Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 30 Απριλίου 2021

Ανάσα ψυχής!...






Μεγάλη Πέμπτη: Η κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας υπό το πατριαρχείο της Μόσχας κάνει κανονικά τις ακολουθίες χωρίς μάσκες.

Οι εικόνες αυτές είναι από την ακολουθία της Μεγάλης Πέμπτης.

Η μαρτυρική Εκκλησία του Ντονμπάς με σεβασμό, αξιοπρέπεια, χωρίς φόβο, ανυπότακτη, χωρίς να δουλεύει 2 αφέντες γιορτάζει Πάσχα, όχι κορωνοΠάσχα.





Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2020

Για να ζήσουμε πραγματικά Χριστούγεννα...

Για να ζήσουμε πραγματικά Χριστούγεννα...
μακαριστός ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

Δεν είναι αρκετό να εορτάζουμε τα Χριστούγεννα...

Πρέπει να τα βιώνουμε... 

Και για να τα βιώσουμε, πρέπει να πεθάνει μέσα μας ο ''θεός'' της μόδας, 

ο ''θεός'' της σαρκός, ο ''θεός'' του κόσμου, ο ''θεός του εγώ''...

...διότι ο Χριστός δεν γεννιέται σε τέτοια ψυχή. 

Πρέπει να πεθάνουν όλοι οι άλλοι ''θεοί'', για να γεννηθεί Αυτός. 

Ο Χριστός γεννιέται και κάθεται σε καθαρές καρδιές, 

σε καρδιές εξομολογημένες και μετανοημένες...

Εξομολογηθείτε λοιπόν και μετανοήστε, για να ζήσετε
 
πραγματικά Χριστούγεννα...

Για να ζήσουμε πραγματικά Χριστούγεννα...
μακαριστός ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος




Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2020

Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή!

Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή!
Μακαριστός Πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Κάποια γυναίκα πήγε να εξομολογηθεί και άρχισε να κατηγορεί τη νύφη της. 

Ο Γέροντας τη σταματούσε και με αυστηρό ύφος της έλεγε:

- Άφησε τη νύφη σου! Τα δικά σου αμαρτήματα πες μου!

Εκείνη λες και δεν άκουγε, συνέχιζε ακάθεκτη το κατηγορητήριο. 

Κάποτε τελείωσε.

Σηκώνεται τότε ο Γέροντας και της λέει:

- Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή! 

Οπότε εκείνη με απορία ρωτά:

- Κι εμένα;

- Σε σένα θα διαβάσω, όταν εξομολογηθείς τα δικά σου αμαρτήματα!...

Να πεις στη νύφη σου να έρθει να της διαβάσω την ευχή!
Μακαριστός Πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
Από το βιβλίο "Υποθήκες Ζωής", από τη ζωή και τη 
διδασκαλία του Πατρός Επιφανίου σελ. 115,116.




Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2020

Άγιος Φιλάρετος ο Ελεήμων. ~ 1η Δεκεμβρίου


«Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι...»

Ο Άγιος Φιλάρετος, ζούσε κατά τους χρόνους, που στην Κωνσταντινούπολη βασίλευε ο Κωνσταντίνος και η Ειρήνη, περί το έτος 780 μ.Χ. Γεννήθηκε λίγο μετά το 700 μ.Χ. Καταγόταν από τα μέρη της Παφλαγονίας και από την πόλη Άμνειαν. Ήταν επίσημος και κατείχε το αξίωμα του Υπάτου. 

Ήταν όμως ο μακάριος και πραγματικά φιλάρετος. Ήταν και πολύ πλούσιος. Είχε πολλά ζώα. Είχε χωράφια, αμπέλια και άλλα κτήματα. Επίσης είχε πολλούς δούλους και υπηρέτες. Η γυναίκα του, η Θεοσεβώ, ήταν ευγενική. Φοβόταν και σεβόταν τον Κύριο. Είχαν ένα αγόρι τον Ιωάννη και δύο θυγατέρες, την Υπατία και την Ευανθία. 

Ο Φιλάρετος ήταν πολύ ελεήμων, και φιλόξενος. Κάθε μέρα έδιδε άφθονα από τα πλούτη του στους φτωχούς, στους πεινασμένους, στους γυμνούς, στις χήρες και στα ορφανά. Η φήμη του ακούστηκε σ' όλη την Ανατολή. Έρχονταν, λοιπόν, οι φτωχοί και όσοι είχαν ανάγκην. Έπαιρναν από αυτόν άλλος χρήματα, άλλος ζώα, άλλος άλλο τι, ανάλογα με την ανάγκη που είχε ο καθένας. Το σπίτι του ευλογημένου Φιλαρέτου, ήταν πηγή ανεξάντλητος. Και όσο αυτός έδιδε με πρόσωπο χαρούμενο, τόσο ο πλουσιόδωρος Κύριος, πλήθυνε τα αγαθά του περισσότερο.

Γίνεται φτωχός.

Ο μισόκαλος όμως φθόνησε την αρετή του Φιλάρετου. Κι έτσι ο Φιλάρετος πτώχευσε. Πτώχευσε διότι έδιδε κατά την συνήθειά του κάθε ημέρα ελεημοσύνη. Μοίραζε τα κτήνη του και την περιουσία του. Άλλα και διότι κλέφτες και κακοποιοί τον έκλεβαν και οι δυνατότεροι του άρπαζαν την περιουσία. 

Δεν του έμειναν, παρά ένα ζευγάρι βόδια, ένας όνος, μια αγελάδα με το μοσχαράκι της και μερικά μελίσσια. Τα χωράφια του τα άρπαξαν με το έτσι θέλω οι γεωργοί και οι γείτονες, γιατί είδαν, ότι όταν πτώχευσε δεν μπορούσε να τα καλλιεργήσει. Έτσι λοιπόν άλλοι με τη βία και άλλοι παρακαλώντας, του τα πήραν όλα και δεν του άφησαν τίποτε παρά το σπίτι, όπου κατοικούσε. Από αυτά όλα, που έπαθε ο Φιλάρετος δεν λυπόταν καθόλου...

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2020

Το κρησφύγετο που σου ετοίμασε η Xάρις...

Να είμαι παραμερισμένος...
Του μακαριστού οσίου ημών Πατρός Γεωργίου Καψάνη,
ηγουμένου της Ι. Μονής Γρηγορίου 
Αγίου Όρους 

Πόσο θλιβερή είναι η σκέψη αυτή! Πώς να μην συνθλίβει την ψυχή και πώς να μην δημιουργεί πόνο βαθύ και μελαγχολία δυσπερίγραπτη! Και πόσες φορές δεν τυχαίνει στη ζωή της πνευματικής μας πορείας να μη συμβαίνει μια τέτοια κατάσταση εξαιτίας του παραγκωνισμού είτε αυτός είναι πραγματικός είτε βιώνεται χωρίς να υπάρχουν αντικειμενικά, αλλά μόνον υποκειμενικά αίτια! Τα τελευταία είναι τα πιο συνηθισμένα, ενώ τα πρώτα μόνον σπανίως μπορεί να είναι υπαρκτά. 

Όπως όμως και να συμβαίνει, ο πόνος της ψυχής είναι υπαρκτός. Και τον πόνο αυτόν, όταν τον ζω εγώ, οφείλω να τον αντιμετωπίσω και να τον ξεπεράσω, αν θέλω να έχω ειρήνη και να μην δίνω τόπο στον Εχθρό. Πως όμως; Ω μου είναι αδύνατο αυτό, εντελώς αδύνατο, γιατί εγώ είμαι συνηθισμένος και αδύναμος άνθρωπος, κάλαμος υπό του ανέμου των παθών μου σαλευόμενος.

Γιατί όμως αδύνατο; Γιατί, ψυχή μου ξεχνώ τη δυνατότητα που δίνεται στην αδυναμία μου; Ναι, βέβαια, δεν υπολόγισα τον Κύριό μου. Πώς μου διέφυγε αυτό; Δεν μού λέει ο θείος Απόστολός Του: «πάντα ισχύω εν τω ενδυναμούντι με Χριστώ»; 

Γιατί δεν καταφεύγω τις στιγμές εκείνες στον Κύριό μου; Γιατί δεν «εκχέω» τον πόνο μου σ' Εκείνον;

Ω Ιησού μου! Εσύ περιφρονήθηκες όσο κανένας κατά τη διάρκεια των ατελείωτων ωρών του θείου σου πάθους. Αλλά μόνον τότε; Και κατά τη διάρκεια της ζωής σου δεν παραγκωνίσθηκες, δεν παραθεωρήθηκες, δεν υποτιμήθηκες, δεν κατασυκοφαντήθηκες; Ξέρεις συνεπώς και κατά το ανθρώπινο, τι σημαίνει να είμαι παραγκωνισμένος. 

Άφησε λοιπόν το θείο βλέμμα Σου να πέσει ήσυχο και ειρηνικό επάνω μου. Δες τη φοβερή κατάσταση που περνώ και που οπωσδήποτε η αγάπη Σου θέλησε να μού επιφυλάξει. Και φώτισέ με να δω την κατάσταση αυτή μέσω του δικού σου θείου βλέμματος και όχι με τα δικά μου μυωπικά μάτια.

Να είμαι περιφρονημένος σημαίνει να αισθάνομαι ότι με αφήνουν σε μια γωνιά άχρηστο εντελώς, με την πεποίθηση ότι καμιά σκέψη δεν γίνεται για μένα, ότι καμιά στοργή δεν ακτινοβολεί μέχρι την ασημαντότητά μου - όπως ακριβώς αφήνουν μέσα σε κάποιο μοναχικό χώρο, δωμάτιο, αποθήκη, σκοτεινό υπόγειο, ένα έπιπλο, το οποίο αφού χρησιμοποιήθηκε επί πολύ διάστημα, τώρα πετάχθηκε άχρηστο εκεί, λησμονημένο, χωρίς να υπάρχει ίσως σκέψη να χρησιμοποιηθεί ποτέ... 

Να 'ναι αλήθεια έτσι; Να μου φαίνεται έτσι χωρίς να είναι; Πάντως εγώ έτσι νιώθω και γι' αυτό υποφέρω βαθειά από αυτήν την σκέψη.

Να είμαι παραμερισμένος σημαίνει να αισθάνομαι πως για τίποτε δεν κάνω πια, ούτε και για να δίνω κάποια γνώμη ποτέ και για την πιο ασήμαντη υπόθεση, όπως τα απαρχαιωμένα φυλλάδια, που πήραν τις ιδέες τους όλες και τώρα τα παραμελούν γιατί προκαλούν αηδία ίσως και μόνο... 

Να είναι άραγε έτσι ή εγώ το νιώθω έτσι;... 

Πάντως εγώ έτσι νιώθω και γι' αυτό υποφέρω βαθειά από αυτήν την σκέψη.

Να είμαι παραμερισμένος σημαίνει να αισθάνομαι πως με εξαναγκάζουν σε σιωπή και απραξία μέσα στον χώρο, που κάποτε γέμιζα με τη δραστηριότητά μου, μια που οι δυνάμεις μου δεν είναι σαν και τότε, ο νους μου είναι λιγότερο φωτεινός ή απλώς γιατί εξασθένησαν πια οι δυνάμεις μου που μού έδινε η θέση μου, οι εξωτερικές μου ιδιότητες, τα χαρίσματά μου ή η κοσμική αξία μου... 

Να είναι άραγε έτσι ή εγώ το νιώθω έτσι; Πάντως εγώ υποφέρω βαθειά από αυτήν τη σκέψη.

Αλήθεια, ποιες και πόσες αγωνίες πρέπει να υπομένει η φτωχή καρδιά, η οποία διατήρησε όλη τη δύναμη της αφοσιώσεως και της αγάπης και στην οποία ο Κύριος επιφύλαξε τη σκληρή αυτή δοκιμασία του παραμερισμού και του παραγκωνισμού είτε υπαρκτή είναι αυτή η πραγματικότητα είτε εγώ την θεωρώ τέτοια. Όμως πονώ βαθειά και υποφέρω όσο από καμιά άλλη δοκιμασία μου ως τώρα.

Ω φτωχή μου ψυχή, ω υπερευαίσθητή μου ψυχή! Πού είναι εκείνα τα ιερά σου συναισθήματα, όταν με δάκρυα αφοσιώσεως γονατισμένη μπροστά στον Εσταυρωμένο σου έλεγες· «εξελεξάμην παραρριπτείσθαι εν τω οίκω του Θεού μάλλον ή κατοικείν με εν σκηνώμασιν αμαρτωλών»; Να είμαι παραμερισμένη και να μην μου κοστίζει τίποτε αυτό. 

Δεν έλεγα πως με τον τρόπο αυτό θα μπορώ να ζω σαν στην πιο απόκοσμη ερημιά, πιο ερημική από εκείνη που ζούσαν οι πιο απόκοσμοι ερημίτες; 

Δεν ονειρευόμουν πως με τον τρόπο αυτόν κάνοντας εγώ το χρέος μου και δείχνοντας με όλη την διακριτικότητα την αγάπη μου και όλη την θέρμη της καρδιάς μου στους γύρω μου, θα είμαι σαν την πνοή της αύρας που δροσίζει, αλλά κανένας δεν την σκέπτεται; 

Σαν το ανεπαίσθητο μύρο που αφήνει το κρυμμένο λουλούδι και κανένας δεν το αντιλαμβάνεται;...

Σαν το ρυάκι που τρέχει κάπου θαμμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση σιωπηλό και χωρίς να ακούγεται το ήσυχο κελάρυσμά του ποτίζει τα πάντα γύρω του και χαρίζει ζωή; 

Γιατί τώρα ψυχή μου το λησμόνησες;...

Να είσαι λησμονημένη και παραγκωνισμένη δεν είναι μια μορφή σαλότητας και μια δωρεά της χάριτος που θα σε προφυλάγει από την ανθρωπαρέσκεια, την αλαζονεία, την φυσίωση, την αυτοπροβολή, την υπερηφάνεια και όλον αυτόν τον κορεσμό των πιο αηδιαστικών στα μάτια του Θεού καταστάσεων; 

Να είσαι παραμερισμένη, παραγκωνισμένη, ψυχή μου, δεν είναι το κρησφύγετο που σού ετοίμασε η χάρις για να ζεις στην κατάσταση της ταπεινώσεως και του «λάθε βιώσας», μακριά από τα μάτια όλων και φανερή μόνο στα μάτια του Θεού; 

Είναι το διαρκές «ταμείον» μέσα στο οποίο μπορείς να κινείσαι ενθέως κάθε στιγμή και ώρα και όμως να μένεις αθέατη από τα μάτια κάθε πλάσματος και να μένεις «ενωπία ενωπίω τω Κυρίω σου» χωρίς τον φόβο να τον χάσεις ποτέ.

Ω ψυχή μου, ψυχή μου, ζήτησε επίμονα την χάρη αυτή να είσαι λησμονημένη με αυτό το πνεύμα. Και ο Πατήρ σου βλέποντάς σε «εν τω κρυπτώ αποδώσει σοι εν τω φανερώ». 

Τότε, όχι τώρα!...

Και θα σου αποδώσει πολλαπλάσια και ακίνδυνα και ένδοξα για πάντα!... 

- ακούς; - για ΠΑΝΤΑ!... 

Ό,τι η καρδιά σου ανθρώπινα ζητάει για τώρα, είναι λάθος... 

Το τώρα είναι η έκφραση της φθοράς, της προσωρινότητος, της μεταβλητότητος, της αλλοιώσεως και απογοητεύσεως που όλα αυτά συνεπιφέρουν.

Ναι, Κύριέ μου, Κύριε!... Κάνε με να επιποθώ να είμαι 
εν Σοι παραμερισμένος!...

Το κρησφύγετο που σου ετοίμασε η Χάρις...
Του μακαριστού οσίου ημών Πατρός Γεωργίου Καψάνη, 
ηγουμένου της Ι. Μονής Γρηγορίου 
Αγίου Όρους






Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2020

Η αγιαστική Χάρις του Χριστού αποδιώκει πάσα νόσο και παν μολυσμό...


Η πίστη στην ιερότητα και αγιότητα των ορθοδόξων Ιερών Ναών έγινε θέμα αμφισβήτησης στις μέρες μας. Έννοιες όπως φιλοπατρία και ορθόδοξη αγιοπνευματική συνείδηση γίνονται θέματα συζήτησης σε ανευθυνο-υπεύθυνα πάνελ σχετικών και ασχέτων.

Ο χώρος της Εκκλησίας είναι ιερός, γι' αυτό και ονομάζεται Ιερός Ναός. Μέσα εκεί επιτελούνται τα άγια Μυστήρια του Θεού, που όπως λέει και η λέξη Μυστήρια, είναι παράδοξα, ανεξήγητα.

Ο τόπος του Ιερού Ναού, τα Ιερά σκεύη, τα Ιερά βιβλία, οι Ιερές εικόνες, το τίμιο ξύλο του Σταυρού είναι όλα ηγιασμένα, από τις αμέτρητες δεήσεις, Θείες Λειτουργίες, Μνημόσυνα, Βαπτίσεις, Χειροτονίες, Εξόδιες Ακολουθίες, Γάμους, Εξομολογήσεις (εξαγόρευση αμαρτιών και πνευματική καθοδήγηση) που αναπέμπονται καθημερινά εντός των ορθοδόξων Ιερών ναών από τον πιστό κλήρο και λαό.

Ο Χριστός μας και Θεός επικοινωνεί με τους πιστούς ορθοδόξους Χριστιανούς μέσω των ακτίστων ενεργειών Του, της άκτιστης Θείας Χάρης Του και αυτό συντελείται και την ώρα των αγίων Του Μυστηρίων. Την ώρα της Θείας Μετάληψης (Θεία Ευχαριστία) ο πιστός προσλαμβάνει την ώρα που προσέρχεται για να κοινωνήσει όχι ψωμί και κρασί αλλά τον ίδιο τον Θεό Λόγο.

Και μάλιστα όχι μέρος Αυτού, αλλά ολόκληρο τον Χριστό. Το Μυστήριο αυτό της μεταβολής των Θείων Δώρων (του πρόσφορου και του νάματος) σε Σώμα και Αίμα Χριστού, γίνεται με τις ευχές των Ιερέων και των πιστών και δια μέσου της άκτιστης Θείας Χάρης. Κυριολεκτικά σφαγιάζεται ο αμνός του Θεού, ο Χριστός και προσφέρεται στους πιστούς.

Ο πιστός που εισέρχεται εντός του Ιερού Ναού με την προαίρεση και την ακράδαντη και βαθιά πίστη, ότι μέσα στα άγια Μυστήρια υπάρχει ο αγιασμός και η σωτηρία της ψυχής του, δεν θα επιτρέψει ο Κύριος να κολλήσει τίποτα.

Απόδειξη αυτού είναι ότι, ενώ προσέρχονται τόσα χρόνια να μεταλάβουν άνθρωποι άρρωστοι (με καρκίνο, HIV, λοιμώδους νόσους, μολυσματικές ή μεταδοτικές ασθένεις) από την ιερά Λαβίδα, δεν κολλούν ποτέ τους υγιείς συνανθρώπους τους που μεταλαμβάνουν από το ίδιο Ιερό Σκεύος.

Αν συνέβαινε το αντίθετο, θα έπρεπε όλοι οι Ιερείς μας να έχουν αρρωστήσει ή πεθάνει, αφού καταλύουν μετά το "Δι' ευχών" το Αίμα και το Σώμα του Χριστού που προσφέρθηκε στην ίδια θεία Λειτουργία στους πιστούς.

Πιστεύουμε στην άκτιστη Θεία Χάρη; Έχουμε την ενδιάθετη πίστη, που είναι καρπός του αγίου Πνεύματος; Έχουμε ένοικον την Χάρη στην καρδιά μας; Πιστεύουμε βιωματικά όσα διαβάζουμε στα συναξάρια, στα προσευχητάρια, στο ψαλτήρι και στις θείες ακολουθίες;

Ας δούμε ποια είναι η αληθινή πίστη όπως μας την περιγράφει ο μακαριστός πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός και ας εξετάσουμε αν εμείς έχουμε μια τέτοια πίστη:

Τελεία πίστις – ἐνδιάθετος (ἐσωτερική) πίστις.

«Ἡ πρώτη πίστη δὲν σώζει μέν, ἀλλὰ ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ τὴ σωτηρία, ποὺ δηλώνεται μόνο μὲ τὴν τελεία καὶ ἐνδιάθετη πίστη. Αὐτὸ κηρύσσεται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους μας, ὅπως ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος (δ’ αἰ.): «Ἐκεῖνος, ποὺ προσπαθεῖ νὰ πιστεύσει καὶ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Κύριο, πρέπει νὰ ἐπιδιώξει νὰ λάβει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴ ζωή. Γι’ αὐτὸ ἦλθε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, γιὰ νὰ χορηγήσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στὴν ψυχή… Ἂν κανεὶς ὅμως δὲν ἀναζητήσει ἐδῶ, ἀπὸ τώρα, τὴ ζωή, ποὺ εἶναι τὸ φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὸ διατηρήσει μέσα στὴν ψυχή του, ὅταν πεθάνει, τὸν περιμένει ὁ τόπος τοῦ σκότους, στὰ ἀριστερὰ τοῦ Κυρίου».

Αὐτὴ ἡ πίστη ὀνομάζεται «μεγάλη», «τελεία», «ἐνδιάθετος», «ἐκ θεωρίας». Εἶναι ἡ πίστη ποὺ συνδέεται μὲ τὸ γεγονὸς τῆς σωτηρίας, διότι συνιστᾶ τὴν βεβαιότητα τῆς σωτηρίας μέσα στὸν ἄνθρωπο. Ἡ «πρώτη» πίστη εἶναι περισσότερο ἀνθρώπινο ἐπίτευγμα, πάντοτε βέβαια μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ τελεία πίστη εἶναι καρπὸς καὶ δῶρο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιὰ νὰ τὴν ἀποκτήσει κανείς, πρέπει νὰ λάβει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Γι’ αὐτὸ ἡ πρόσληψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ Χριστιανοῦ (πρβλ. «λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον», Ἰωάν. 20, 22). Ἡ προσευχὴ τοῦ ὀρθοδόξου πιστοῦ εἶναι: «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας… ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν…». Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή, ὡς ἄσκηση, ὀνομάζεται «πνευματικὸς ἀγώνας» διότι ἀκριβῶς ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ καταστεῖ ὁ ἄνθρωπος δεκτικὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Πατερικές ἀναφορές στή διπλή πίστη:

Ἰω. Δαμασκηνός (PG. 94, 1125C - 1128A). «Ἡ πίστις διπλῆ ἐστιν. Ἔστι γὰρ πίστις ἐξ ἀκοῆς· ἀκούσαντες γὰρ τῶν θείων γραφῶν, πιστεύομεν τῇ διδασκαλίᾳ… Ἔστι δὲ πάλιν πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις… Ἡ μὲν οὖν πρώτη, τῆς ἡμετέρας γνώμης ἐστί, ἡ δὲ δευτέρα τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος».

Ἀναστάσιος Σιναΐτης (PG. 89, 76 CD). «Διττῶς δὲ νοεῖται ἡ πίστις ἡ ὀρθή. Ἔστι γὰρ πίστις ἐξ ἀκοῆς τοῦ κηρύγματος καὶ ἐστι βεβαιοτέρα πίστις ἡ τῶν ἐλπιζομένων ἀγαθῶν ὑπόστασις. Καὶ τὴν μὲν ἐξ ἀκοῆς πάντες ἄνθρωποι ἔχειν δύνανται. Τὴν δὲ δευτέραν μόνοι οἱ δίκαιοι (=ἅγιοι) κέκτηνται».

Ζωντανὸ μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει τὸ Πνεῦμα ἔνοικο μέσα του, «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις ἐντυγχάνον» στὴν καρδιὰ του (Ρωμ. 8, 26). Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι «πιστός», «ναὸς Θεοῦ» (Α’ Κορ. 3, 16). Πνευματικὸς ἄνθρωπος στὴ γλώσσα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὁ φορέας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ εἶναι αὐτός, ποὺ ἀνήκει πραγματικὰ στὸν Χριστό, ὡς γνήσιο μέλος του σώματός Του. Τὴν παύλεια διάκριση: πνευματικὸς-ψυχικὸς-σαρκικὸς ἄνθρωπος διακρατοῦν καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες, μιλώντας γιὰ ἄνθρωπο «κατὰ φύσιν», «ὑπὲρ φύσιν» καὶ «παρὰ φύσιν».

Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ ἀσκητὴς ὑπογραμμίζει αὐτὴ τὴ διαίρεση μὲ τὰ λόγια:

''Ὅταν ὁ νοῦς βρίσκεται σὲ κατάσταση «παρὰ φύσιν», ὁ ἄνθρωπος λησμονεῖ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ συγκρούεται μὲ τοὺς συνανθρώπους, διότι τὸν ἀδικοῦν (σαρκικὸς ἄνθρωπος).''

Ὅταν ὅμως ὁ νοῦς βρίσκεται σὲ κατάσταση «φυσική» (κατὰ φύσιν), τότε ἀνακαλύπτει ὁ ἄνθρωπος, ὅτι αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶναι ἡ αἰτία τῶν κακῶν λογισμῶν. Ὁμολογεῖ στὸν Θεὸ τὶς ἁμαρτίες του καὶ γνωρίζει πολὺ καλὰ τὴν αἰτία τῶν παθῶν του (φυσικὸς ἄνθρωπος). Ὅταν ὁ νοῦς ὅμως φθάσει στὴν κατάσταση «ὑπὲρ φύσιν», λαμβάνει τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γνωρίζει, ὅτι, ὅταν ἀρχίσει νὰ προτιμᾶ τὴν φροντίδα τῶν σωματικῶν, δὲν μπορεῖ νὰ κρατήσει τὸ Πνεῦμα (πνευματικὸς ἄνθρωπος).

Ἡ ἐνδιάθετη πίστη κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμὰ εἶναι ἡ καλύτερη ἀπὸ ὅλες τὶς ἀποδείξεις γιὰ τὸν Θεό.

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2020

Ἐπίκαιρες σκέψεις μέ ἀφορμή τό κείμενο τοῦ Μητρ. Ἀργολίδος Νεκταρίου μέ τίτλο: «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη!».

Ἐπίκαιρες σκέψεις μέ ἀφορμή τό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος 
κ. Νεκταρίου μέ τίτλο: «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη!».
Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου, ἐφημερίου τοῦ Ἱ.Ν. 
Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.

Ὁ μῦθος τῆς πανδημίας.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μᾶς ἔπιασαν στόν ὕπνο. Μᾶς ἔκαναν, ἔστω καί πρός στιγμήν, νά πιστέψουμε τόν τερατώδη μῦθο τῆς πανδημίας. Ἦταν τόση μεγάλη ἡ ἔκταση τῆς ...πανδημίας, ὥστε ἀνάμεσα στούς 170 νεκρούς συμπολίτες μας τό κρατικό τρομοδελτίο περιέλαβε καί ὅσους ἁπλῶς ἔπασχαν ἀπό Covid 19, χωρίς ὁ coronavirus νά εἶναι ἡ αἰτία θανάτου τους. Βάλε κι αὐτούς πού ἦσαν 80, 90 χρονῶν καί ἄνω, βάλε κι ὅσους εἶχαν ὑποκείμενα νοσήματα καί ...πάει λέγοντας. 

Στήν Ἰταλία ἀμφισβητεῖται σοβαρά ὁ ἐπίσημος ἀριθμός νεκρῶν ἀπό κορωνοϊό. Στήν Ἀμερική ὁ κόσμος βγῆκε στούς δρόμους. Μεγάλοι ἐπιστήμονες παγκοσμίως ἀμφισβητοῦν τήν ὕπαρξη πανδημίας. Ἰσχυρίζονται ὅτι πρόκειται γιά κάποιου εἶδους ἐπιδημία ἑνός ἀπό τούς κάθε χρόνο μεταλασσομένους κορωνοϊούς. Ἐδῶ ὅμως, στήν ταλαιπωρημένη πατρίδα μας, ἀκόμη μᾶς τρομοκρατοῦν μέ τά μέτρα πού παρατείνονται. 

«Ὁ κίνδυνος δέν μᾶς ξέχασε καί ἐμεῖς νά μήν τόν ξεχάσουμε...νά τηροῦμε τίς ἀποστάσεις...κλπ.» Ἀπό τήν ἄλλη ὁ πρωθυπουργός καί οἱ συνεργάτες του βγῆκαν ὁ ἕνας κολλημένος στόν ἄλλο χωρίς τήν κοροϊδία τῶν μασκῶν, τῶν γαντιῶν καί τῶν ἀντισηπτικῶν γιά νά.... χαροῦν τήν ἐπιφανῆ τραγουδίστρια. Κόμματα καί φορεῖς ἔκαναν διαδηλώσεις. Οἱ παραλίες, τά πάρκα, οἱ πλατεῖες οἱ δρόμοι εἶναι γεμᾶτοι κόσμο πού τό…γλεντάει! 

Μόνο οἱ πειθήνιοι χριστιανοί ἀναγκάστηκαν νά στέκονται σέ ἀποστάσεις μέσα καί ἔξω ἀπό τίς ἐκκλησιές, καί πολλές φορές μασκοφόροι, ἕνα κωμικοτραγικό φαινόμενο. Ἀλλά ἄς ἀφήσουμε τά γενικά καί ἄς ἔρθουμε στά καθ΄ ἡμᾶς, σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τήν Ἐκκλησία μας. 


Θλίψη καί ἀγανάκτηση τῶν πιστῶν.

Ἦταν μεγάλη καί δικαιολογημένη ἡ στενοχώρια καί ἡ θλίψη τῶν χριστιανῶν ἀπό τό κλείσιμο τῶν ἐκκλησιῶν. Δικαιολογημένη καί ἡ ἀγανάκτηση γιά τή στάση τῆς πολιτείας, ἡ ὁποία μέ κάθε ἄνεση ἀποφάσισε τό σφράγισμα τῶν ναῶν. Ποιός ἦταν ὁ λόγος νά μήν ἐπιτραπεῖ ἡ λειτουργία τῶν ναῶν ὅλη σχεδόν τή Μ. Σαρακοστή ἔστω κεκλεισμένων τῶν θυρῶν; 

Ἔχοντας εὐαισθησία γιά τήν ἄθληση τῶν πολιτῶν καί τή βόλτα τῶν σκυλιῶν ἡ δῆθεν «πολιτική προστασία» γιατί δέν ἔκανε τήν ἐλάχιστη πρόβλεψη γιά τούς ὀρθοδόξους πιστούς; Οἱ ἐκκλησίες εἶναι καφετέριες, μπάρ καί μαγαζιά;

Ἐξ ἴσου ἦταν δικαιολογημένες ἡ πικρία καί οἱ πυκνές, θυμωμένες διαμαρτυρίες τῶν πιστῶν πρός τούς κληρικούς καί τούς ἐπισκόπους πού δέν προάσπισαν τό δικαίωμα στή Θ. Λατρεία καί τή συμμετοχή στή Θ. Κοινωνία. Καμία πρόταση δέν ἔγινε πρός τήν Κυβέρνηση γιά τήν μετοχή τῶν πιστῶν, ἔστω μέ ὅλες τίς προφυλάξεις, παρά μόνο στό... «Δι’ εὐχῶν», μετά τήν ἀγανάκτηση πού ξεχείλισε. Καί οἱ ἐκκλησιές μας ἄνοιξαν μετά τά κομμωτήρια!

Γι΄αὐτό δέν καταλαβαίνω τήν περιφρονητική στάση τοῦ παλαιοῦ παιδικοῦ φίλου καί νῦν Σεβ. Μητροπολίτου Ἀργολίδος κ. Νεκταρίου πρός τούς λαϊκούς καί κληρικούς πού τηλεφωνοῦσαν καί διαμαρτύρονταν, πού σχολίαζαν στό διαδίκτυο τή στάση τῆς ποιμαινούσης Ἐκκλησίας. Κανείς δέν συμφωνεῖ μέ ἀκρότητες καί ὕβρεις, ἀλλά ὡς ποιμένες πρέπει νά ἐνωτιζόμαστε, νά ἀφουγκραζόμαστε τόν λαό μας. 

Αὐτόν τόν λαό πού γεμίζει τίς ἐκκλησίες μας καί – συγγνώμη! – τά παγκάρια τῶν ναῶν μας γιά τίς πολλαπλές ποιμαντικές ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὄχι τούς ἀνεκκλησίαστους, ὡς ἐπί τό πλεῖστον «νουνεχεῖς ἀνθρώπους πού δέχτηκαν τά μέτρα μέ κατανόηση» σάν πρόβατα ἐπί σφαγήν, κλείνοντας τά μάτια τους στήν ὁλοένα ἀποκαλυπτόμενη πραγματικότητα. «Τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός - ὄχι τούς σοβαροφανεῖς νουνεχεῖς - ἵνα τά σοφά τοῦ κόσμου καταισχύνῃ».

Ἡ ὀφειλόμενη στάση ἀπέναντι στούς λαϊκούς καί τούς κληρικούς.

Καί βέβαια εὐθέως λέω ὅτι δέν χρειάζονταν οἱ χαρακτηρισμοί τοῦ Σεβασμιωτάτου γιά τούς πιστούς: «φωνασκοῦντες ὁμολογητές», «ἐθισμένοι στόν αὐτισμό τους», «ζηλωτές»(εἰρωνικά) , «τζάμπα μάγκας», «ἑκουσίως ἀνοηταίνοντες», «συνωμοσιολόγοι», «κατά φαντασίαν ὁμολογητές» καί οἱ ἄλλοι γενικότεροι χαρακτηρισμοί γιά τίς ποικίλες ἀπόψεις ὅπως, «φανατισμός», «ἀντιχριστολογία». 

Καί τό χειρότερο τό νά καλεῖ ὅσους διαμαρτύρονται νά «ἀναρωτηθοῦν μήπως..."δουλεύουν τῷ διαβόλῳ"». 

Ψυχραιμία, Σεβασμιώτατε! Ἐξάλλου δέν εἶναι λίγοι οἱ διαμαρτυρόμενοι. Ὅπως γράφετε «Ὅταν συζητᾶς μέ τούς περισσότερους ἀνθρώπους....». Αὐτές οἱ πολλαπλές ἀντιρρήσεις θά ἔπρεπε νά σᾶς προβληματίσουν καί νά κατεβάσουν τούς τόνους στίς διατυπούμενες ἀπόψεις σας. Μιλᾶτε γιά στατιστικές. Θά γνωρίζετε τό λόγιο: «Ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν ψέμματα. Τά μικρά ψέμματα, τά μεγάλα ψέμματα καί ...οἱ στατιστικές!» 

Ἀκοῦστε καί ἄλλες ἀπόψεις μή συστημικῶν ἐπιστημόνων. Δέν εἶναι ὅλοι συνωμοσιολόγοι, Δεῖτε, ἄν θέλετε, τάπεινά τό συνιστῶ, τό video μέ τή συνέντευξη τοῦ Καθηγητοῦ Μικροβιολογίας καί Ἐπιδημιολογίας στό γερμανικό πανεπιστήμιο τοῦ Mainz κ. Sucharit Bakhdi σέ αὐστριακό δημοσιογράφο. Λυπᾶται – τό λέω πρός ἐντροπή τῆς συντηρητικῆς μας κυβερνήσεως - γιά τό κλείσιμο τῶν Ἐκκλησιῶν! Καί εἶναι βουδιστής!

Ἀλγεινότερη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε η στάση τοῦ Σεβασμιωτάτου πρός τούς ἱερεῖς καθώς κάνει λόγο γιά «τήν πολυλογία καί κενολογία τοῦ κλήρου καί ἰδιαίτερα γνωστῶν ροπαλοφόρων ὑπερασπιστῶν τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν κατακεραύνωση τῶν πάντων» γιά κληρικούς «πού ἀστράφτουν καί βροντᾶνε ἐναντίον τῶν ἐπισκόπων καί τῆς Συνόδου». 

Γνωρίζει ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι, ὅσοι τοποθετήθηκαν ἐναντίον ὄχι τῶν μέτρων, ἀλλά τῆς ἀπολυτότητός τους ἤ ἔδρασαν ποιμαντικά κοινωνώντας τούς πιστούς, ἦσαν κληρικοί πού λάμπουν στή διακονία τους καί ἀπολαμβάνουν τόν σεβασμό σχεδόν ὅλου τοῦ πληρώματος τῆς ἐκκλησίας. 

Καί ἐδῶ ἐπιβάλλεται σύνεση. Θά ἔπρεπε οἱ ἀρχιερεῖς - κάποιοι τό ἔπραξαν - νά προσέξουν καλλίτερα τίς ἀπόψεις καί τίς προτάσεις αὐτῶν τῶν ἱερέων. Εἴμαστε ἐμεῖς οἱ πρεσβύτεροι σέ σχέση μέ τούς ἐπισκοπους «ὡς χορδαί ἐν κιθάρα» κατά τή γνωστή ρήση τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου. Ἅμα πετάξουμε τίς χορδές ἀπό τήν κιθάρα, ἡ κιθάρα καταντᾶ κύμβαλον ἀλαλάζον.


Διωγμός;

Καί ἐδῶ φθάνουμε στίς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου. Γράφει ὁ Σεβασμιώτατος: «Ἡ Σύνοδος καί τό σῶμα τῶν ἐπισκόπων τό ξεκαθαρίσαμε. Κανείς δέν μᾶς ζήτησε νά ἀρνηθοῦμε τήν πίστη μας. Ὡς χριστιανοί θά ἔπρεπε...νά συμβάλλουμε στήν ἀντιμέτωπιση τῆς πανδημίας». Προσπάθησα νά καταλάβω τί ἐννοεῖ ὁ Σεβασμιώτατος. Ποιά εἶναι ἡ «Σύνοδος»; Ποιό εἶναι «τό σῶμα τῶν ἐπισκόπων»; 

Ἡ Σύνοδος ἡ ὁποία συνεκλήθη ἦταν ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος. Αὐτή ἀποφάσισε καί συνέταξε τίς σχετικές περί κορωνοϊοῦ Ἐγκυκλίους. Τό σῶμα τῶν ἐπισκόπων, τό σύνολο τῶν ἐπισκόπων, τό ὁποῖο ἀπαρτίζει τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ποίῳ τρόπῳ «ξεκαθάρισε» τά πράγματα, ἐφόσον δέν συνεκλήθη; Μέ ἐπί μέρους συζητήσεις; Δέν νομίζω νά εἶναι αὐτό τό φρόνημα καί ἡ πρακτική τῶν ὀρθοδόξων Συνόδων. 

Ἐρωτῶ: Μήπως ἡ Διαρκής Σύνοδος ὑπερέβη τά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας, τά ὁποῖα τῆς ἀπονέμει ὁ Καταστατικός Χάρτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Καθότι σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 9 παράγρ. δ ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος «ἐπιλαμβάνεται τῶν τρεχούσης φύσεως ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων». 

Ὁπότε δέν ἦταν μᾶλλον στά πλαίσια τῆς δικαιοδοσίας της νά «ξεκαθαρίσει» ἕνα τόσο σοβαρό ζήτημα, πρωτοφανές στά ἐκκλησιαστικά χρονικά, τό κλείσιμο τῶν ναῶν, τή στέρηση τῆς ἁγίας θεοπνεύστου λατρείας μας καί τῆς μετοχῆς στό μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει πῶς ἀπεφασίσθη ὅτι δέν ἔχουμε διωγμό τῆς Ἐκκλησίας; Ἐπειδή ὁ κρατικός λοιμωξιολόγος εἶναι θρησκευόμενος;

Δείγματα περί τοῦ ἀντιθέτου:
  • Ἡ κ. Κεραμέως μᾶς δήλωσε ὅτι μέ τό σάλιο καί τό κουτάλι μεταδίδονται μικρόβια καί ἰοί. 
  • Οἱ ἀρχές ζητοῦσαν νά συλλάβουν τόν π. Γεώργιο Σχοινᾶ, ἐπειδή κοινώνησε ἀπό τήν πλαϊνή πόρτα τοῦ ἱεροῦ 5 ἀνθρώπους.
  • Ὁ οἰκονομολόγος κ. Μόσιαλος, ἀποφαινόμενος περί παντός ἰατρικοῦ ἐπιστητοῦ διαρκῶς ἐμφανιζόμενος στά κανάλια κατόπιν ..παραγγελιᾶς, διατείνεται ὅτι πρέπει νά παύσει ἡ μετάδοση τῆς Θ. Κοινωνίας. Αὐτό εἶχε ὡς συνέπεια ἕναν ἐμφύλιο πόλεμο μέσα στίς οἰκογένειες καί στούς χώρους έργασίας. Καί δέν ὑπάρχει ἰσχυρότερος διωγμός ἀπ΄αὐτόν πού γίνεται μέ ἀπειλές μέσα στά σπίτια μας.
  • Ἡ ἀστυνομία πῆρε τίς πινακίδες καί ἔβαλε πρόστιμο στόν ὁδηγό τοῦ ἀγροτικοῦ αὐτοκινήτου, τό ὁποῖο μετέφερε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς ἐπικαλουμένης Τρυπητῆς, τήν ὁποία συνόδευε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Καλαβρύτων καί...
  • Τό Ὑπουργεῖο Ἐσωτερικῶν ζητᾶ ἀπό τά Ληξιαρχεῖα ὅλης τῆς χώρας, νά ἐνημερώσουν τό Ὑπουργεῖο Παιδείας γιά τά τελεσθέντα Μυστήρια Γάμων καί Βαπτίσεων κατά τήν ...κορωνοϊκή περίοδο καί νά σταλοῦν τά ὀνόματα τῶν συζύγων καί τῶν ἱερέων πού τέλεσαν τό Μυστήριο, ὥστε ἐκεῖνο νά τά διαβιβάσει στίς Εἰσαγγελικές ἀρχές γιά «ποινική διερεύνηση»!
Ἐπειδή ὁ Σεβασμιώτατος ἔχει ἀσχοληθεῖ, ὅπως καί λίγο ἐγώ, μέ τήν κατάσταση τῶν ρώσων πιστῶν κατά τή σοβιετική περίοδο, ὅπως φαίνεται ἀπό τά πολύ ὡραῖα βιβλία πού ἔχει ἐκδόσει, μήπως νιώθει ὅτι ὅλες αὐτές οἱ μεθοδεύσεις ἀποπνέουν ὀσμή σταλινισμοῦ; Καί εἴμαστε στήν ἀρχή.


Τέστ πειθαρχίας.

Ἐπίσης γράφει ὁ Σεβασμιώτατος ὅτι «τά κίνητρα τῆς πολιτείας ἦταν ἡ διαφύλαξη τῆς δημόσιας ὑγείας». Νομίζω ὅτι ἐν προκειμένω ἰσχύει αὐτό τό ὁποῖο γράφει ὁ π. Εὐθύμιος ἀπό τήν Καψάλα «Αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού μᾶς ὑποδούλωσαν στούς ξένους δανειστές καί τώρα μᾶς ὁδηγοῦν στήν σκλαβιά τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι δυνατόν νά τούς ἐμπιστευθοῦμε; 

Καί νά προσθέσω. Νά ἐμπιστευθοῦμε ὅτι φροντίζουν γιά τήν ὑγεία μας αὐτοί πού εἶναι ὑπεύθυνοι γιά 15.000 αὐτοκτονίες συνανθρώπων μας λόγῳ μνημονίων; Ἤ αὐτούς πού καραδοκοῦν νά ἐπιβάλουν βαριά πρόστιμα στά μαγαζάκια πού τόλμησαν νά ἀνοίξουν ἄν οἱ ὑπάλληλοι δέν φοροῦν μάσκες; 

Ἐάν ἦταν καί εἶναι ἀληθινός ὁ κίνδυνος, μετά ἀπό τήν ἐλευθερία πού παρατηρήθηκε στίς κινήσεις τῶν πολιτῶν, δέν θά ἦσαν οἱ θάνατοι ἀνύπαρκτοι οὔτε τά ἐπιβεβαιωμένα κρούσματα 2, 3, 10 τήν ἡμέρα. 

Καί γιατί ὅλη αὐτή ἡ σχεδόν παγκόσμια καραντίνα πού εἶχε παντοῦ τά ἴδια χαρακτηριστικά καί τά ἴδια μέτρα; 

Πρόκειται ὅπως ἔγραψε ἁπλά ὁ γέροντας Εὐθύμιος γιά «τέστ πειθαρχίας - ἡ ὑπογράμμιση δική μου - γιά νά χειραγωγοῦν τούς ἀνθρώπους ἐκεῖ πού θέλουν». Ἡ παγκόσμια τάξη πραγμάτων δοκιμάζει τίς ἀντοχές μας στήν παραπληροφόρηση καί τήν προπαγάνδα, πού εἶναι ὀργανωμένη ἐπιστημονικά καί κατευθυνόμενη ἀπό φορεῖς ἀπόλυτα ἐλεγχομένους, ὅπως στή συγκεκριμένη περίπτωση ὁ Π.Ο.Υ. 

Κυβερνήσεις μαριονέττες πλαισιωμένες ἀπό «εἰδικούς» καί ἀργυρώνητους δημοσιογράφους στά ΜΜΕ, μέ ἐξαρτημένη τή Δικαιοσύνη κλπ. Ἐννοεῖται ὅτι δουλεύει πολύ καλά ἡ προπαγάνδα τοῦ Διαδικτύου καί ἡ ἀστυνόμευσή του. Ὅλοι οἱ λογικοί ἄνθρωποι πιστεύουν, ὅτι πίσω ἀπ΄αὐτόν τόν παγκόσμιο συναγερμό κάτι ἐπιδιώκεται.


Οἱ λαϊκοί, οἱ κληρικοί καί ἡ Θεολογία.

Πολύ μέ ἀπασχόλησε ἡ ἄρνηση τοῦ Σεβασμιωτάτου νά ἀκούσει τίς γνῶμες καί τίς ἀντιρρήσεις τῶν ἀνησυχούντων πιστῶν, ὡσάν νά ἐπρόκειτο περί παντελῶς ἀσχέτων πρός τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία. 

Γράφει: «Δέν ὑποτιμῶ, πρός Θεοῦ, τό λαϊκό στοιχεῖο». Ὅμως ἐκτός ἀπό τίς διάσπαρτες στό κείμενό του παρατηρήσεις γιά τή στάση τῶν λαϊκῶν, αφιερώνει μία σελίδα γιά νά ἀποδείξει ὅτι «ἔχουν μεσάνυχτα ἀπό θεολογία» καί ὅτι ὡς ἐκ τούτου, κατά τό λεχθέν ὑπό τοῦ ἀλήστου μνήμης ὑπουργοῦ Κουτσόγιωργα, δέν δικαιοῦνται νά ὁμιλοῦν! 

Προβάλλει τά λόγια τῶν ἁγίων Πατέρων Μ. Βασιλείου καί Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, οἱ ὁποῖοι λυποῦνταν καί διαμαρτύρονταν, ἐπειδή ἁπλοί πιστοί, ἀπό ὑπερβάλλοντα ζῆλο, καταπιάνονταν νά ἑρμηνεύσουν τό Μυστήριο τῆς ἁγίας Τριάδος καί τῆς Θείας Ἐνανθρωπίσεως. 

Μά, Σεβασμιώτατε, πρός Θεοῦ! Δέν πρόκειται ἐδῶ γιά Θεολογία, ἀλλά κυριολεκτικά γιά παρακλήσεις καί ἱκεσίες τῶν πιστῶν πρός τούς ἐπισκόπους προκειμένου νά τούς ἐξασφαλίσουν τό ἀναφαίρετο δικαίωμά τους, τό δικαίωμα Ζωῆς πού τούς ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός με τό Βάπτισμα καί τό Χρῖσμα νά μετέχουν τῆς Θ. Λατρείας καί τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων «εἰς ζωήν αἰώνιον». 

Βεβαίως μποροῦν νά τό στερηθοῦν ἀπό τούς ποιμένες τους ἄν περιπίπτουν σέ ἁμαρτήματα κωλυτικά τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ Πρεσβύτεροι εἶναι οἰκονόμοι τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καί δύνανται νά ἐπιτιμοῦν, ἀλλά πρέπει νά εἶναι καλοί οἰκονόμοι καί νά δίδουν στούς πιστούς «τήν τροφή ἐν καιρῷ», ὅταν δηλ. αὐτοί ἔχουν τίς ὑπό τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων προϋποθέσεις. Τότε εἶναι ὁ κατάλληλος καιρός: «Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας». 

Ἔπειτα γνωρίζει ὁ Σεβασμιώτατος τόν ἀποφασιστικό ρόλο τῶν λαϊκῶν, πού δέν ἤξεραν θεολογία, τίς κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τόν ἀναγνωρίζει καί τόν κατοχυρώνει ἡ ἀπόφαση τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς (1848): 

Ἔπειτα παρ᾿ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας ἐστίν αὐτό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτός ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τό θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καί ὁμοειδές τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ».

Ὡραῖα, λοιπόν. Ἄς μήν μιλᾶνε οἱ λαϊκοί. Ἄς μιλήσουν οἱ κατ΄εξοχήν ἁρμόδιοι. Ποιά θεολογία ἐξεπορεύθη αὐτές τίς ἡμέρες ἀπό τίς ἐγκυκλίους τῶν ἡμετέρων ἁρμοδίων; Αὐτή:
  • Νά πλένουμε τά χέρια μας, νά φορᾶμε μάσκες καί γάντια, νά τηροῦμε τίς ἀποστάσεις. 
  • Κάποιοι ἔβαλαν θερμικές κάμερες στίς εἰσόδους τῶν ναῶν! 
  • Παντοῦ ἀντισηπτικά καί ἀπολυμάνσεις ἀκόμη καί στίς ἐπιφάνειες τοῦ Ναοῦ. Καί βέβαια ἐπιφάνειες δέν εἶναι μόνο τά πατώματα, ἀλλά καί οἱ τοῖχοι καί τά τέμπλα καί οἱ εἰκόνες. –
  • Τά κόλλυβα καί τό ἀντίδωρο νά δίνονται μέ «ὑγειονομικές προφυλάξεις».
  • Ἀναστολή δηλ. ἀπαγόρευση τῶν λιτανειῶν Ἱερῶν Λειψάνων καί Εἰκόνων.
  • Σύσταση στούς ἡλικιωμένους καί ἀσθενεῖς νά μήν ἐκκλησιάζονται κλπ. κλπ.
Καί βέβαια τά ἀνωτέρω δέν ἀποτελοῦν θεολογία. Εἶναι ἁπλῶς λεπτομερεῖς ὁδηγίες πού μοιάζει νά ἀπευθύνονται σέ μιά ἀποστειρωμένη κοινωνία ἀνθρώπων πού πάσχουν ἀπό ...μικροβιοφοβία. Καί δέν ἦταν αὐτό πού περίμεναν οἱ χριστιανοί μετά τήν ἐξορία τους ἀπό τήν Θεία Λατρεία.


Περί τοῦ σφραγίσματος.

Καί τώρα περί αὐτοῦ, τό ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος ὀνομάζει «γλυφιτζούρι τοῦ σφραγίσματος τοῦ Ἀντιχρίστου». Εἶναι πολλοί πού ἀρνοῦνται αὐτή τήν ἀλήθεια τῆς Ἀποκαλύψεως, τήν ἐπιθυμία τοῦ Ἀντιχρίστου νά σφραγίσει τούς πάντας μέ τό ὄνομά του, πράγμα πού θά δηλώσει τήν ὑποταγή τους σ΄αὐτόν. 

Ὅταν τίθεται αὐτό τά θέμα πρός συζήτηση, ὅσοι τό περιφρονοῦν καταλαμβάνονται ἀπό ἕνα εἶδος πανικοῦ καί προσπαθοῦν νά ἐξορκίσουν τό θέμα μέ εἰρωνεῖες, μέ περιφρόνηση πρός ὅσους ἀνησυχοῦν, μέ ἀνάμειξη ἄλλων σχετικῶν καί ἀσχέτων ζητημάτων. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι βέβαια θεολογική ἀφωνία. 

Γιατί πῶς νά ἀντιπαρατεθεῖς στήν Ἀποκάλυψη, πού εἶναι ξεκάθαρη: «Καί ποιεῖ πάντας, τούς μικρούς καί τούς μεγάλους καί τούς πλουσίους καί τούς πτωχούς καί τούς ἐλευθέρους καί τούς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπί τῆς χειρός αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἤ ἐπί τῶν μετώπων αὐτῶν. καί ἵνα μή τις δύνηται ἀγοράσαι ἤ πωλῆσαι εἰ μή ὁ ἔχων τό χάραγμα, τό ὄνομα τοῦ θηρίου ἤ τόν ἀριθμόν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ»(Ἀποκ. 13, 16-17). 

Ἔχουμε καί τόν Ἅγιο Παΐσιο, ὁ ὁποῖος μᾶς προειδοποιεῖ γιά τίς μεθοδεύσεις τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, οἱ ὁποῖες πονηρά θά προσπαθήσουν νά ἐπιβάλουν πρῶτα ἄλλα ἠλεκτρονικά δεσμά, πού θά προετοιμάσουν τό ἔδαφος γιά τό χάραγμα. 

Δέν γνωρίζω πῶς σκέπτεται ὁ Σεβασμιώτατος ὅταν ἐκφράζεται ἀπαξιωτικά γιά τά ἀκόλουθα λόγια κάποιου, πιθανόν θεολόγου ἤ κληρικοῦ: «Ὁ ἱερέας πού θά ἔχει τό τσιπάκι στό χέρι του καί θά εὐλογεῖ τά τίμια δῶρα ἤ τά ἄλλα μυστήρια, δέν θά μεταδίδει τή χάρη καί τά μυστήρια θά εἶναι ἀνενεργά». 

Δηλαδή τό microchip τό ὁποῖο ὅταν τό ἔχεις «ἐπί τῆς χειρός τῆς δεξιᾶς» δέν θά δύνασαι «ἀγοράσαι ἤ πωλῆσαι» καί μέ τό ὁποῖο γίνεσαι ὑπόδουλος, καί ὑπάκουος σέ κάθε κέλευσμα τοῦ ἀντιχρίστου συστήματος, μᾶς εἶναι ἀδιάφορο; Δἐν μᾶς θυμίζει τίποτε;

Ἀφιερώνω σέ ὅσους κλείνουν τά μάτια τους στήν ἀπειλή τοῦ σφραγίσματος τά ἁπλά ἀλλά θεόσοφα λόγια τοῦ ἁγίου Παϊσίου: 

«...ἀπορῶ δέν τούς προβληματίζουν ὅλα αὐτά τά γεγονότα; Γιατί δέν βάζουν ἔστω ἕνα ἐρωτηματικό γιά τίς ἑρμηνεῖες τοῦ μυαλοῦ τους; ...Θά πλανεθοῦν αὐτοί πού τά ἑρμηνεύουν μέ τό μυαλό».


Ρωσία, Βέλγιο καί κορωνοϊός.

Ὅσον ἀφορᾶ στίς πληροφορίες ἀπό τή Ρωσία, αὐτές εἶναι ἀντικρουόμενες. Π.χ. διαψεύδεται ὅτι ἕνας ἐκ τῶν διακεκριμένων Πνευματικῶν τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Σεργίου ἀσθένησε σοβαρά. Μέ ὅσα γράφει ὁ Μητροπολίτης Πιτιρίμ διεκτραγωδεῖ τήν ἐπιθυμία τῶν πιστῶν νά συμμετάσχουν στίς ἀκολουθίες τῆς Μονῆς τοῦ ἁγίου Σεργίου, κάτι πού δημιουργεῖ φόβο στούς ἕλληνες ἀναγνῶστες τοῦ κειμένου, μήν τυχόν κολλήσουν κορωνοϊό, τήν ὥρα πού θυμιάζει ὁ ἱερεύς λόγω συνωστισμοῦ. 

Κατά τά ἄλλα ἀναφέρει 3-4 κληρικούς πού ἀπεβίωσαν – εἴμαστε σίγουροι ὅτι ἔχασαν τή ζωή τους ἀπό τόν coronavirus; Ἒπίσης γιά ὅλα τά μοναστήρια ὅπου κοινοβιάζουν ἑκατοντάδες μοναχοί ἀναφέρει 4 νεκρούς, οἱ ὁποῖοι θά μποροῦσαν νά ἔχουν ἀποβιώσει καί ἀπό ἄλλες αἰτίες. 

Ἔπειτα ὁ ἐπίσκοπος Πιτιρίμ, γιά νά τόν ἐμπιστευθεῖ κάποιος θά πρέπει νά μᾶς ἐξηγήσει ἄν στήν «σοφή» προσπάθεια τοῦ Πατριάρχου καί τῆς Συνόδου τῶν ρώσων Ἐπισκόπων, «νά βροῦν τήν λύση στό μεγάλο πρόβλημα τῆς ἐπιδημίας», ὅπως γράφει, περιλαμβάνεται καί ἡ κατάπτυστη μέθοδος τριπλῆς ἀπολυμάνσεως τῆς ἁγίας λαβίδος μεταδόσεως τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 

Ὅσον ἀφορᾶ ἐπίσης στόν ἐν Βελγίῳ συλλειτουργό μας π. Ἀθανάσιο, εἶναι συγκινητική ἡ 6 σελίδων περιγραφή τῆς ταλαιπωρίας του λόγω κορωνοϊοῦ στήν ἐντατική. Ἀλλά ἄς σκεφθοῦμε πόσοι ἀσθενεῖς ἀδελφοί μας ἐκοιμήθησαν ἀβοήθητοι, ἐπειδή δέν μποροῦσαν νά νοσηλευθοῦν καί νά ἐγχειρισθοῦν. 

Κι αὐτό διότι πάρα πολλές νοσοκομειακές κλίνες ἐντατικῆς θεραπείας περίμεναν ἄδειες τούς ἀνύπαρκτους κοροϊνοπαθόντες. Καί ἀκόμη πόσοι ἄλλοι ἀπό ἄλλες αἰτίες δέν μπόρεσαν ποτέ νά βγοῦν ἀπό τήν ἐντατική ἀφήνοντας πίσω ὅλη τήν οἰκογένειά τους! Δέν νομίζω ὅτι οἱ συναισθηματικά φορτισμένες περιγραφές βοηθοῦν στήν ἀντικειμενική ἐκτίμηση καί πληροφόρηση. 


«Συζητήσεις» γιά τήν Θεία Κοινωνία.

Ἄφησα κι ἐγώ τελευταῖο τό θέμα τῆς Θ. Κοινωνίας.

Σεβασμιώτατε,

Γράψατε περί τῆς Θ. Κοινωνίας στό τέλος τοῦ κειμένου σας «Εἶναι ἕνα θέμα πού θά μᾶς ἀπασχολήσει ἔντονα τό ἑπόμενο διάστημα. Καί θά δεχτοῦμε πιέσεις...μήπως θά πρέπει νά τό συζητήσουμε σοβαρά καί νά εἴμαστε ἕτοιμοι; 

Στ΄ἀλήθεια ὑπάρχει κάτι σχετικό μέ τήν Θ. Μετάληψη, τό ὁποῖο χρειάζεται συζήτηση; 

Μήπως πρέπει νά υἱοθετήσουμε τήν ἀπρέπεια τῶν λαβίδων μιᾶς χρήσεως πού καθιερώνεται τώρα σέ ὀρθοδόξους ναούς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν;

Ἀγαπητέ μου π. Νεκτάριε, θυμήσου τό παιδικό μας τραγούδι «Τ΄ ἀχτινοδεμένο δισκοπότηρο». 

Πρός Θεοῦ! Μή διανοηθεῖτε, ἅγιοι ἀρχιερεῖς, νά πειράξετε αὐτό τό Θεῖο, ζωοποιό δῶρο, τό πλῆρες ἀκτίνων τῆς Θ. Χάριτος, ὅπως τό παραλάβαμε ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες μας. 

Κάποιοι, τότε πρίν τήν Ἅλωση, τό «πείραξαν» μεταδίδοντας τούς θείους μαργαρίτες ἐκεῖ πού δέν ἔπρεπε καί εἴδαμε τά ἀποτελέσματα... 

Καί θά πρέπει ἐπιτέλους νά μήν ὑποχωροῦμε ὡς Ἐκκλησία στίς πιέσεις τοῦ Καίσαρος, ὁ ὁποῖος ἤδη «ἔβαλε πόδι» στόν ἐσώτατο πυρῆνα τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ἀφοῦ δέν ἔχουμε κουράγιο, νά ἐλέγξουμε τό ἦθος τῶν ἀρχόντων, τοὐλάχιστον ἄς βάλουμε φραγμό («οὐκ ἔξεστί σοι») στήν βέβηλη ἐπιθυμία τους νά πατήσουν τό ἄβατο τῆς λατρείας μας.

Ὡς κατακλεῖδα τῶν ἀνωτέρω παραθέτω τά κάτωθι λόγια τοῦ πνευματικοῦ μας πατρός Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου, τά ὁποῖα προσυπογράφω:

Οἱ ἄρχοντές μας, μᾶς ἑτοιμάζουν, ὅπως ἤδη ἔχουν ἀνακοινώσει, καί δεύτερο γῦρο κορωνοϊακό τό φθινόπωρο. Τί θά κάνουμε; 

Θά κλείσουμε τίς Ἐκκλησίες μας ξανά κατά τήν περίοδο Σαρακοστῆς Χριστουγέννων-Θεοφανείων; 

Αὐτή τή στιγμή πολλοί ἱερωμένοι εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά μήν ξαναπροσβάλουμε τόν Γεννηθέντα καί Βαπτισθέντα Σωτῆρα Χριστό. Ἐμεῖς ὡς ἁπλοῖ ἐφημέριοι δέν ἔχουμε δυνάμη οὔτε νά ὑπονοήσουμε ἀνταρσία καί ἀπειθαρχία. 

Ὅμως δέν θά ξαναπέσουμε, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, γιά δεύτερη φορά στό φοβερό ἁμάρτημα τῆς βλασφημίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…- ἡ ὑπογράμμιση δική μου - Θά εἴμαστε στυγνοί προδότες, ἄν τή δεύτερη φορά δέν ἐπανορθώσουμε τίς τραγικές ἐλλείψεις τοῦ πρώτου γύρου. «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ»;

Ἐπίκαιρες σκέψεις μέ ἀφορμή τό κείμενο τοῦ Σεβ. Μητρ. Ἀργολίδος 
κ. Νεκταρίου μέ τίτλο «Ἡ γῆ εἶναι τετράγωνη!».
Πρωτοπρεσβυτέρου Ἰωάννου Φωτοπούλου, ἐφημερίου τοῦ Ἱ.Ν.  
Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.

Αντιγραφή: Ακτίνες



Δευτέρα 25 Μαΐου 2020

Το «μυστήριο της ανομίας» εισέρχεται στο προτελευταίο στάδιο. ~ Ιερομ. Σεραφείμ Ρόουζ

Ο «χριστιανικός» κόσμος δίνει τα χέρια με τις δυνάμεις του σκότους για να αποπλανήσει τους πιστούς...
Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ

Ο Ρώσος Ορθόδοξος φιλόσοφος Ιβάν Κιρεγιέφσκυ διασαφήνισε πως η απόκτηση του πατερικού νου κάνει κάποιον ικανό να δει αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν: «Ένας Ορθόδοξος νους στέκεται στο σημείο όπου συναντιούνται όλοι οι δρόμοι. Κοιτά προσεκτικά κάθε δρόμο και, από τη μοναδική του πλεονεκτική θέση, παρατηρεί τις συνθήκες, τους κινδύνους, τις χρήσεις, και τον τελικό προορισμό κάθε δρόμου. Εξετάζει κάθε δρόμο από την πατερική σκοπιά, καθώς οι προσωπικές του πεποιθήσεις έρχονται σε πραγματική, όχι υποθετική, επαφή με την περιβάλλουσα κουλτούρα».

Σ’ έναν αιώνα σχεδόν καθολικού σκότους και πλάνης, όπου για τους περισσότερους «Χριστιανούς» ο Χριστός έχει γίνει ακριβώς αυτό, που η Ορθόδοξη διδασκαλία εννοεί με τον αντίχριστο, μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού κατέχει και μεταδίδει τη χάρη του Θεού. Αυτός είναι ένας ανεκτίμητος θησαυρός, την ύπαρξη του οποίου δεν υποπτεύεται ούτε ο «χριστιανικός» κόσμος. 

Ο «χριστιανικός» κόσμος, πράγματι, δίνει τα χέρια με τις δυνάμεις του σκότους με σκοπό να αποπλανήσει τους πιστούς της Εκκλησίας του Χριστού, εμπιστευόμενος τυφλά ότι το «όνομα του Ιησού» θα τον σώσει ακόμα και στην αποστασία και στη βλασφημία του, μην προσέχοντας τη φοβερή προειδοποίηση του Κυρίου: «Πολλοί θα μου πουν την ημέρα εκείνη: ’’Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά Σου και στο όνομά Σου δεν βγάλαμε δαιμόνια και στο όνομά Σου δεν κάναμε θαύματα πολλά;’’ Και τότε θα τους ομολογήσω, ‘’Ποτέ δεν σας γνώρισα• φύγετε από μένα εσείς οι εργάτες της ανομίας’’» (Ματθ. 7:22-23).

Στην εποχή μας, την εποχή της αποστασίας, που προηγείται της εμφάνισης, του αντίχριστου, ο διάβολος έχει λυθεί για ένα διάστημα (Αποκ. 20:7) για να απεργαστεί τα ψεύτικα θαύματα, τα οποία δεν μπορούσε να κάνει κατά τη διάρκεια των «χιλίων χρόνων» χάριτος στην Εκκλησία του Χριστού (Αποκ. 20:3), και για να συγκεντρώσει στον καταχθόνιο θερισμό τους τις ψυχές αυτών που «δεν δέχθηκαν να αγαπήσουν την αλήθεια» (Β’ Θεσ. 2:10)… 

Είναι στην πραγματική φύση του αντίχριστου να παρουσιάζει το βασίλειο του διαβόλου σαν να ήταν του Χριστού…

Η επιτυχία της κίβδηλης πνευματικότητας ακόμα και ανάμεσα σε Ορθοδόξους Χριστιανούς σήμερα, αποκαλύπτει πόσο έχουν χάσει κι αυτού την ουσία του Χριστιανισμού, κι έτσι δεν μπορούν πια να διακρίνουν μεταξύ αληθινού Χριστιανισμού και ψευτοχριστιανισμού. 

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί θεωρούσαν για πολύ καιρό ως δεδομένο τον πολύτιμο θησαυρό της πίστης τους, και παραμέλησαν να θέσουν σε χρήση το ατόφιο χρυσάφι των διδασκαλιών της. 


Πόσοι έχουν κάνει δική τους τη διδασκαλία της «Λαυσαϊκής Ιστορίας», την «Κλίμακα» του αγίου Ιωάννη, τις «Ομιλίες» του αγίου Μακαρίου, τους βίους των θεοφόρων Πατέρων της ερήμου, τον «Άγνωστο Πόλεμο» του αγίου Νικοδήμου, την «Εν Χριστώ ζωή μου» του αγίου Ιωάννη της Κρονστάνδης;

…Πόσο πρέπει λοιπόν, να βαδίζουν οι Χριστιανοί με φόβο Θεού, τρέμοντας μήπως χάσουν τη χάρη Του, η οποία με κανένα τρόπο δεν δίνεται στον καθένα, αλλά μόνο σ’ αυτούς που διατηρούν την αληθινή πίστη, ζουν μια ζωή χριστιανικού αγώνα, και θησαυρίζουν τη χάρη του Θεού που τους οδηγεί προς τον ουρανό. 

Και πόσο προσεκτικότερα πρέπει να βαδίζουν πάνω απ’ όλα σήμερα οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, όταν είναι περικυκλωμένοι από ένα κίβδηλο Χριστιανισμό που παρέχει τις δικές του εμπειρίες «χάρης» και το «Άγιο Πνεύμα» και μπορεί να παραθέσει με αφθονία τις Γραφές και τους Αγίους Πατέρες για να το «αποδείξει»... 

Σίγουρα οι έσχατοι καιροί θα είναι κοντά, όταν θα επέλθει πνευματική πλάνη τόσο πειστική, ώστε να «πλανήσει, αν είναι δυνατόν, και τους εκλεκτούς» (Ματθ. 24:24).

Η όλη σύγχρονη πνευματική ατμόσφαιρα φορτίζεται με τη δύναμη της εμπειρίας δαιμονικής μύησης, καθώς το «μυστήριο της ανομίας» εισέρχεται στο προτελευταίο στάδιο και αρχίζει να καταλαμβάνει τις ψυχές των ανθρώπων – μάλιστα, να καταλαμβάνει και την ίδια την Εκκλησία του Χριστού, αν αυτή ήταν δυνατόν.

Ορθόδοξοι Χριστιανοί! Μείνετε σταθεροί στη χάρη που έχετε• 

ποτέ μην την αφήνετε να γίνει θέμα συνήθειας•
 
ποτέ μην τη μετράτε μόνο με ανθρώπινα κριτήρια, 

ποτέ μην προσδοκάτε να είναι αυτή λογική ή κατανοητή σ’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τίποτα υψηλότερο από τα ανθρώπινα, 

ή που σκέφτονται να αποκτήσουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος με κάποιον άλλο τρόπο από αυτόν που μας έχει παραδώσει η Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Η αληθινή Ορθοδοξία από την ίδια της τη φύση μοιάζει εντελώς εκτός τόπου σ’ αυτούς τους δαιμονικούς καιρούς, μια ξεπερασμένη μειονότητα των περιφρονημένων και «ανόητων», στη μέση μιας θρησκευτικής «αναζωπύρωσης» εμπνευσμένης από ένα άλλο είδος πνεύματος. Αλλά ας παρηγορηθούμε από τους βέβαιους λόγους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού: 

«Μη φοβάσαι, μικρό ποίμνιο, γιατί ο Πατέρας σας ευαρεστήθηκε να σας δώσει τη βασιλεία» (Λουκ. 12:32).

Ας ενδυναμωθούν όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί για τη μάχη που βρίσκεται μπροστά μας, μην ξεχνώντας ποτέ ότι εν Χριστώ η νίκη είναι ήδη δική μας. Εκείνος υποσχέθηκε ότι οι πύλες της κόλασης δεν θα υπερισχύσουν απέναντι στην Εκκλησία Του (Ματθ. 16:18), κι ότι η χάρη των εκλεκτών θα συντομεύσει τις μέρες της τελευταίας μεγάλης θλίψης (Ματθ. 24:22). 

Και στ’ αλήθεια, αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; (Ρωμ. 8:31). Ακόμα και εν μέσω των σκληρότερων πειρασμών, έχουμε εντολή: «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (Ιω. 16:33). 

Ας ζούμε όπως έζησαν όλοι οι αληθινοί Χριστιανοί όλων των εποχών, προσδοκώντας το τέλος όλων των πραγμάτων και την έλευση του αγαπημένου μας Σωτήρα• «Εκείνος που μαρτυρεί αυτά λέγει: 

«Ναι, έρχομαι γρήγορα»... 

«Αμήν, ναι, έλα, Κύριε Ιησού Χριστέ»...
 
Το «μυστήριο της ανομίας» εισέρχεται στο 
προτελευταίο στάδιο...
Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η Ορθοδοξία 
και η Θρησκεία του Μέλλοντος".




Share this

Εναλλακτικές αναρτήσεις

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...