπληξη. Η θερμοκρασία της φλόγας, αμέσως μόλις τη λάβαμε από τον πατριάρχη της Ιερουσαλήμ, γύρω στις 14:34, ήταν 42 βαθμοί Κελσίου, ενώ 15 λεπτά αργότερα, ήταν 320 βαθμοί Κελσίου».

Ο γράφων έχει συμμετάσχει στην τελετή του αγίου Φωτός 20 φορές και έχει ψηλαφήσει την ιερή φλόγα ισάριθμες φορές. Αυτό που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε είναι ότι η ιερή φλόγα στην αρχή καίει συνήθως με μία ήπια ένταση. Κάποιες χρονιές που λάβαμε το άγιο Φως πολύ γρήγορα, επειδή βρισκόμασταν δίπλα από την είσοδο του παναγίου Τάφου, η φλόγα έκαιγε σχεδόν ανεπαίσθητα.

Η ιδιότητα της ακαΐας του αγίου Φωτός έχει επιβεβαιωθεί από πολλούς αυτόπτες μάρτυρες στο πέρασμα των αιώνων. Ο πρώτος που την επιβεβαίωσε ήταν ο μουσουλμάνος νομοδιδάσκαλος Ιμπναλ-Κας το έτος 940 μ.Χ.

Η αραβική διήγηση του Ιμπναλ-Κας περί του αγίου Φωτός στο χειρόγραφο AhmadTaymur 103, φ. 48 (1389 μ.Χ.), Κάιρο, Εθνική Βιβλιοθήκη Αιγύπτου.

Ο Ιμπναλ-Κας, στο έργο του Kitabdala’ilal-qibla, αφού πρώτα αναφέρει ότι οι χριστιανοί κάτοικοι της Ιερουσαλήμ συγκεντρώνονται γύρω από τον πανάγιο Τάφο κάθε Μεγάλο Σάββατο, συνεχίζει ως εξής:

«Ο εμίρης και ο ιμάμης του τεμένους είναι και αυτοί παρόντες. Ο σουλτάνος κλειδώνει την πόρτα του Τάφου. Όλοι παραμένουν ακίνητοι, μέχρι που αντικρίζουν ένα φως παρόμοιο με λευκή φωτιά το οποίο βγαίνει από το εσωτερικό του Τάφου. 

Τότε, ο σουλτάνος ξεκλειδώνει την πόρτα και εισέρχεται κρατώντας μια λαμπάδα, την οποία ανάβει με αυτό το φως και εν συνεχεία εξέρχεται. Η φλόγα της αναμμένης λαμπάδας του δεν καίει. Τη δίνει στον ιμάμη που τη μεταφέρει και ανάβει τις λυχνίες του [μουσουλμανικού] τεμένους».

Ο Άραβας συγγραφέας, εκτός από την επιβεβαίωση ότι η ιερή φλόγα δεν καίει, καταγράφει επιπλέον ότι το άγιο Φως εμφανιζόταν μέσα σε έναν άδειο και κλειδωμένο Τάφο. 

Πολλές φορές αυτός που έμπαινε πρώτος για να παραλάβει το Φως ήταν ο σουλτάνος ή ο εμίρης της πόλης, και όχι ο ελληνορθόδοξος πατριάρχης. Πριν από μία χιλιετία, οι μουσουλμάνοι συμμετείχαν στην τελετή με τέτοια επισημότητα και τέτοιο ζήλο, που θα νόμιζε κανείς ότι η τελετή είναι δική τους και όχι των Ορθοδόξων.

Όπως αναφέρουν ομοφώνως όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες της τελετής του αγίου Φωτός, από τα τέλη του 8ου αιώνα μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, επί επτά συνεχόμενους αιώνες, κατά τη διάρκεια της τελετής δεν υπήρχε κανείς στον εσωτερικό χώρο του παναγίου Τάφου. 

Αυτό σημαίνει ότι η γνωστή κατηγορία που προσάπτεται σήμερα στον πατριάρχη, ότι μπορεί να ανάβει μόνος του την κανδήλα μέσα στον Τάφο, την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ούτε καν σαν υποψία. Διότι πολύ απλά ο πατριάρχης δεν έμπαινε ποτέ στον Τάφο. 

Γι’ αυτόν τον λόγο, η φανέρωση του αγίου Φωτός σε έναν άδειο και κλειδωμένο Τάφο γινόταν αποδεκτή ως θαύμα ακόμη και από τους μουσουλμάνους της Ιερουσαλήμ, οι οποίοι μετέφεραν την ιερή φλόγα στα τζαμιά τους και άναβαν με αυτή τις λυχνίες τους.

Στη σημερινή εποχή, αν υποθέσουμε ότι κάποιος πατριάρχης επιχειρεί να ανάψει την ιερή κανδήλα μόνος του (ή κάποιος άλλος πριν από αυτόν), αυτή η πράξη δεν μπορεί να επηρεάσει ούτε κατ’ ελάχιστον την εξέλιξη και την εκδίπλωση του θαύματος. 

Διότι, όταν το άγιο Φως φανερωθεί στο εσωτερικό του Τάφου, η φυσική φλόγα που καίει στην κανδήλα θα αφομοιωθεί από το θεϊκό πυρ και θα προσλάβει την χάρη και την ιερότητα του ακτίστου Φωτός που καταυγάζει τον ναό και πλημμυρίζει όλο τον πανάγιο Τάφο. 

Κατά συνέπεια, όταν ο πατριάρχης εξέλθει από τον Τάφο, είτε πιστεύει στο θαύμα είτε όχι, είτε άναψε μόνος την κανδήλα είτε όχι, θα μεταδώσει τελικά στους πιστούς το άγιο Φως. Βεβαίως, πολλές φορές το άγιο Φως συμβαίνει να έχει εξαπλωθεί σ’ ένα μεγάλο μέρος του ναού, από λαμπάδες που άναψαν μόνες τους, πριν καν ο πατριάρχης εξέλθει από τον Τάφο.

Από τις 85 ιστορικές μαρτυρίες (4ος-16ος αι.) που συγκεντρώσαμε στο βιβλίο μας μετά από την πολυετή έρευνά μας, οι 30 μαρτυρίες προέρχονται από αυτόπτες μάρτυρες της τελετής, στους οποίους συγκαταλέγονται: έξι Γάλλοι, τέσσερις Ιταλοί, τέσσερις Ρώσοι, τρεις Γερμανοί, δύο Έλληνες, δύο Αρμένιοι, δύο Αιθίοπες, ένας Κύπριος, ένας Ιρακινός, ένας Αιγύπτιος, ένας Ισλανδός, ένας Μολδαβός, ένας Βέλγος και ένας Αυστριακός. 

Οι 28 από αυτούς τους αυτόπτες μάρτυρες επιβεβαιώνουν ότι ο Τάφος παρέμενε άδειος, σφραγισμένος και κλειδωμένος, και ότι ο πατριάρχης στεκόταν έξω από αυτόν, όπου απλά προσευχόταν για τη φανέρωση του Φωτός. Προκαλεί εντύπωση ότι κανένας από τους 30 αυτόπτες μάρτυρες της τελετής, μέχρι τα τέλη του 16 αιώνα, δεν αμφισβήτησε ποτέ την αυθεντικότητα του θαύματος.

Η σύγχρονη επιστήμη επαληθεύει τις ιστορικές καταγραφές που έρχονται από το βάθος των αιώνων, και πρωτίστως την ιδιότητα της ακαΐας της ιερής φλόγας. Τα δέκα πειράματα και οι ποικίλες θερμικές μετρήσεις που πραγματοποίησε ο καθηγητής Giulio Fanti το Μεγάλο Σάββατο του 2019 πιστοποιούν με επιστημονικό τρόπο τον υπερκόσμιο χαρακτήρα και την υπερφυσική προέλευση του αγίου Φωτός. 

Το γεγονός ότι η ιερή φλόγα δεν καίει όπως μία κοινή φλόγα, καταδεικνύει την αιτία της ύπαρξης και την πηγή της προέλευσής της, η οποία είναι μία και μοναδική: Το άκτιστο Φως της Αναστάσεως, το οποίο, κάθε Μεγάλο Σάββατο, φανερώνεται στον πανάγιο Τάφο ως υπενθύμιση και ως επαλήθευση της Αναστάσεως του Θεανθρώπου.

Ο Ιταλός καθηγητής Giulio Fanti, καθηγητής μηχανικών και θερμικών 

μετρήσεων του πανεπιστημίου της Πάντοβα, στο εργαστήριό του.

Η αψευδής γνησιότητα του Αγίου Φωτός.

Δύο νέες επιστημονικές έρευνες.

Από τη νέα έκδοση του βιβλίου του Χάρη Σκαρλακίδη, 

Αρχιτέκτων / ΜΑ Θεολογίας με τίτλο: «Άγιον Φως»,

Το θαύμα της καθόδου του Φωτός της Αναστάσεως στον Τάφο του Χριστού

Ογδονταπέντε Ιστορικές Μαρτυρίες, 4ος-16ος αι.– έκδοση 7η.

Διαβάστε και τα παρακάτω εξαιρετικά κείμενα περί του 

θαύματος του Αγίου Φωτός:

Ἐπιστημονικὴ μαρτυρία γιὰ τὸ Ἅγιο Φῶς !

Bλέποντας το Άγιο Φως..! Ανάσταση στα Ιεροσόλυμα.

Παραπομπές:

1. Ο καθηγητής Fanti είναι συγγραφέας οκτώ βιβλίων και περισσότερων από 170 επιστημονικών άρθρων σε ιταλικά και διεθνή περιοδικά. Η ειδικότητά του (καθηγητής μηχανικών και θερμικών μετρήσεων) τον καθιστά ως τον πλέον κατάλληλο επιστήμονα για τη μέτρηση των θερμικών ιδιοτήτων του αγίου Φωτός.

2. G. Fanti, “Is the ‘Holy Fire’ Related to the Turin Shroud?”, Global Journal of Archaeology and Anthropology 10, 4, Ιούλιος 2019: “Οutside the Edicule, various series of tens of strikes of lightening emitted at regular intervals at a frequency variable from 3 to 10 Hz just before the Patriarch goes out of the Edicule with the Holy Fire were observed. These strikes of lightning are not easy to explain because they are characterized by lower frequencies than those typical of camera flashes produced by photographers and with a greater number per sequence. They can be related to a possible auto-ignition of a candle because a strike of lightening can produce a fire in the candle’s wick”.

3. G. Fanti, ό.π.: “…producing not physically explainable effects”.

4. G. Fanti, ό.π.: “From the experiment described in this paper, during the first minutes the Holy Fire does not produce burnings on linen fabrics like those produced by a common fire but only a singeing. The effects the Holy Fire and of the common fire on linen fabrics are different in the first minutes but they tend to become very similar after about 20 minutes from the Holy Fire ignition… The results of this experiment seem interesting and in agreement with those obtained by G. Zaridze who detected a variation in the temperature after 15 minutes from the Holy Fire ignition… The gradual transformation of the Holy Fire from a special fire to a common one in not more than 20 minutes is therefore confirmed”.

5. Γεννάδιος Ζάριτσε, «ДУХОВНО-НРАВСТВЕННЫЕ ОСНОВЫ ИССЛЕДОВАНИЯ ТЕМПЕРАТУРЫ БЛАГОДАТНОГО ОГНЯ», στο: МЕЖДУНАРОДНЫЙ НАУЧНЫЙ ВЕСТНИК (ВЕСТНИК ОБЪЕДИНЕНИЯ ПРАВОСЛАВНЫХ УЧЕНЫХ, τ. 2, 2016, 36-38. Τα αποτελέσματα των μετρήσεων περιγράφηκαν επίσης σε συνέντευξη του π. Γενναδίου στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIANovosti, με τίτλο, «Πατήρ Γεννάδιος: είναι ευκολότερο να πιστέψεις σ’ ένα θαύμα όταν αυτό επιβεβαιώνεται από την επιστήμη».

6. RiaNovosti, 9/1/2016: “Геннадий Заридзе: в чудо легче поверить, если оно подтверждается наукой”.

7. CatholicHerald, 2/5/2016.

8. Μετάφρ. απόL. Cheikho, Al–Masriq, τ. 16, Βηρυτός 1913, σ. 578. Γιατoπρωτότυποαραβικόκείμενοβλ. F. Sezgin, “Kitabdala’ilal-qiblali-ibnal-Qass”, ZeitschriftfürGeschichtederArabisch–IslamischenWissenschaften 4 (1987).

Η αγιαστική Χάρις του Χριστού αποδιώκει πάσα νόσο και παν μολυσμό...

Η πίστη στην ιερότητα και αγιότητα των ορθοδόξων Ιερών Ναών έγινε θέμα αμφισβήτησης στις μέρες μας. Έννοιες όπως φιλοπατρία και ορθόδοξη αγιοπνευματική συνείδηση γίνονται θέματα συζήτησης σε ανευθυνο-υπεύθυνα πάνελ σχετικών και ασχέτων.

Ο χώρος της Εκκλησίας είναι ιερός, γι' αυτό και ονομάζεται Ιερός Ναός. Μέσα εκεί επιτελούνται τα άγια Μυστήρια του Θεού, που όπως λέει και η λέξη Μυστήρια, είναι παράδοξα, ανεξήγητα.

Ο τόπος του Ιερού Ναού, τα Ιερά σκεύη, τα Ιερά βιβλία, οι Ιερές εικόνες, το τίμιο ξύλο του Σταυρού είναι όλα ηγιασμένα, από τις αμέτρητες δεήσεις, Θείες Λειτουργίες, Μνημόσυνα, Βαπτίσεις, Χειροτονίες, Εξόδιες Ακολουθίες, Γάμους, Εξομολογήσεις (εξαγόρευση αμαρτιών και πνευματική καθοδήγηση) που αναπέμπονται καθημερινά εντός των ορθοδόξων Ιερών ναών από τον πιστό κλήρο και λαό.

Ο Χριστός μας και Θεός επικοινωνεί με τους πιστούς ορθοδόξους Χριστιανούς μέσω των ακτίστων ενεργειών Του, της άκτιστης Θείας Χάρης Του και αυτό συντελείται και την ώρα των αγίων Του Μυστηρίων. Την ώρα της Θείας Μετάληψης (Θεία Ευχαριστία) ο πιστός προσλαμβάνει την ώρα που προσέρχεται για να κοινωνήσει όχι ψωμί και κρασί αλλά τον ίδιο τον Θεό Λόγο.

Και μάλιστα όχι μέρος Αυτού, αλλά ολόκληρο τον Χριστό. Το Μυστήριο αυτό της μεταβολής των Θείων Δώρων (του πρόσφορου και του νάματος) σε Σώμα και Αίμα Χριστού, γίνεται με τις ευχές των Ιερέων και των πιστών και δια μέσου της άκτιστης Θείας Χάρης. Κυριολεκτικά σφαγιάζεται ο αμνός του Θεού, ο Χριστός και προσφέρεται στους πιστούς.

Ο πιστός που εισέρχεται εντός του Ιερού Ναού με την προαίρεση και την ακράδαντη και βαθιά πίστη, ότι μέσα στα άγια Μυστήρια υπάρχει ο αγιασμός και η σωτηρία της ψυχής του, δεν θα επιτρέψει ο Κύριος να κολλήσει τίποτα.

Απόδειξη αυτού είναι ότι, ενώ προσέρχονται τόσα χρόνια να μεταλάβουν άνθρωποι άρρωστοι (με καρκίνο, HIV, λοιμώδους νόσους, μολυσματικές ή μεταδοτικές ασθένεις) από την ιερά Λαβίδα, δεν κολλούν ποτέ τους υγιείς συνανθρώπους τους που μεταλαμβάνουν από το ίδιο Ιερό Σκεύος.

Αν συνέβαινε το αντίθετο, θα έπρεπε όλοι οι Ιερείς μας να έχουν αρρωστήσει ή πεθάνει, αφού καταλύουν μετά το "Δι' ευχών" το Αίμα και το Σώμα του Χριστού που προσφέρθηκε στην ίδια θεία Λειτουργία στους πιστούς.

Πιστεύουμε στην άκτιστη Θεία Χάρη; Έχουμε την ενδιάθετη πίστη, που είναι καρπός του αγίου Πνεύματος; Έχουμε ένοικον την Χάρη στην καρδιά μας; Πιστεύουμε βιωματικά όσα διαβάζουμε στα συναξάρια, στα προσευχητάρια, στο ψαλτήρι και στις θείες ακολουθίες;

Ας δούμε ποια είναι η αληθινή πίστη όπως μας την περιγράφει ο μακαριστός πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός και ας εξετάσουμε αν εμείς έχουμε μια τέτοια πίστη:

Τελεία πίστις – ἐνδιάθετος (ἐσωτερική) πίστις.

«Ἡ πρώτη πίστη δὲν σώζει μέν, ἀλλὰ ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ τὴ σωτηρία, ποὺ δηλώνεται μόνο μὲ τὴν τελεία καὶ ἐνδιάθετη πίστη. Αὐτὸ κηρύσσεται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας, ὅπως ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος (δ’ αἰ.): «Ἐκεῖνος, ποὺ προσπαθεῖ νὰ πιστεύσει καὶ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Κύριο, πρέπει νὰ ἐπιδιώξει νὰ λάβει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή. Γι’ αὐτὸ ἦλθε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, γιὰ νὰ χορηγήσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὴν ψυχή… Ἂν κανεὶς ὅμως δὲν ἀναζητήσει ἐδῶ, ἀπὸ τώρα, τὴ ζωή, ποὺ εἶναι τὸ φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸ διατηρήσει μέσα στὴν ψυχή του, ὅταν πεθάνει, τὸν περιμένει ὁ τόπος τοῦ σκότους, στὰ ἀριστερὰ τοῦ Κυρίου».

Αὐτὴ ἡ πίστη ὀνομάζεται «μεγάλη», «τελεία», «ἐνδιάθετος», «ἐκ θεωρίας». Εἶναι ἡ πίστη ποὺ συνδέεται μὲ τὸ γεγονὸς τῆς σωτηρίας, διότι συνιστᾶ τὴν βεβαιότητα τῆς σωτηρίας μέσα στὸν ἄνθρωπο. Ἡ «πρώτη» πίστη εἶναι περισσότερο ἀνθρώπινο ἐπίτευγμα, πάντοτε βέβαια μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ τελεία πίστη εἶναι καρπὸς καὶ δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιὰ νὰ τὴν ἀποκτήσει κανείς, πρέπει νὰ λάβει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Γι’ αὐτὸ ἡ πρόσληψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ Χριστιανοῦ (πρβλ. «λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον», Ἰωάν. 20, 22). Ἡ προσευχὴ τοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ εἶναι: «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας… ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν…». Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή, ὡς ἄσκηση, ὀνομάζεται «πνευματικὸς ἀγώνας» διότι ἀκριβῶς ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ καταστεῖ ὁ ἄνθρωπος δεκτικὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πατερικές ἀναφορές στή διπλή πίστη:

Ἰω. Δαμασκηνός (PG. 94, 1125C - 1128A). «Ἡ πίστις διπλῆ ἐστιν. Ἔστι γὰρ πίστις ἐξ ἀκοῆς· ἀκούσαντες γὰρ τῶν θείων γραφῶν, πιστεύομεν τῇ διδασκαλίᾳ… Ἔστι δὲ πάλιν πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις… Ἡ μὲν οὖν πρώτη, τῆς ἡμετέρας γνώμης ἐστί, ἡ δὲ δευτέρα τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος».

Ἀναστάσιος Σιναΐτης (PG. 89, 76 CD). «Διττῶς δὲ νοεῖται ἡ πίστις ἡ ὀρθή. Ἔστι γὰρ πίστις ἐξ ἀκοῆς τοῦ κηρύγματος καὶ ἐστι βεβαιοτέρα πίστις ἡ τῶν ἐλπιζομένων ἀγαθῶν ὑπόστασις. Καὶ τὴν μὲν ἐξ ἀκοῆς πάντες ἄνθρωποι ἔχειν δύνανται. Τὴν δὲ δευτέραν μόνοι οἱ δίκαιοι (=ἅγιοι) κέκτηνται».

Ζωντανὸ μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὸ Πνεῦμα ἔνοικο μέσα του, «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις ἐντυγχάνον» στὴν καρδιὰ του (Ρωμ. 8, 26). Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι «πιστός», «ναὸς Θεοῦ» (Α’ Κορ. 3, 16). Πνευματικὸς ἄνθρωπος στὴ γλώσσα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὁ φορέας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ εἶναι αὐτός, ποὺ ἀνήκει πραγματικὰ στὸν Χριστό, ὡς γνήσιο μέλος του σώματός Του. Τὴν παύλεια διάκριση: πνευματικὸς-ψυχικὸς-σαρκικὸς ἄνθρωπος διακρατοῦν καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες, μιλώντας γιὰ ἄνθρωπο «κατὰ φύσιν», «ὑπὲρ φύσιν» καὶ «παρὰ φύσιν».

Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ ἀσκητὴς ὑπογραμμίζει αὐτὴ τὴ διαίρεση μὲ τὰ λόγια:

''Ὅταν ὁ νοῦς βρίσκεται σὲ κατάσταση «παρὰ φύσιν», ὁ ἄνθρωπος λησμονεῖ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ συγκρούεται μὲ τοὺς συνανθρώπους, διότι τὸν ἀδικοῦν (σαρκικὸς ἄνθρωπος).''

Ὅταν ὅμως ὁ νοῦς βρίσκεται σὲ κατάσταση «φυσική» (κατὰ φύσιν), τότε ἀνακαλύπτει ὁ ἄνθρωπος, ὅτι αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶναι ἡ αἰτία τῶν κακῶν λογισμῶν. Ὁμολογεῖ στὸν Θεὸ τὶς ἁμαρτίες του καὶ γνωρίζει πολὺ καλὰ τὴν αἰτία τῶν παθῶν του (φυσικὸς ἄνθρωπος). Ὅταν ὁ νοῦς ὅμως φθάσει στὴν κατάσταση «ὑπὲρ φύσιν», λαμβάνει τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γνωρίζει, ὅτι, ὅταν ἀρχίσει νὰ προτιμᾶ τὴν φροντίδα τῶν σωματικῶν, δὲν μπορεῖ νὰ κρατήσει τὸ Πνεῦμα (πνευματικὸς ἄνθρωπος).

Ἡ ἐνδιάθετη πίστη κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμὰ εἶναι ἡ καλύτερη ἀπὸ ὅλες τὶς ἀποδείξεις γιὰ τὸν Θεό.

Ο Μ. Κωνσταντίνος συγκινημένος από τα ιερά τραύματα των Αγίων 318 Πατέρων, άφησε τον θρόνο και κάθισε σε χαμηλό θρονί ως έσχατος.

Το 325 μ.Χ στη Νίκαια της Βιθυνίας, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α’ συγκάλεσε την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας ή Α’ Οικουμενική Σύνοδο με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά ζητήματα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Ο Θεοδώρητος Κύρου, συγγραφέας του Ε΄ αιώνος, μας παρέχει μια σημαντική λεπτομέρεια για τα πρόσωπα που συμμετείχαν στην Σύνοδο. Μπαίνοντας στην αίθουσα της Συνόδου ο Μ. Κωνσταντίνος, άρχισε να χαιρετάει μειδιών τους Πατέρες.

Όμως το μειδίαμά του πολύ γρήγορα χάθηκε από το πρόσωπό του. Έβλεπε μπροστά του ένα παράξενο θέαμα. Οι περισσότεροι Πατέρες, που ήρθαν στην Σύνοδο ήταν λωβοί και ακρωτηριασμένοι. Άλλου του έλειπαν τα αυτιά, άλλου τα μάτια και άλλου η μύτη του. Άλλος, τον χαιρέτησε με το αριστερό χέρι, γιατί το δεξί δεν υπήρχε πλέον. Και πολλοί δεν μπορούσαν να σηκωθούν από τις θέσεις τους, αφού τα πόδια τους ήταν παράλυτα.

Ξαφνιάστηκε ο αυτοκράτορας και ρώτησε με κατάπληξη. «Γιατί όλοι σχεδόν οι Επίσκοποι που ήρθαν στην Σύνοδο είναι ακρωτηριασμένοι;»

Ένας αρχιερέας του απάντησε: «Διότι, βασιλιά, έρχονται από τα Μαρτύρια. Όλοι αυτοί που βλέπεις είναι Μάρτυρες και Ομολογητές».

Συγκινήθηκε ο Μ. Κωνσταντίνος και δάκρυσε. Σηκώθηκε και πλησίασε τους λαβωμένους Επισκόπους. Γονάτισε και φίλησε τα παράλυτα πόδια τους, τις άδειες κόγχες των ματιών τους και τα χέρια τους τα ακρωτηριασμένα και κάθισε ως έσχατος σε χαμηλό θρονί, παρακολουθώντας τις εργασίες της Συνόδου. Αυτό προξένησε εντύπωση και όταν τον ρώτησαν σχετικά τους απάντησε:

«Αυτοί οι Επίσκοποι και οι άλλοι κληρικοί είναι οι εκπρόσωποι των πιστών στο Θεό και φροντίζουν για την Εκκλησία Του. Καθοδηγούν τις ψυχές των ανθρώπων στον Ουρανό και στο Θεό. Ενώ εγώ είμαι επιφορτισμένος από τον Θεό, για να ρυθμίζω μόνο τις πρακτικές και γήινες ανάγκες του λαού Του. Αυτοί λοιπόν πρέπει να κάθονται στα ψηλά καθίσματα και εγώ στο μικρότερο, διότι μικρότερο είναι και το έργο μου».

Ο Μ. Κωνσταντίνος συγκινημένος από τα ιερά τραύματα των Αγίων 318 Πατέρων, 

άφησε τον θρόνο και κάθισε σε χαμηλό θρονί ως έσχατος.

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.

Πηγή: Θυσαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

Όλοι τους έλαμπαν από ένα εσωτερικό φως που προερχόταν από τον Θεό, 

ένα φως όπου διακρινόταν καθαρά η αλήθεια.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σήμερα η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη, μίας πολύ μικρής ομάδας μαθητών και φίλων Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου μόνο τριακόσιους δεκαοκτώ γλυκείς, ευώδεις και αμάραντους καρπούς. Μια μικρή, αλλά εκλεκτή ομάδα. 

Αυτοί είναι οι τριακόσιοι δεκαοκτώ άγιοι πατέρες της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στη Νίκαια το 325 μ. Χ., την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μεγάλου, για την υπεράσπιση, αποσαφήνιση και βεβαίωση της Ορθόδοξης Πίστης.

Την εποχή εκείνη στην Εκκλησία είχαν εμφανιστεί «λύκοι βαρείς» (Πραξ. κ’ 29), που φορούσαν ρούχα όμοια με των ποιμένων. Αυτοί είχαν έκλυτη ζωή και γι’ αυτό δεν μπορούσαν να βρουν μέσα τους τόπο για την αλήθεια του Χριστού. Έτσι έπεσαν κι οι ίδιοι, αλλά παρέσυραν και τους πιστούς σε πλάνες. Η διδασκαλία τους ήταν διαβρωτική, όπως κι η ζωή τους. 

Το Άγιο Πνεύμα λοιπόν σύναξε τους αγίους αυτούς του Θεού σε μια Σύνοδο, ώστε να φανούν οι αληθινοί διδάσκαλοι του Χριστού, σε αντίθεση με τους πλανεμένους• να φανεί η δύναμη εκείνων που αγωνίζονται για τον Χριστό εναντίον εκείνων που τον πολεμούν και να διακριθεί ο γλυκύς καρπός του καλού Δέντρου, που είναι ο Χριστός, σε αντίθεση με τους σάπιους και πικρούς καρπούς του δέντρου του πονηρού.

Οι άγιοι πατέρες έλαμψαν στη Νίκαια, όπως τα άστρα στον ουρανό, που παίρνουν το φως τους από τον ήλιο. Έτσι και εκείνοι φωτίστηκαν από τον Κύριο Ιησού Χριστό κι από το Άγιο Πνεύμα. Ήταν Χριστοφόροι άνθρωποι, ο Χριστός ζούσε κι έλαμπε μέσα από τον καθένα τους. 

Ήταν ουρανοπολίτες μάλλον, παρά πολίτες της γης, αγγελόμορφοι, έμοιαζαν περισσότερο με αγγέλους, παρά με ανθρώπους. Ήταν πραγματικά «ναός Θεού ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω» (Β’ Κορ. στ’ 16).

Πιστεύω πως είναι αρκετό ν’ αναφερθώ σε τρεις μόνο απ’αυτούς• εκείνους που σου είναι οι πιο γνωστοί, για να ‘χεις μια ιδέα πως ήταν κι οι υπόλοιποι τριακόσιοι δεκαπέντε. Κι αναφέρομαι στον άγιο πατέρα Νικόλαο, στον άγιο Σπυρίδωνα και στον άγιο Αθανάσιο τον Μέγα. 

Πολλοί από τους άγιους πατέρες έφτασαν στη Σύνοδο φέροντας στο σώμα τους τραύματα που είχαν δεχτεί για χάρη του Χριστού.

Ο άγιος Παφνούτιος, για παράδειγμα, είχε χάσει το ένα του μάτι όταν τον βασάνιζαν. Όλοι τους έλαμπαν από ένα εσωτερικό φως που προερχόταν από τον Θεό, ένα φως όπου διακρινόταν καθαρά η αλήθεια. Ως ακόλουθοι του Εσταυρωμένου δεν λογάριαζαν τα βασανιστήρια. Η αφοβία τους στην υπεράσπιση της αλήθειας ήταν μέγιστη, απεριόριστη. 

Με τη θεόσδοτη γνώση της αλήθειας που κατείχαν και την τόλμη τους στην υπεράσπισή της, οι άγιοι αυτοί πατέρες αναίρεσαν και συνέτριψαν την αίρεση του Αρείου και καθιέρωσαν το Σύμβολο της Πίστεως, που κρατούμε ως σήμερα και ομολογούμε ως τη μόνη σωστική αλήθεια του Θεού.

Tο σημερινό ευαγγέλιο δεν μας μιλάει για τη Σύνοδο αυτή, αλλά για την τελευταία προσευχή του Κυρίου Ιησού στον Ουράνιο Πατέρα Του. Γιατί διαβάζουμε το ευαγγέλιο αυτό στη σημερινή γιορτή; Επειδή δείχνει την επιρροή του στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. 

Με τη δύναμη της προσευχής αυτής, ο Θεός ενίσχυσε τους αγίους πατέρες της Συνόδου και τους έκανε ατρόμητους υπερασπιστές της αλήθειας, νικητές στις αμφισβητήσεις και την κακία ανθρώπων και δαιμόνων. 

Να, πως αρχίζει η προσευχή αυτή:

«Ταύτα ελάλησεν ο Ιησούς, και επήρε τους οφθαλμούς Αυτού εις τον ουρανόν και είπε· Πάτερ, ελήλυθεν η ώρα· δόξασόν Σου τον Υιόν, ίνα και ο Υιός Σου δοξάση Σε» (Ιωάν. ιζ’ 1). Όλα όσα δίδαξε ο Κύριος στους ανθρώπους, τα είχε εφαρμόσει ο ίδιος. Είχε διδάξει τους ανθρώπους πως να προσεύχονται: «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς…» (Ματθ. στ’ 9)….

Υπάρχουν γονείς που ζητούν μεγαλύτερη δόξα, απ’ αυτήν που τους δίνουν τα παιδιά τους; Η μεγαλύτερη χαρά του Κυρίου είναι να δοξάζεται από τα παιδιά Του, τους πιστούς Του.

«Και ουκέτι ειμί εν τω κόσμω, και ούτοι εν τω κόσμω εισί, και εγώ προς σε έρχομαι. πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου ω δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς» (Ιωάν. ιζ’ 11). Γιατί λέει ο Κύριος πως δεν είναι πια στον κόσμο; Επειδή τελείωσε το έργο Του και τώρα πια περιμένει να υποστεί το έσχατο και μέγιστο πάθος, να σφραγίσει το τελειωμένο έργο με το αθώο αίμα Του.

Προσέξτε με πόση αγάπη προσεύχεται για τους μαθητές Του! Καμιά μητέρα δεν θα προσευχόταν με τόση στοργή για τα παιδιά της. Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς. 

Τους αφήνει ως πρόβατα ανάμεσα σε λύκους. Αν δεν τους προστάτευε κάποιο μάτι από τον ουρανό, θα τους είχαν κατασπαράξει όλους οι λύκοι. Τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ως γονιός, ως Πατέρας. 

Γίνου δικός τους Πατέρας, όπως είσαι και δικός Μου. Με την πατρική Σου αγάπη στήριξέ τους και προστάτεψέ τους από τους κακούς λύκους, οδήγησέ τους, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς. Στην τέλεια αυτή ενότητα δεν θα δεις μόνο την πανίσχυρη δύναμη των πιστών, μα και τη δόξα του Θεού. 

Όπως ο Πατέρας κι ο Υιός έχουν την ίδια ουσία και διαφέρουν μόνο στα πρόσωπα, ας γίνει το ίδιο και στους πιστούς: πολλά και διάφορα τα πρόσωπα, αλλά ουσιαστικά ένας στην αγάπη, το θέλημα και το νου….

Όλοι τους έλαμπαν από ένα εσωτερικό φως που προερχόταν από τον Θεό, 

ένα φως όπου διακρινόταν καθαρά η αλήθεια.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Πηγή: Iconography and Hand painted Icons

Απολυτίκιον των Πατέρων Ήχος πλ. δ”

Υπερδεδοξασμένος εί, Χριστέ ο Θεός ημών, ο φωστήρας επί γης τούς Πατέρας ημών θεμελιώσας, και δι' αυτών προς την αληθινήν πίστιν, πάντας ημάς οδηγήσας, πολυεύσπλαγχνε, δόξα σοι.

Κοντάκιον, Ήχος πλ. δ”

Αποστόλων το κήρυγμα, και των Πατέρων τα δόγματα, τη Εκκλησία μίαν την πίστιν εκράτυνεν, ή και χιτώνα φορούσα της αληθείας, τον υφαντόν εκ της άνω θεολογίας, ορθοτομεί και δοξάζει, της ευσεβείας το μέγα μυστήριον.

Δόξα των αίνων του όρθρου… Ήχος πλ. δ”

Των αγίων Πατέρων ο χορός, εκ των της οικουμένης περάτων συνδραμών, Πατρός, και Υιού, και Πνεύματος αγίου, μίαν ουσίαν εδογμάτισε και φύσιν, και το μυστήριον της θεολογίας, τρανώς παρέδωκε τη Εκκλησία, ους ευφημούντες εν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες. Ω θεία παρεμβολή, θεηγόροι οπλίται, παρατάξεως Κυρίου, αστέρες πολύφωτοι, τού νοητού στερεώματος, της μυστικής Σιών οι ακαθαίρετοι πύργοι, τα μυρίπνοα άνθη τού Παραδείσου, τα πάγχρυσα στόματα τού Λόγου, Νικαίας το καύχημα, οικουμένης αγλάϊσμα, εκτενώς πρεσβεύσατε, υπέρ των ψυχών ημών.

Ταις των αγίων τριακοσίων δέκα και οκτώ θεοφόρων Πατέρων πρεσβείαις, 

Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν...

Άγιος Τούνομ! Μαρτύρησε το θαύμα με το Άγιο Φως από την σκισμένη κολόνα!...

Άγιος Τούνομ ο εμίρης, ο Μάρτυς.

Μαρτύρησε για το θαύμα με το Άγιο Φως από 

την σκισμένη κολόνα.

Φῶς ἅγιον, Τούνομ, φωτίσαν σὸν σκότος,

Πρὸς Φῶς εἴλκυσέ σε, Χριστόν, ἐν τῷ πόλῳ.

Ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς Ἐμίρης

Το Πάσχα του 1579 μ.Χ. οι Αρμένιοι (σημείωση: η αρμενική Εκκλησία είναι μονοφυσιτικών αποκλίσεων, ανήκει δηλαδή στους λεγόμενους «αντιχαλκηδόνιους») κατόρθωσαν να δωροδοκήσουν τον Τούρκο Διοικητή, και να εκδώσει απαγορευτική διαταγή προς τον Έλληνα Ορθόδοξο Πατριάρχη Σωφρόνιο Δ’, ώστε να μην έχει πρόσβαση εντός του Ναού της Αναστάσεως για την τελετή του Αγίου Φωτός. 

Οι φρουροί έκλεισαν την Αγία Πόρτα και ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ’ με το ιερατείο και τους πιστούς του παρέμειναν έξω προσευχόμενοι, αναμένοντες την έκβαση των γεγονότων.

Πράγματι η απάντηση του Κυρίου μας ήταν άμεσος. Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του Αρμενίου Πατριάρχου, το Άγιο Φως δεν έλαμψε στο ιερό Κουβούκλιο ή σε άλλο σημείο εντός του Ναού. 

Το Άγιο Φως εξήλθε διαπερνόν την Κολόνα, η οποία μέχρι σήμερον φαίνεται σχισμένη και μαυρισμένη, και προς μεγάλη κατάπληξιν άναψαν τα κεριά, τα οποία κρατούσε στα χέρια του ο Ορθόδοξος Πατριάρχης. 

Στην συνέχεια ο Πατριάρχης έδωσε το Άγιο Φως στους Ορθοδόξους, οι οποίοι βρίσκονταν στην αυλή, ενώ ο Αρμένιος έφυγε ντροπιασμένος.

Το αξιοθαύμαστο γεγονός μαρτύρησε ο Εμίρης Τούνομ, ο οποίος εκείνη την στιγμή ήταν φρουρός στην Αγία Πόρτα. 

Αυτό έγινε αιτία να πιστέψει και να γίνει Χριστιανός. Οι Τούρκοι τον σκότωσαν για να μην μαθευτεί το γεγονός. Συμφώνα με άλλη εκδοχή, όταν αντελήφθη το θαύμα αναφώνησε προς τους συγκεντρωμένους: «Αυτή είναι η αληθινή πίστη». 

Οι Τούρκοι για την αλλαξοπιστία του τον έκαψαν ζωντανό.

Όταν ο Σουλτάνος πληροφορήθηκε το θαύμα, εξέδωσε φιρμάνι και ανεγνώρισε το αποκλειστικό δικαίωμα για την λήψη του Αγίου Φωτός στον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη.

Τα οστά του Αγίου Τούνομ φυλάσσονται στο Μοναστήρι της Μεγάλης Παναγιάς.

Ἀπολυτίκιον

Ὡς ληστήν μνήσθητί μου Χριστέ, κραυγάσαντα τήν ἐνδεκάτην τήν ὥραν, καί εἰς τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ προσχωρήσαντα, Εμίρην Τούνομ ἄσμασι Μάρτυρα, ὥσπερ ἱερόν ἐν τῇ ὥρα τῆς ἀφῆς τῶν λαμπάδων τῶν Ορθοδόξων, ὑπό Φωτός τοῦ Ἁγίου στεῤῥῶς, ἀθλήσαντα τιμῶμεν.

Εορτάζει στις 18 Απριλίου εκάστου έτους.

Άγιος Τούνομ ο εμίρης, ο Μάρτυς.

Μαρτύρησε για το θαύμα με το Άγιο Φως από 

την σκισμένη κολόνα.

Πηγές:

Ορθόδοξος Συναξαριστής

Πνεύματος Κοινωνία

Ὁ κορωναϊός, ὁ ΟΗΕ καί ἡ προετοιμασία τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου.

Ὁ κορωναϊός, ὁ ΟΗΕ καί ἡ προετοιμασία τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου.

Μαρία, Ἐκπαιδευτικός

Συνεχίζω μέ τήν «εὐγενική χορηγία» τοῦ κορωναϊοῦ (κοροϊδοϊοῦ τῆς οἰκουμένης), τόν ὁποῖον ἰό ἐκμεταλλεύτεται ἡ Παγκόσμια Νέα Τάξη Πραγμάτων προκειμένου νά προωθήσει τά οἰκονομικά, γεωπολιτικά, τεχνοκρατικά καί πανθρησκειακά σχέδιά της, μέ τραγική τελική κατάληξη τήν ἐγκαθίδρυση τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης καί τῆς Πανθρησκείας (Οἰκουμενισμός)!

Ἡ Π.Ν.Τ.Π. βρῆκε εὐκαιρία μέ τήν χαρακτηρισμένη ὡς· «πανδημία» ἐξάπλωση τοῦ κορωναϊοῦ καί διά στόματος τοῦ Ἀντόνιο Γκουτέρες Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΟΗΕ στίς 11 Ἀπριλίου 2020 ἀπηύθυνε ἔκκληση πρός τούς ἡγέτες ΟΛΩΝ τῶν θρησκειῶν νά ἑνώσουν τίς προσευχές τους (πρός τόν Τριαδικό Θεό δηλαδή μαζί μέ τά δαιμόνια τῶν ἐθνῶν…) γιά τήν «εἰρήνη» καί τήν ἐπίλυση τοῦ παγκόσμιου ζητήματος τοῦ covid-19!

Ἀντιλαμβάνεσθε πῶς ἐφαρμόζουν οἱ ἀντίχριστοι τήν παγκόσμια ἀτζέντα τους;

Σᾶς παραθέτω τό βίντεο μέ μετάφραση:

UN Chief Special Appeal to Religious Leaders (11 April 2020):

«Θέλω νά κάνω μία εἰδική ἔκκληση πρός τούς ἡγέτες ὅλων τῶν θρησκειῶν, νά ἑνώσουν τίς δυνάμεις τους γιά νά ἐργασθοῦν γιά τήν εἰρήνη ὅλου τοῦ κόσμου καί νά ἐπικεντρωθοῦν στήν κοινή μας μάχη νά νικήσουμε τόν covid-19. Tό κάνω αὐτό σέ μία εἰδική συγκυρία τοῦ πνευματικοῦ (;) ἡμερολογίου. Γιά τούς Χριστιανούς εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Πάσχα. Οἱ Ἑβραῖοι ἑορτάζουν τό (Ἑβραϊκό) Πάσχα καί σύντομα οἱ Μουσουλμάνοι θά ξεκινήσουν τόν ἱερό μῆνα τοῦ Ραμαζανιοῦ. 

Έπεκτείνω τίς θερμότερες εὐχές μου σέ ὅλους ὅσοι παρατηροῦν αὐτές τίς σημαντικές στιγμές. Ἀνέκαθεν γνωρίζαμε αὐτές τίς περιπτώσεις νά εἶναι ὡς στιγμές κοινές, ὡς οἰκογένειες πού συγκεντρώνονται, ἐναγκαλισμῶν καί χειραψιῶν καί ἑνότητας τῆς ἀνθρωπότητας. Ἀλλά αὐτήν ἡ στιγμή δέν εἶναι ὅπως καμμία. Ὅλοι ἀποζητοῦμε νά κυβερνήσουμε ἕναν περίεργο καί ἐξωπραγματικό κόσμο. 

Ἕναν κόσμο μέ σιωπηλούς δρόμους, κλειστά στόρια μαγαζιῶν, ἄδειους χώρους λατρείας καί ἕναν κόσμο ἀνησυχίας. Ἀνησυχοῦμε γιά τούς ἀγαπημένους μας πού ἐξίσου ἀνησυχοῦν κι αὐτοί γιά ἐμᾶς. Πῶς θά ἑορτάσουμε σέ μία χρονική στιγμή σάν κι αὐτή; Ἄς ἐμπνευσθοῦμε ὅλοι ἀπό τήν αἴσθηση αὐτῶν τῶν ἱερῶν ἑορτῶν ὡς στιγμές ἀντανάκλασης, μνήμης καί ἀνανέωσης. 

Ὅπως ἀντανακλοῦμε, ἄς σπαταλήσουμε μία σκέψη πρός τούς ἀνθρώπους πού ἐργάζονται στόν τομέα τῆς ὑγείας, στήν ἐμπροσθοφυλακή μαχόμενοι αὐτόν τόν ἀπαίσιο ἰό καί πρός ὅλους ἐκείνους πού ἐργάζονται ὥστε νά λειτουργοῦν οἱ πόλεις μας. Ἄς θυμόμαστε τούς πιό εὐάλωτους ἀπ’ ὅλους τούς εὐάλωτους σέ ὅλον τόν κόσμο. 

Ὅσοι εἶναι σέ ζῶνες πολέμου καί στρατόπεδα προσφύγων καί φτωχογειτονιές καί σέ ὅλα ἐκεῖνα τά μέρη μέ τόν λιγότερο ἐξοπλισμό καταπολέμησης τοῦ ἰοῦ. 

Καί ἄς ἀνενεώσουμε τήν ἐμπιστοσύνη μας ὁ ἕνας στόν ἄλλον καί νά ἀντλήσουμε δύναμη ἀπό τό ἑνωμένο καλό σέ ἀναστατωμένες στιγμές, ὅταν κοινότητες ἀντικρουόμενων πίστεων, ἐθίμων καί παραδόσεων ἑνώνονται προκειμένου νά νιαστεῖ ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλον. Μαζί μποροῦμε νά νικήσουμε τόν ἰό, μέ συνεργασία, ἀλληλεγγύη καί πίστη στήν κοινή ἀνθρωπότητα».

Καταλάβατε πῶς χρησιμοποιεῖ ὁ Ὀργανισμός Ἡνωμένων Ἐθνῶν τῆς Παγκόσμιας Νέας Τάξης Πραγμάτων τόν κορωναϊό;

Γιά προπαγάνδα ὑπέρ τῆς δημιουργίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης καί Παγκόσμιας Θρησκείας (Πανθρησκεία-Οἰκουμενισμός)! Ὁ Ἀντίχριστος ὡς ἡγέτης τους θά εἶναι τό φυσικό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ψυχοπονιάρας «ἑνότητας» τοῦ Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ Ο.Η.Ε, καθώς καί τό χάραγμα τῆς «ἑνωμένης ἀγέλης» τῶν ἀνθρώπων!

Καί βέβαια εἶναι ὑποψίας (καί ὄχι ἀπορίας) ἄξιον ἤ μᾶλλον σίγουρον, τό γιατί αὐτή ἡ ἔκκληση δέν περιορίζεται στήν ἐπιστημονική-ἰατρική παγκόσμια ἀντιμετώπισή τοῦ ἰοῦ ὡς ὄφειλε, ἀλλά βγαίνει ἐκτός θέματος καί ἁπλώνεται στόν θρησκευτικό, ἐθνικό καί κοινωνικοπολιτικό τομέα!

Μέ πόση δολιότητα οἱ ταγοί τῆς Νέας Ἐποχῆς ὑποκρινόμενοι τούς ἀνθρωπιστές καί τούς πονόκαρδους κάνουν σατανικές «ἐκκλήσεις» «ἑνότητας» γιά νά κυβερνήσει ἡ ἐλίτ τῶν παγκοσμιοποιητῶν ἀπροκάλυπτα πλέον καί γιά νά ἀναλάβει «νόμιμα» τήν ἀπόλυτη ἐξουσία τῶν Κρατῶν, τῶν ἀνθρώπων καί τῶν ζωῶν μας, ἐκμεταλλευόμενη ἀξίες ὅπως ἡ «εἰρήνη», ἡ «ὑγεία» καί ὅ,τι ἄλλο βρεῖ μπροστά της!

Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει. Καλή μετάνοια.

Ὁ κορωναϊός, ὁ ΟΗΕ καί ἡ προετοιμασία τῆς Πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου.

Μετάφραση: Μαρία, Ἐκπαιδευτικός

Πηγή: Έκτακτο 

παράρτημα ~ Γιώργος Θαλάσσης

«Ἔχουσιν οὗτοι τούς οἴκους, ἡμεῖς τόν ἔνοικον»... ~ Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

«Πήραν τους ναούς, εμείς όμως έχομε αυτόν που κατοικεί στον ναό, και κατοικεί μέσα μας».

πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου

«Δεν ξέρω τι μέρες έρχονται. Επιμένω πάρα πολύ. Μην νομίσετε ότι θα διακοπεί η λατρεία του Θεού. Όπως συνέβη στην Κωνσταντινούπολη κάποτε, όταν οι αρειανοί κατέλαβαν όλους τους ναούς, και δεν είχε μείνει παρά μόνο ένας ναΐσκος. Αυτός της Αγίας Αναστασίας...

Τότε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, εκφώνησε εκείνον τον περίφημο θεολογικό λόγο (Λόγος λγ’, "Προς Αρειανούς, και εις εαυτόν", παράγραφος ιε') περί θεότητος του Ιησού Χριστού, και είπε την περίφημη εκείνη φράση: «Ἔχουσιν οὗτοι τούς οἴκους, ἡμεῖς τόν ἔνοικον.»

«Ἔχουσιν οὗτοι τοὺς οἴκους, ἡμεῖς τὸν ἔνοικον· 

οὗτοι τοὺς ναοὺς, ἡμεῖς τὸν Θεόν· 

καὶ τὸ ναοί γενέσθαι Θεοῦ ζῶντος καὶ ζῶντες, 

ἱερεῖα ἔμψυχα, ὁλοκαυτώματα λογικὰ, 

θύματα τέλεια, θεοί διὰ Τρίαδος προσκυνουμένης. 

Οὗτοι δήμους, ἡμεῖς ἀγγέλους·

οὗτοι θράσος, πίστιν ἡμεῖς·

οὗτοι τὸ ἀπειλεῖν, ἡμεῖς τὸ προσεύχεσθαι·

οὗτοι τὸ βάλλειν, ἡμεῖς τὸ φέρειν·

οὗτοι χρυσὸν καὶ ἄργυρον,

ἡμεῖς λόγον κεκαθαρμένον»...

Είδατε; Είναι το πνεύμα του αγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Είναι το πνεύμα του αγίου αποστόλου Παύλου. Είναι το πνεύμα της Αγίας Γραφής. Και της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Τους πήραν τους ναούς, αλλά αυτά όλα είναι σχήματα του παρόντος αιώνος. Πήραν τους ναούς, εμείς όμως έχομε αυτόν που κατοικεί στον ναό, και κατοικεί μέσα μας.

Αυτοί πήρανε… πήρανε… τα ντουβάρια. Τίποτε άλλο.

Βλέπετε, λοιπόν;...

Εμείς οι Έλληνες θεωρήσαμε μεγάλη συμφορά όταν χάσαμε την Αγία Σοφία. Ιδού. Ώδε η Αγία Σοφία. Δεν έχουμε βέβαια εκείνον τον ναόν. Ποιος δεν θα ήθελε να τον έχει!...

Τι θα λέγαμε όμως; Ότι θα στερηθούμε την Θεία Λειτουργία, επειδή χάσαμε τον ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη;...

Κι αν δεν είναι ο ναός αυτός, θα είναι μια παράγκα.

Κι αν δεν είναι μία παράγκα, θα είναι μια κατακόμβη, ένα δωμάτιο... 

Και αν δεν υπάρχει ούτε αυτό: Το δάσος!...

Η νύχτα, που θα σκεπάζει με τα πέπλα της, για να μη φαίνονται εκείνοι που λατρεύουν τον Θεό... 

Δεν μας εμποδίζει τίποτα να λατρεύουμε τον Θεό!

Επιμένω πάρα πολύ στο σημείο αυτό. Δεν ξέρω τι μέρες έρχονται. Επιμένω πάρα πολύ...

Μη νομίσετε ότι θα διακοπεί η λατρεία του Θεού.

Μη νομίσετε ότι θα διακοπεί ο λόγος του Θεού. O εμφανής θα διακοπεί, αναμφισβήτητα, αλλά ο κρυφός δεν θα διακοπεί ποτέ.

Μη νομίσετε, πως θα διακοπεί η πίστη μας, μην το νομίσετε ποτέ αυτό!

Ποτέ, ποτέ...

Γιατί ο λόγος του Θεού είναι ριζωμένος μέσα στις ανθρώπινες καρδιές, και ό,τι κι αν επικρατεί, ο λόγος του Θεού πάντοτε καρποφορεί»....

Απομαγνητοφώνηση: Φαίη.

«Ἔχουσιν οὗτοι τοὺς οἴκους, ἡμεῖς τὸν ἔνοικον».

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Πηγή: Τάς Θύρας

«Τὰ πρόβατα τὰ ἐμὰ τῆς φωνῆς μου ἀκούει, 

ἧς ἤκουσα παρὰ τῶν θείων λογίων, 

ἣν ἐδιδάχθην παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων, 

ἣν ἐδίδαξα κατὰ πάντα καιρὸν ὁμοίως, 

οὐ συμμορφούμενος τοῖς καιροῖς, 

καὶ διδάσκων οὐ παύσομαι, μεθ' ἧς ἐγεννήθην, 

καὶ ᾗ συναπέρχομαι»...

(Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Λόγος λγ’. Προς Αρειανούς, και εις εαυτόν. 

Παράγραφος ΙΕ')

Άγιε του Θεού πρέσβευε στον ηγαπημένο σου Χριστό, που τόσο αγάπησες 

και πόθησες στην επίγεια ζωή σου, για όλο τον ορθόδοξο κόσμο 

τον απανταχού διωκόμενο. Ενίσχυσε την πίστη μας και 

στερέωσε την ελπίδα στην καρδιά μας, για να μην 

αρνηθούμε τον Χριστό, τώρα που τα σύννεφα του 

Αντιχρίστου πυκνώνουν... 

Σχόλιο Λόγος Φωτός: Όταν ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει ότι έχουμε μέσα μας τον Ένοικον, εννοεί ότι έχουμε τον ίδιον τον Χριστό. Και πώς έρχεται ο Χριστός μέσα μας; Μας λέει ο απόστολος Παύλος ότι πραγματικός χριστιανός είναι αυτός που έχει ένοικο μες την καρδιά του τον ίδιον τον Χριστό.

Καὶ ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει στοὺς Ἐφεσίους ἔτσι: «Γιὰ τοῦτο λυγίζω τὰ γόνατά μου ἐμπρὸς στὸν Πατέρα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ· νὰ δώσει νὰ κραταιωθεῖτε μὲ τὸ Πνεῦμα Του στὸν μέσα ἄνθρωπο, γιὰ νὰ κατοικήσει ὁ Χριστὸς μὲ τὸ Πνεῦμα Του μέσα στὴν καρδιὰ σας»

Τί θὰ μποροῦσε νὰ γίνει σαφέστερο ἀπὸ τὴ μαρτυρία αὐτή; Σὲ ἄλλο σημεῖο λέει: «Τραγουδώντας καὶ ψάλλοντας στὸν Κύριο μέσα στὴν καρδιὰ σας». Ἀκοῦς; Μέσα στὴν καρδιὰ λέει.

Ἀλλὰ τοῦτο τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ κορυφαῖος Πέτρος, λέγοντας: «Ὥσπου νὰ φέξει ἡ μέρα καὶ ὁ αὐγερινὸς ἀνατείλει στὶς καρδιὲς σας».

Ὅτι τοῦτο εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ κάθε εὐσεβή, τὸ διδάσκει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.

Ὁ Κύριος μᾶς διδάσκει τόν τρόπο ζωῆς ὥστε νά γίνουμε ἀληθινά μακάριοι, μετέχοντας στή δική Του ἄπειρη μακαριότητα. Ὁ τρόπος εἶναι ἡ μίμηση τῆς δικῆς Του ζωῆς καί ἡ ἕνωσή μας μαζί Του, ἡ ἕνωση τοῦ νοῦ μας, ἡ ἕνωση τῆς καρδιᾶς μας μέ Αὐτόν.

Γιά νά ἑνωθεῖ ὁ νοῦς μας, ἡ καρδιά μας μαζί Του θά πρέπει νά εἶναι καθαρά. Γιά νά καθαρισθοῦν θά πρέπει νά τά καθαρίσει ὁ Κύριος μέ τήν Χάρη Του.

Ἡ Θεία Χάρη μᾶς ἔχει δοθεῖ δωρεάν κατά τό Βάπτισμά μας, ἀλλά στούς περισσότερους ἀπό τούς βαπτισμένους παραμένει ἀνενεργή, θαμμένη κάτω ἀπό τά πάθη, στό βάθος τῆς καρδιᾶς.

Ὁ ἄνθρωπος πού θέλει νά καθαρισθεῖ θά πρέπει νά εἰσέλθει στήν καρδιά του, καί νά ἐπανεύρει- ἐπανανακαλύψει αὐτήν τήν κρυμμένη Θεία Χάρη. 

Για το πώς ενεργοποιείται η Θεία Χάρις μέσα στην καρδιά μας διαβάστε εδώ.